บทที่ 2
เปิดตำนาน 'เทพธิดาน้อยร้อยศพ'
"เสี่ยวเป่า!!อย่านะ!! นั่นสมบัติชิ้นเดียวของพี่ใหญ่นะ!!"
กู้หยูตะเบ็งเสียงลั่นพุ่งตัวเข้ากอดรัดเอวน้องสาวไว้แน่นราวกับปลิงดูดเืร่างเล็กจ้อยของเย่ว์ซินที่เพิ่งสร่างไข้และเพิ่งจะมีเรี่ยวแรงจากการซด 'น้ำล้างหม้อ' ไปเพียงครึ่งชาม สะดุดขากางเกงตัวเองล้มกลิ้งไปกับพื้นห้องพร้อมกับพี่ชาย
โครม!
"โอ๊ย!ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะเ้าลูกมนุษย์โง่เขลา!เ้ากล่องสี่เหลี่ยมนี่มันเป็ปีศาจสูบิญญา!ข้าต้องทำลายมันก่อนที่มันจะสูบปราณชีวิตพวกเราจนหมดสิ้น!"เย่ว์ซินดิ้นรนสุดฤทธิ์
สองมือป้อมๆ พยายามตะเกียกตะกายจะเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์จอแตกที่วางกระเด็นอยู่บนพื้น
ในขณะที่สองพี่น้องกำลังชุลมุนคลุกฝุ่นกันอยู่บนพื้นห้องเช่าซอมซ่อโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า... นิ้วของเย่ว์ซินที่เผลอปัดไปโดนหน้าจอเมื่อครู่นี้ได้ทำการ 'เปิดประตู'บานใหญ่สู่โลกภายนอกเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
หน้าจอโทรศัพท์ที่ร้าวละเอียดเป็ใยแมงมุมส่องแสงสว่างวาบขึ้นมา แอปพลิเคชันสตรีมมิ่งที่พี่ชายคนโตโหลดทิ้งไว้(เผื่อจะลองไลฟ์สดขายของแต่ไม่รอด) ถูกเปิดใช้งานกล้องหน้าความละเอียดต่ำกำลังจับภาพเด็กสองคนที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนพื้นโดยมีฉากหลังเป็ผนังห้องที่มีคราบน้ำซึมและกองหนังสือพิมพ์เก่าๆ
และเนื่องจากอัลกอริทึมของแอปฯมักจะดัน 'ช่องที่เพิ่งเปิดไลฟ์ใหม่'ขึ้นหน้าฟีดเสมอ ภายในเวลาไม่ถึงสามนาทียอดผู้เข้าชมก็เริ่มขยับจากศูนย์ เป็สิบ เป็ร้อย...
[ผู้ใช้091823]: เอ๊ะ? นี่มันช่องอะไรเนี่ย? เด็กอนุบาลตีกันเหรอ?
[สาวออฟฟิศผู้โดดเดี่ยว]:ว้ายยย น่าสงสารจัง ทำไมห้องดูซอมซ่อขนาดนั้น พ่อแม่เด็กไปไหนเนี่ย?
[แมวส้มชอบนอน]:เมื่อกี้ได้ยินเด็กผู้หญิงะโว่าอะไรนะ 'ปีศาจสูบิญญา'? เบียวจัดเลยลูกเอ๊ยยย55555
[นักสืบโซเชียล]:ดูเสื้อผ้าสิ ขาดวิ่นเลย นี่ไม่ใช่การจัดฉากแน่ๆ สภาพจริง 100%
"ข้าบอกให้ปล่อย!ถ้าข้าได้กลับ์เมื่อไหร่ ข้าจะสาปให้เ้ากลายเป็คางคกเฝ้าสระบัว!"เย่ว์ซินขู่ฟ่อๆน้ำเสียงเล็กแหลมแต่แฝงไปด้วยความอำมหิตที่ขัดกับใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างสิ้นเชิง
กู้หยูที่โดนน้องสาวศอกเข้าที่ชายโครงไปหลายที
เริ่มน้ำตาเล็ด "พี่ปล่อยไม่ได้! ถ้าโทรศัพท์พัง พี่ใหญ่ต้องโกรธมากแน่ๆเสี่ยวเป่าตั้งสติหน่อยสิ มันไม่ใช่ปีศาจ มันคือโทรศัพท์มือถือ!"
"มือถือบ้าบออะไรมีตาจับจ้องข้า!ข้าเห็นแสงสีฟ้าแผ่ออกมาจากมัน!"
เย่ว์ซินไม่ยอมแพ้นางรวบรวมลมปราณ (ที่แทบจะไม่มีเหลือ) ถีบยอดอกกู้หยูจนเด็กชายหงายหลังล้มตึงส่วนตัวนางก็พุ่งพรวดเข้าไปตะครุบโทรศัพท์ขึ้นมาถือไว้ในมือได้สำเร็จ!
"เสร็จข้าล่ะเ้าปีศาจ!"
