[วายุพาร์ท]
ผมเป็ลูกชายคนเล็กของพ่อแม่ และพ่อแม่ของผมเป็แค่ข้าราชการธรรมดาๆครอบครัวของผมจึงไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่เราก็มีความสุขในแบบของเราพ่อแม่ของผมรักผมมาก เพราะผมเป็เด็กดีของพ่อแม่มาตลอด ั้แ่เกิดมาผมยังไม่เคยทำให้พวกท่านผิดหวังหรือเสียใจเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ผมเองก็รักพวกท่านมากเหมือนกัน และผมยังมีพี่ชายฝาแฝดอีกคนหนึ่งชื่อ...ภานุแต่พวกเราไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ เพราะภานุเป็คนชอบเที่ยวเตร่ ชอบดื่มชอบสังสรรค์ และขาดเรียนบ่อยมาก ภานุไม่ชอบทำการบ้าน
ทุกวันหลังเลิกเรียน ภานุเขาจะโยนการบ้านของเขาให้ผมทำแทนผมก็ทำ เพราะผมรักภานุมาก จะไม่ให้รักได้ยังไงก็ในเมื่อเขาเป็พี่ชายคนเดียวที่ผมมีถึงผมจะรู้ดีว่าภานุเขาไม่เคยรักผมเลย และผมก็รู้มาตลอดว่าภานุเกลียดผมมากเพราะภานุคิดว่าพ่อกับแม่รักผมมากกว่าเขา
ไม่ว่าครอบครัวของผมจะมีปัญหาแค่ไหนเกี่ยวกับเื่นี้แต่ครอบครัวของผมก็ยังมีความสุขและอบอุ่นในแบบเรียบง่ายพ่อแม่ของผมมีทรัพย์สมบัติแค่...บ้านหนึ่งหลัง และรถหนึ่งคันที่พ่อของผมจะใช้ขับไปส่งผมกับภานุไปเรียนทุกวันจันทร์ถึงศุกร์แล้วพ่อก็ขับไปส่งแม่ของผมไปทำงานอีกที จากนั้นพ่อค่อยขับรถไปทำงานเป็คนสุดท้าย
และหลังเลิกงาน พ่อของผมก็ไปรับแม่ของผมกลับบ้านทุกวันส่วนผมกับพี่ชายของผมก็จะนั่งรถเมล์กลับบ้านเองชีวิตประจำวันของครอบครัวผมเป็แบบนี้ทุกวันแต่ผมก็มีความสุขที่ได้อยู่กับครอบครัวเล็ก ๆ ของผม
ชีวิตครอบครัวของผมดำเนินมาอย่างอบอุ่นและราบรื่นจนผมเรียนจบชั้นมัธยมปีที่ห้าและ่นั้นเป็่ปิดเทอมพอดี แต่ในวันเกิดของผมกับพี่ชายของผมปีนี้ พ่อแม่ของผมได้ซื้อบ้านให้ผมหนึ่งหลังอยู่ทางภาคเหนือของประเทศเพื่อมอบให้เป็ของขวัญวันเกิดให้กับผม โดยแม่ของผมบอกกับผมว่า
"วายุ? วันเกิดของลูกปีนี้...พ่อกับแม่ใช้เงินเก็บของเราที่มีอยู่ซื้อบ้านเป็ของขวัญให้วายุนะลูก"
"แม่ครับ? ซื้อบ้านให้ผมเลยเหรอครับ?แต่วายุว่ามันมากเกินไปสำหรับวายุนะครับ เพราะวายุไม่ได้้าทรัพย์สมบัติของพ่อกับแม่เลยนะครับพ่อกับแม่ไม่น่าทำถึงขนาดนี้เลยนะครับ ชีวิตของผมไม่ได้้าอะไรนอกจากเห็นพ่อกับแม่มีความสุขนะครับ"
"วายุ? พ่อกับแม่แก่มากแล้ว อีกหน่อยก็จะเกษียรราชการแล้วแม่เลยคิดว่าอยากให้อะไรวายุบ้าง วายุอย่าคิดมากเลยนะลูก? ส่วนบ้านแม่โอนเป็ชื่อของวายุแล้วล่ะ?ถ้าวายุเรียนจบมหาลัยเมื่อไหร่ วายุอยากไปอยู่บ้านหลังนั้นเมื่อไหร่ก็ได้นะลูก"
"ขอบคุณนะครับแม่ เอ่อ...แล้วพี่นุล่ะครับ? แม่ได้ซื้อบ้านให้พี่ภานุด้วยหรือเปล่าครับ?"
