Lost Love รักสีจางของคนข้างห้อง

ราวสองเดือนก่อน ๰่๥๹สี่ทุ่มเศษ...

"คุณคะ! ที่มือคุณมีเลือดออกน่ะค่ะ!" มินตราที่เพิ่งกลับจากทำงานท้วงขึ้นมาอย่างอดรนทนไม่ได้เมื่อเห็นเพื่อนร่วมคอนโดเอาแต่พูดพร่ำพลางทุบประตูห้องของตัวเองไปโดยไม่ใส่ใจบาดแผลที่มือซึ่งมีเลือดหยดลงมามากขึ้นเรื่อยๆ แม้ช่วงสัปดาห์กว่าๆที่ผ่านมาเธอจะเห็นภาพทุบประตูของคนเมาคนนี้จนชินแล้วก็เถอะ แต่คราวนี้เขาถึงกับมีเลือดไหลออกมาเชียวนะ! ไอศูรย์ชะงักนิดหนึ่งก่อนจะหันมาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "อย่ามายุ่ง!" ชายหนุ่มพูดจบก็หันไปทำอย่างเดิมต่อ แต่คราวนี้ขาที่ยังยืนไม่มั่นคงกลับขัดกันเองจนร่างสูงเซล้มลงไปกองหน้าประตูห้องด้วยเสียงดังสนั่น แล้วไอศูรย์ก็นอนพึมพำของตนไปคนเดียวอยู่อย่างนั้นโดยไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมา.. กลิ่นเหล้าหึ่งออกจากปากคนเมาวนเวียนไปในอากาศจนสาวผู้หวังดีอดเวียนหัวไม่ได้ แต่คนเป็นภูมิแพ้อย่างเธอจะทำยังไงดีล่ะ? จะปล่อยให้เขานอนอยู่ตรงนี้ทั้งคืนพร้อมกับมือที่เป็นแผลซึ่งไม่รู้ว่าร้ายแรงแค่ไหน หรือไปตามยามที่ชั้นล่างมาดูซึ่งคงจะวุ่นวายน่าดูในช่วงดึกๆอย่างนี้ แม้ชั้น 5 ที่เธอและผู้ชายคนนี้อยู่จะค่อนข้างเป็นส่วนตัวและมีห้องอยู่ไม่กี่ห้อง แต่การเข้าไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคนอื่นก็ยังยากจะรับได้อยู่ดีโดยเฉพาะในสังคมนินทากาเลตัวใครตัวมันอย่างกรุงเทพฯ และโดยเฉพาะเมื่อเธอและเขาเป็นเพศตรงข้ามที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แค่ขยับตัวนิดก็อาจตกเป็นขี้ปากคนอื่นได้โดยง่าย ถ้างั้น.. จะทำอย่างไรดี? ระหว่างที่มินตราครุ่นคิดอยู่ด้วยความสับสน ไอศูรย์ก็หยุดพึมพำพร่ำเพ้อไปชั่วขณะ ก่อนจะสะอึกขึ้นมาแรงๆคราวหนึ่งแล้วก็เงียบไป "อ้าว! คุณ!" คราวนี้มินตราไม่ทันได้คิดอะไรอย่างอื่นอีก นอกจากวิ่งเข้าไปดูชายหนุ่มที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นอย่างตกใจ หน้าเขาซีดมาก..แถมตัวก็ร้อนราวกับไฟ ไหนจะแผลกับเลือดที่มืออีก หญิงสาวเห็นแล้วก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว... มินตราใช้เรี่ยวแรงเกือบทั้งหมดกึ่งดึงกึ่งลากชายหนุ่มเข้ามาในห้องของตน จัดให้เขานอนบนพรมนุ่มที่พื้นในห้องนั่งเล่นไปชั่วคราว ก่อนจะวิ่งไปเช็ดทำความสะอาดคราบเลือดที่หน้าห้องของชายหนุ่มอย่างจำใจ... ใช่! จำใจ... เธอไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่คิดจะช่วยเขา... เคยได้ยินมาผ่านๆว่าผู้ชายคนนี้เป็นลูกเจ้าของบริษัทก่อสร้างที่มีชื่อเสียงอะไรสักแห่งที่ออกจากบ้านหรูหรามาอยู่กับคนรักข้างนอกเนื่องจากอยากลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองจึงเป็นที่ชื่นชมของชาวคอนโดฯที่ทราบเรื่อง แต่ที่ผ่านมาชื่อเสียงของชายหนุ่มก็กลายเป็น 'ชื่อเสีย' ไปมากแล้วกับพฤติกรรมเมาเหล้าหัวราน้ำที่เป็นอยู่ แล้วถ้าข่าวที่ว่าเมาจน...จนป่วย... จนพร่ำเพ้อทำร้ายตัวเอง...จนต้องนอนกองเป็นซากคนอยู่หน้าห้องพักหลุดออกไปอีก ชื่อเสียงของเขาก็คงจะยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ คงจะดีกว่ากระมัง..ถ้าเธอจะช่วยเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ...เหมือนดูแลลูกแมวหลงทางตัวหนึ่งที่กำลังบาดเจ็บให้แผลทุเลาลงก่อนจะปล่อยกลับไป.. เธอหวังดีอย่างนี้...คงจะไม่โชคร้ายถูกมองอะไรในทางที่ไม่ดีหรอกนะ... "คุณ! คุณคะ! คุณลุกขึ้นทานยาหน่อยเถอะค่ะ" มินตราเรียกเบาๆหลังจากเคลียร์สภาพหน้าห้องเสร็จ หญิงสาวตัดสินใจให้เขาทานยาลดปวดแก้ไข้ก่อนที่จะทำแผลให้เผื่อว่าชายหนุ่มจะรู้สึกตัวและไม่ต่อต้านหากตื่นขึ้นมาพบเธอกำลังทำแผลอยู่ อีกอย่าง.. กลิ่นคาวเลือดและแอลกอฮอล์ที่ปนเปกันก็ทำให้เธอรู้สึกเวียนศีรษะเกินกว่าจะนั่งลงทำแผลให้เขาอย่างสงบได้ นับว่าเป็นโชคร้ายอย่างหนึ่งของผู้ชายคนนี้เหมือนกันที่ดันมาเจอพยาบาลจำเป็นที่เป็นโรคภูมิแพ้อย่างเธอเข้า มินตราคิดในใจอย่างขำๆ "อืม...เธออีกแล้วเหรอ..?"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

5.อดีตและความทรงจำ(1)

นิยายแนะนำ

Lost Love รักสีจางของคนข้างห้อง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

5.อดีตและความทรงจำ(1)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้