นางง้างมือขึ้นเตรียมจะทุ่มมันลงพื้นแต่จังหวะที่สายตาปะทะเข้ากับหน้าจอ... นางก็ต้องชะงักงัน
ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือหน้าเล็กๆของเด็กหญิงวัยห้าขวบ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนกแก้มตอบและดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง
"นี่มัน...กระจกเงาวิเศษรึ?" เย่ว์ซินพึมพำกับตัวเอง
ลดมือที่ง้างขึ้นลงช้าๆ นางเอียงคอซ้ายทีขวาที ภาพในกระจกก็ทำตาม "แถมยังกักขังิญญาคนไว้ในนั้นได้ด้วย!"
นางชี้ไปที่ตัวหนังสือเล็กๆที่กำลังเลื่อนไหลขึ้นไปบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
[ลุงยามใจดี]:โอยยย น้องผู้หญิงตาสวยมาก แต่มอมแมมไปหน่อย หิวข้าวไหมลูก?
[สายมูตัวแม่]:กระจกวิเศษอะไรกันหนู นั่นมันกล้องหน้า! โอ๊ยย เอ็นดูความไม่รู้เื่
[ผู้กองหน้าหล่อ]:มีใครรู้พิกัดเด็กสองคนนี้บ้างไหมครับ? เผื่อจะแจ้งหน่วยงานสังคมสงเคราะห์เข้าไปดูแล
[คนรักเด็ก]:ชามบนโต๊ะนั่นอะไรน่ะ? น้ำล้างจานเหรอ?
เย่ว์ซินขมวดคิ้วแน่นเมื่อสายตาอันเฉียบแหลม (บวกกับความสามารถในการอ่านตัวอักษรของมนุษย์ที่สกัดมาจากความทรงจำของร่างนี้)อ่านข้อความบรรทัดล่าสุดจบ
"น้ำล้างจานบ้าบออะไรกัน!"
อดีตเทพธิดาเดือดดาลขึ้นมาทันทีนางยื่นหน้าเข้าไปใกล้กล้องจนจมูกแทบจะชนจอชี้มือไปยังชามพลาสติกสีชมพูที่ว่างเปล่าบนโต๊ะญี่ปุ่นด้านหลัง
"พวกเ้าตาบอดหรืออย่างไร!นั่นคือ 'น้ำข้าวต้ม'อันโอชะที่พี่ชายข้าอุตส่าห์เคี่ยวกรำมาด้วยความยากลำบาก!ถึงแม้ว่ามันจะมีเม็ดข้าวลอยคออยู่ไม่ถึงยี่สิบเม็ดและใสแจ๋วจนมองทะลุเห็นรอยถลอกที่ก้นชามได้ก็เถอะ!แต่ข้าก็ซดมันจนหมดเกลี้ยงเพื่อประทังชีวิต! พวกเ้าที่เป็เพียงมนุษย์เดินดินกินข้าวสวยอวบอ้วนมีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์อาหารมื้อแรกของข้าฮะ!"
ความเงียบ(ในรูปแบบของความอึ้ง) เข้าปกคลุมห้องแชทไปชั่วอึดใจก่อนที่คอมเมนต์จะะเิขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม!
[แมวส้มชอบนอน]:เชี่ยยยยยย! น้องด่ากราดเลย! ปากแจ๋วมากกก 5555555
[คุณแม่ลูกสอง]:โธ่ลูก... ฟังที่น้องอธิบายแล้วน้ำตาจะไหล ข้าวต้มใสจนเห็นก้นชาม...ชีวิตต้องลำบากขนาดไหนถึงกินของแบบนั้นได้จนหมดชาม
[สายเปย์หน้าใหม่]:ชอบความย้อนแย้ง! ปากด่าว่าข้าวต้มใสแจ๋ว แต่ก็ซดจนหมดเกลี้ยงเพราะหิว!น้องสู้ชีวิตมาก!
[ประธานบริษัทว่างงาน]:[ส่งของขวัญ: ซาลาเปาร้อนๆ x10]
[ลุงยามใจดี]:[ส่งของขวัญ: นมจืด x 5]
ปิ๊ง!วูบ! ปิ๊ง!
เสียงเอฟเฟกต์แจ้งเตือนของขวัญดังขึ้นพร้อมกับภาพแอนิเมชันรูปซาลาเปาและกล่องนมลอยขึ้นมาบนหน้าจอ
เย่ว์ซินสะดุ้งโหยงเกือบจะโยนโทรศัพท์ทิ้ง นางจ้องมองรูปซาลาเปาที่ลอยอยู่บนจอด้วยความหิวโหยน้ำลายสอเต็มปาก
"ซาลาเปา!ซาลาเปาของข้า!" นางเอานิ้วป้อมๆ จิ้มไปที่หน้าจอพยายามจะหยิบซาลาเปาออกมา"เหตุใดมันจึงไม่ออกมา! ทำไมข้าจับมันไม่ได้! เ้าปีศาจสี่เหลี่ยม!เ้ากลืนกินของเซ่นไหว้ของข้าไปรึ คายมันออกมาเดี๋ยวนี้!"