"อืม...สำหรับภานุ...พ่อกับแม่จะโอนบ้านหลังนี้ให้เขาเป็ของขวัญวันเกิดน่ะลูกเพราะภานุเขาชอบใช้ชีวิตสุขสบาย พ่อกับแม่เลยตัดสินใจที่จะโอนหลังนี้ให้กับภานุ แม่คิดว่าภานุคงจะดีใจไม่น้อยเลยเหมือนกันนะ"
"ครับ...พี่นุต้องดีใจมากแน่ ๆ เลยล่ะครับ เพราะบ้านหลังนี้อยู่กลางเมืองพี่ภานุเขาชอบอยู่แล้วล่ะครับ"
"อืม...แล้วนี่ภานุไปไหนเหรอวายุ ทำไมป่านนี้แล้วเขายังไม่กลับบ้านอีกนี่ก็ดึกแล้วนะ วันเกิดตัวเองแท้ ๆ เลย"
"แม่ครับ? คืนนี้พี่นุคงไม่กลับมาหรอกครับเพราะเขาบอกวายุว่า... เขาจะออกไปดื่มกับเพื่อนน่ะครับ"
"เฮ้อ...เ้าลูกคนนี้นี่ ทำไมถึงได้เหลวไหลแบบนี้นะ?ทำไมภานุไม่เหมือนวายุเลยนะ?"
"เอ่อ...คงจะเป็เพราะพี่นุกำลังเข้าสู่วัยรุ่นน่ะครับแม่แม่อย่าคิดมากเลยนะครับ"
"อืม...วายุ? มานี่มา...มาให้แม่กอดหน่อยสิลูก"
"ครับแม่"
ผมค่อย ๆ คลานเข้าไปกราบเท้าแม่ของผม แล้วผมก็กอดแม่ของผมแม่ของผมเองก็กอดผมแน่นมากกว่าปกติ และแม่ของผมยังบอกผมด้วยว่า...ให้ผมตั้งใจเรียนโตขึ้นจะได้ไม่ต้องลำบาก ผมจึงรับปากแม่ของผมว่า...ผมจะตั้งใจเรียนและจะหางานดี ๆทำให้ได้ เพื่อที่ต่อไปผมจะได้เลี้ยงดูพ่อแม่ได้
ในขณะที่ผมกับแม่กำลังกอดกันอยู่นั้นพ่อของผมก็ขับรถกลับเข้าบ้านมาพอดี แล้วพ่อของผมก็เดินเข้ามากอดผมกับแม่พร้อมกับอวยพรวันเกิดให้กับผม พวกเราพ่อแม่ลูกกอดกันอยู่นานอย่างมีความสุข
แต่แล้วความสุขของพวกเราก็ต้องพังลงเพราะพวกเราได้ยินเสียงทุบหน้าต่างบ้านอยู่ด้านนอก ผมกับพ่อแม่จึงรีบวิ่งออกไปดูแล้วผมก็เห็นภานุกำลังอยู่ในสภาพเมามาก และกำลังใช้ก้อนหินทุบหน้าต่างบ้านทุกบานผมจึงรีบวิ่งเข้าไปกอดภานุไว้ แล้วผมก็ห้ามไม่ให้ภานุทำลายข้าวของแต่ดูเหมือนภานุจะไม่ฟัง และไม่มีใครห้ามภานุได้เลย
ในที่สุดภานุก็ทุบหน้าต่างบ้านทุกบานจนแตกละเอียดก่อนที่ภานุจะเดินเซไปมาเข้าไปด่าพ่อกับแม่ของผมว่า
"พวกมึงก็ดีแต่โอ๋ ดีแต่เอาใจไอ้วายุมันนั่นแหละ แล้วกูล่ะวะ?พวกมึงเคยเอาอกเอาใจกูบ้างไหม? ห๊ะ? วันนี้ก็เป็วันเกิดของกูเหมือนกันนะแล้วทำไมพวกมึงถึงซื้อบ้านให้ไอ้วายุคนเดียว แล้วกูล่ะวะ?"
เมื่อภานุด่าพ่อแม่และพูดจาหยาบคาบออกมาแม่ของผมก็โผเข้ามากอดผมร้องไห้ เพราะแม่เสียใจมากที่ภานุพูดกับพ่อแม่แบบนี้ ทั้งๆ ที่พ่อแม่ก็รักภานุมากไม่ต่างจากผมเลยและในขณะนั้นพ่อของผมก็พูดเชิงดุภานุนิดหน่อยว่า
"ภานุเลิกบ้าได้แล้ว? นี่แกไปเมาที่ไหนมาน่ะ?ทำไมถึงได้เหลวไหลแบบนี้? แล้วทำไมถึงพูดจาหยาบคายกับพ่อแม่แบบนี้? ใครสั่งใครสอนต่อไปนี้อย่าให้พ่อได้ยินแกพูดจากหยาบคาบกับพ่อแม่อีกนะ?"
"เออ!!! ก็กูมันไม่ดีเหมือนไอ้วายุนี่ ทีไอ้วายุล่ะพวกมึงเอาใจมันยังกับอะไรดีแล้วทีกูล่ะวะ? วันเกิดกูทั้งทีทำไมพวกมึงไม่เอาเงินเก็บมาซื้อบ้านให้กูบ้างล่ะวะ?ห๊ะ!!!"
"ภานุ!!! ที่พ่อกับแม่ไม่ได้ซื้อบ้านให้แก เพราะพ่อกับแม่จะโอนบ้านหลังนี้ให้แกไงอีกอย่างบ้านหลังนี้มันอยู่กลางเมืองมันมีมูลค่ามากกว่าบ้านที่พ่อแม่ซื้อให้วายุด้วยซ้ำ แล้วแกยัง้าอะไรอีกห๊ะ!!!"
"กูไม่้าแค่บ้านหลังนี้เว้ย"
"ถ้าไม่้า...แล้วแกจะเอายังไงล่ะ? หรือแกจะเปลี่ยนกับวายุไหมล่ะ? พ่อจะโอนบ้านวายุให้แกแล้วพ่อจะโอนหลังนี้ให้วายุแทน"
"ไม่!!! กูจะเอาทั้งสองหลังเลย"
"ภานุ!!! มันจะมากไปแล้วนะ"
"เออ!!! กูมันมาก กูมันไม่ดี"
"ภานุ!!! เพี๊ยะ!!!บอกแล้วไงว่าอย่าพูดจาหยาบคายกับพ่อ"
"กูจะพูด!!! "
เพี๊ยะ!!!
"พ่อจะตบปากแกจนกว่าแกจะเลิกพูดหยาบคาย"
"เออ!!! กูจะไปจากที่นี่ กูจะไม่อยู่กับพวกมึงอีกต่อไปแล้วล่ะเพราะกูก็เกลียดพวกมึงเต็มแก่แล้วเหมือนกัน"
"ภานุ!!!"
หลังจากภานุทะเลาะกับพ่ออย่างรุนแรง ภานุก็วิ่งออกไปที่หน้าบ้านแล้วภานุก็เข้าไปสตาร์ทรถของพ่อที่จอดอยู่หน้าบ้าน จากนั้นเขาก็พยายามถอยรถออกจากบ้านไปอย่างยากลำบากแต่ภานุไม่ใช่แค่ถอยรถธรรมดา ๆ เพราะภานุถอยชนบ้าน ชนรั้งพังยับเยิน เนื่องจากว่าภานุเมามาก
ผมเห็นท่าทางไม่ดีของภานุผมเลยรีบวิ่งขึ้นรถไปกับภานุ ก่อนที่ภานุจะขับรถออกจากบ้านไปด้วยความเร็วและตอนนี้ผมก็ทำได้แค่พยายามปลอบใจภานุว่า
"พี่นุจอดรถก่อนนะ? เดี๋ยววายุจะขับให้เองพี่นุจะไปไหนน่ะ?"
"ไอ้วายุ!!! มึงหุบปากไปเลยนะ!!! แล้วมึงตามกูมาทำไมวะ?"
"ก็วายุเป็ห่วงพี่นุน่ะ วายุกับพ่อแม่รักพี่นุนะ"
"กูไม่เชื่อ มึงไม่ต้องมาหลอกกูหรอก"
"พี่นุขับช้า ๆ หน่อยสิ? วายุกลัวนะ"
"ถ้ากลัวมึงก็ะโลงไปเลยสิวะ?"
"พี่นุระวัง!!!!"