นางเขย่าโทรศัพท์จอแตกอย่างแรงจนกู้หยูที่เพิ่งลุกขึ้นมายืนได้ต้องรีบวิ่งเข้ามาแย่ง
"เสี่ยวเป่า!เลิกเขย่าได้แล้ว! หน้าจอมันจะหลุดออกมาแล้วเห็นไหม!"กู้หยูจับมือน้องสาวไว้แน่น สายตาของเขาเหลือบไปเห็นตัวเลขสีแดงมุมขวาบนของหน้าจอ
รายได้ปัจจุบัน:15 หยวน... 20 หยวน... 50 หยวน!
เด็กชายวัยแปดขวบตาโตเท่าไข่ห่านเขาเคยเห็นพี่ใหญ่ดูแอปฯ นี้ และเคยสอนเขาว่า ถ้ามีคนส่งของขวัญมาให้ตัวเลขตรงนี้จะเพิ่มขึ้น และมันสามารถแลกเป็เงินจริงได้!
"สะ...เสี่ยวเป่า!" กู้หยูชี้มือสั่นๆ ไปที่หน้าจอ "นี่มัน... เงิน!มีคนส่งเงินมาให้เรา!"
"เงินรึ?" เย่ว์ซินหยุดดิ้นรนทันทีหันมามองหน้าจอด้วยแววตาเป็ประกายวาวโรจน์"เงินที่สามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็อาหารจริงๆ ได้ใช่หรือไม่?"
"ใช่!ซื้อซาลาเปาของจริงได้เลย!" กู้หยูพยักหน้ารัวๆน้ำตาแห่งความปีติรื้นขึ้นมาในดวงตา
ในความทรงจำของอดีตเทพธิดาเงินคือสิ่งแลกเปลี่ยนที่ทรงพลังที่สุดในโลกมนุษย์ยุคนี้ หากมีเงินก็จะมีของเซ่นไหว้ หากมีของเซ่นไหว้ ข้าก็จะไม่หิวตาย!
เย่ว์ซินดึงโทรศัพท์กลับมาไว้ในมือตัวเองนางจ้องมองกล้องด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความโกรธแค้น เป็ความมุ่งมั่นระดับสิบ!
"ฟังให้ดีนะเหล่าไพร่ฟ้าทั้งหลายที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในกระจกบานนี้!"เย่ว์ซินประกาศก้อง ท่วงท่าราวกับจักรพรรดินีที่กำลังยืนอยู่เหนือบัลลังก์ั(แม้จะอยู่ในชุดเสื้อยืดขาดๆ
ก็ตาม) "ข้าคือ 'เทพธิดา' ผู้จุติลงมาเพื่อโปรดสัตว์!หากพวกเ้าปรารถนาความเจริญรุ่งเรืองในชีวิต จงส่งของเซ่นไหว้มาให้ข้าเดี๋ยวนี้!ข้าขอรับรองด้วยเกียรติแห่ง์ชั้นเก้า ว่าใครที่มอบเนื้อหมูสามชั้นให้ข้าข้าจะอวยพรให้ผู้นั้นถูกรางวัลที่หนึ่ง!"
ห้องแชทในไลฟ์สดะเิเสียงฮา(ผ่านคอมเมนต์)
จนแทบจะแตก! ความเบียวที่ผสมผสานกับความน่ารักและสภาพความเป็จริงที่แสนรันทด ทำให้'เทพธิดาน้อย'คนนี้กลายเป็ไวรัลในชั่วพริบตา!
[เศรษฐีเงินเหลือ]:555555 เอาหมูสามชั้นไปเลยลูก! [ส่งของขวัญ: ปราสาทในฝัน x 1]
[แม่ทัพสายเปย์]:จัดไปท่านเทพ! ผมขอเลขเด็ดงวดนี้ด้วยนะ! [ส่งของขวัญ: จรวดอวกาศ x 1]
[คนชอบเผือก]:โอ๊ยย ขำจนปอดโยก! เบียวได้ใจมากลูกเอ๊ย! ยอดวิวทะลุหมื่นแล้วนะรู้ตัวไหมเนี่ย!
แสงเอฟเฟกต์สีรุ้งสาดส่องไปทั่วห้องมืดทึบพร้อมกับตัวเลขรายได้ที่พุ่งพรวดขึ้นหลักพันหยวนในเวลาไม่กี่นาที!
กู้หยูยืนอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปวางไข่ได้เขามองน้องสาวตัวน้อยที่กำลังยืนเท้าเอวชี้นิ้วสั่งคนในจอให้ส่งของกินมาให้ด้วยท่าทางราวกับผู้ยิ่งใหญ่
โลกใบนี้มันบ้าไปแล้ว!น้องสาวของเขาที่เคยเงียบขรึมและขี้อาย แค่ป่วยไข้ขึ้นวันเดียวตื่นมาก็กลายเป็เด็กปากแจ๋วที่สามารถหาเงินได้เป็พันหยวนจากการด่าโทรศัพท์เนี่ยนะ!?