โครม!!!! โครม!!!! ปั้ง!!!! ในที่สุดปัญหาใหญ่ก็เกิดขึ้นกับชีวิตของผมจนได้เพราะว่าภานุขับรถเร็วและเมามากจนได้เื่ และตอนนี้ภานุก็ได้ขับรถชนผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ริมถนนปลิวหายไปในความมืด
ผมมองเห็นผู้หญิงคนนั้นกระเด็นออกไปไกลมากแต่ผมช่วยอะไรใครไม่ได้เลย เพราะผมเองก็ยังเอาตัวเองออกจากรถไม่ได้เลย เนื่องจากว่าตอนนี้รถพลิกคว่ำอยู่ข้างทางผมมองไปด้านข้างเพื่อมองหาพี่ชายของผม และผมก็เห็นพี่ชายของผมนอนอยู่ด้านนอกตัวรถและกำลังมองมาที่ผมนิ่งเหมือนกับคนที่สร่างเมาแล้ว แล้วพี่ชายของผมก็บอกกับผมที่ยังติดอยู่ในรถว่า
"วายุ? กูขับรถชนคนตายว่ะ"
"พี่นุช่วยวายุก่อนสิ? แล้วเราค่อยหาทางแก้ไขนะแต่ตอนนี้วายุขาติดเบาะ วายุออกไม่ได้เลยอ่ะ"
"วายุ? กูคงช่วยอะไรมึงไม่ได้หรอกว่ะ?ตัวใครตัวมันก็แล้วกันนะ? "
"พี่นุ!!!"
"วายุ? มึงอย่าโทษกูเลยนะเว้ย?ในเมื่อมึงอยากเสือกขึ้นรถมากับกูเอง"
"ไม่นะ!!! พี่นุ"
"วายุ? กูลาก่อน?"
"พี่นุ!!! กลับมาก่อน อย่าทิ้งวายุนะ? พี่นุ!!!! กลับมาช่วยวายุก่อน?"
สุดท้ายแล้วภานุก็ทิ้งผมไปจนได้ เมื่อภานุลุกขึ้นวิ่งออกจากจุดเกิดเหตุไปโดยไม่ช่วยผมเลยส่วนผมก็ต้องพยายามช่วยเหลือตัวเองต่อไป เพราะตอนนี้ดึกมากแล้วผมไม่รู้ว่ามีใครโทรแจ้งตำรวจหรือยังว่า...มีอุบัติเหตุ แต่ผมไม่มีเวลาคิดมากอีกแล้ว
ผมพยายามดึงขาของตัวเองออกจากเบาะรถจนสำเร็จแต่ผมไม่สามารถออกประตูอีกฝั่งได้ผมจึงพยายามตะเกียกตะกายพาร่างกายที่เจ็บหนักย้ายมาที่เบาะคนขับเพื่อที่จะออกทางประตูฝั่งคนขับแต่ผมยังไม่ทันได้ออกเลย ตำรวจก็มาพอดี และตำรวจก็ช่วยผมออกไป แล้วก็รีบพาผมส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน
หลังจากนั้นสามวันให้หลัง...ผมก็โดนจับในข้อหาขับรถโดยประมาทจนทำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายผมโดนขังอยู่นานถึงหนึ่งอาทิตย์แล้วพ่อแม่ของผมก็วิ่งเต้นหาทนายมาสู้คดีจนผมสามารถหลุดจากคุกและได้รับการประกันตัวออกมา
ผมได้กลับบ้านมาอยู่กับพ่อแม่อีกครั้งผมเล่าเื่ทุกอย่างให้พ่อกับแม่ฟังตามความจริง และทนายของผมก็อยู่ที่นั่นด้วยทนายของผมเห็นใจผมมากจนทนายไม่รับค่าจ้างเลย เพราะเขาสงสารผม
ทนายของผมเก่งมากและสามารถทำให้ผมพ้นทุกข้อกล่าวหาได้ในที่สุดและผมก็หลุดพ้นจากทุกข้อกล่าวหาและกลายเป็ผู้บริสุทธิ์ แต่พี่ชายของผมกลับหายไปจากครอบครัวของเราั้แ่วันที่เกิดเื่และไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหน
พ่อกับแม่ของผมพยายามตามหาเขาแต่ก็ไม่มีวี่แววเลยจนพ่อกับแม่เริ่มท้อ เพราะเราไม่มีเงินเก็บพอที่จะใช้เป็ต้นทุนในการจ้างนักสืบหรือตามหาเขาอีกแล้ว
และตัวผมเองก็ได้กลับไปเรียนอีกครั้งเมื่อเปิดเทอมและปีนี้ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมปีที่หกแล้ว ซึ่งปีสุดท้ายของระดับมัธยมปลายแล้ว ผมได้ใช้ชีวิตตามปกติเหมือนเดิมอีกครั้งคือ...ทุกวันพ่อของผมจะไปส่งผมที่หน้าโรงเรียนและหลังเลิกเรียนผมก็จะกลับบ้านด้วยรถประจำทางเหมือนเดิมชีวิตประจำวันของผมวนเวียนอยู่แบบนี้นานถึงสองเดือนหลังจากวันที่เกิดเื่...
.....
ซันด๊อก
214
