…………..
เมื่อดำรู้ว่าได้อยู่ห้องเดียวกันกับโช ก็รู้สึกดีใจที่ อย่างน้อยตัวเขาจะได้มีเพื่อนพอที่จะพูดคุยและทำความรู้จักให้คุ้นเคยกับโรงเรียนใหม่มากขึ้น แน่นอนว่าโชนั้นยินดีเป็การส่วนตัวอยู่แล้ว แต่ดำเขาคงจะไม่รู้หรอกนะ
พออาจารย์ประกาศรายชื่อของนักเรียนประจำห้องต่าง ๆ เป็ที่เรียบร้อยแล้ว ก็ได้ให้นักเรียนเข้าแถวเรียงกันใหม่อีกครั้งหนึ่ง โดยให้เรียงตามห้องไปอย่างห้องที่หนึ่งมี 30 คน มีใครบ้างก็ให้ยืนเป็แถวหน้ากระดานจนครบแล้ว ถึงได้นั่งลงได้ทำแบบนี้จนครบทุกห้อง ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งของโรงเรียนนี้มีทั้งหมดห้าห้องด้วยกัน จึงทำให้มีแถวของนักเรียน ห้าแถว แต่ละแถวนั้นก็จะแยกนักเรียนชายกับนักเรียนหญิงคนละฝั่ง ฝ่ายนักเรียนชายจะอยู่ฝั่งข้างซ้าย ส่วนฝ่ายนักเรียนหญิงจะอยู่ทางฝั่งขวา และให้เว้นช่องตรงกลางระหว่างแถวหนึ่ง่แขน เพื่อที่จะได้แยกชายและหญิงออกจากกัน หลังจากจัดแถวแยกห้องชั้นเรียนเสร็จแล้ว อาจารย์ก็ให้นักเรียนทุกคนนั่งที่พื้นฟังอาจารย์พูดเพื่อเปิดพิธี
“เอาล่ะ!! นักเรียน…คราวนี้ครูจะขอประกาศรายชื่อของผู้ที่ทำข้อสอบได้คะแนนสูงที่สุด จากนักเรียนในชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งที่ได้เข้ามาทำการสอบคัดเลือกในครั้งนี้มีทั้งหมด 10 คน”
โชในตอนนี้เขารู้อยู่แล้วว่าท๊อปเท็นทั้งสิบคนน่ะมันมีใครบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรนักหนาเพราะมันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวของเขาเองเลย แต่โชก็ยังนั่งหลังตรงทำท่าทางดูเหมือนกับกำลังตั้งใจเป็อย่างมากนั่นเอง เพื่อรอฟังอาจารย์พูดต่อไปเรื่อย ๆ
เมื่อครั้งอดีตโชจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า…น่าจะมีสองพี่น้องฝาแฝดรวมอยู่ในสิบคนนั้นด้วย แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าคนพี่หรือคนน้องเป็คนที่ได้ที่หนึ่ง เพราะในครั้งนั้นโชก็ไม่ได้สนใจในเื่นี้เท่าไรนักเลยไม่ได้จดจำอะไรเป็พิเศษ นอกจากเื่ที่เขารู้อยู่แล้วว่าทั้งสองพี่น้องฝาแฝดนี้เรียนค่อนข้างเก่งมากเท่านั้นเอง ถึงโชในเวลานั้นจะเรียนเก่งแต่เขาก็เป็เด็กที่เก่งมาจากบ้านนอก ซึ่งในสมัยนั้นก็ไม่ได้มีการเรียนการสอนอะไรที่พิเศษมากมายเลย เขาจึงแค่หัวดีพอตัวแต่ไม่ได้ดีที่สุดในจำนวนเด็กที่นั่น
อาจารย์ขานรายชื่อั้แ่อันดับที่สิบไป เก้า แปด เจ็ด หก ห้า สี่ และให้นักเรียนทั้ง 6 คนที่ถูกประกาศรายชื่อยืนขึ้นในแถว เพื่อที่จะให้เพื่อน ๆ ได้ดูหน้าดูตาพร้อมกับปรบมือให้ คราวนี้จึงเหลือสามอันดับสุดท้ายอาจารย์ประกาศด้วยน้ำเสียงแบบภาคภูมิใจเสียเหลือเกิน
“ในตอนนี้ ทางโรงเรียนของเรามีเด็กนักเรียนที่สามารถทำคะแนนข้อสอบวัดผลนักเรียน มีความสามารถทำคะแนนได้เต็มถึง 100 คะแนนเต็ม และอีกสองคนที่เหลือก็เก่งมากได้ 95 คะแนนกับ 92 คะแนนตามลำดับ นักเรียนอยากที่จะรู้ไหมว่าเขาเป็ใคร?”
“อยากทราบครับ/ค่ะ” เสียงนักเรียนะโขึ้นพร้อมกัน
“ครูจะประกาศชื่อนักเรียนคนที่ได้ 100 คะแนนเต็มก่อนนะ เขาคือเด็กชาย โชรพีณ์ อัสมานนท์ ปรบมือให้เพื่อนหน่อยทุกคน”
โชใสุดขีด สะดุ้งโหยง มองหน้าคุณครูที่ประกาศรายชื่อของเขาอยู่ข้างบนเวที โชแทบไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองเลยว่า เขานั้นฟังผิดไปหรือเปล่า เสียงเพื่อน ๆ ปรบมือกันดังสนั่น!! กึกก้องไปทั้งห้องประชุมเลย
“อ่าว…ครูประกาศเรียกชื่อแล้ว เป็ใครครับนักเรียน?! ลุกขึ้นมาเลยครับ ไม่ต้องเขิน มา มา”
โชลุกยืนขึ้น เขาไม่ได้เคอะเขินแต่อย่างใดแต่แค่มีอาการแปลกใจเล็กน้อยที่ชื่อของเขาทำไมถึงได้ที่หนึ่งนั่นเอง โชเดินขึ้นเวทีไปหาอาจารย์คนที่ประกาศรายชื่อของเขา จากนั้นอาจารย์ก็ประกาศรายชื่อของผู้ที่ได้ที่สองและที่สามตามลำดับ ซึ่งนั่นก็คือเด็กแฝดสองพี่น้องนั่นเอง ทั้งสามคนยืนเรียงอยู่หน้าเวที
“เอ่อ…คนที่ได้ที่หนึ่ง ครูอยากจะรู้ว่าเธอทำข้อสอบอย่างไร? ถึงได้คะแนนเต็ม!! เพื่อน ๆ นักเรียนในที่นี้มีใครอยากที่จะรู้บ้าง?” คุณครูแกล้งลองถามเด็ก ๆ เพื่อหาคะแนนเสียงเพิ่มเติมขึ้น
“มีครับ” “อยากจะรู้มาก ๆ เลยค่ะ” พวกเด็กนักเรียนะโตอบกันดังอื้ออึง
อาจารย์ส่งไมโครโฟนให้โชได้พูด เด็กแฝดแอบชำเลืองมองมายังโช แล้วก็รีบกรอกสายตาตวัดกลับอย่างรวดเร็ว
“ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับอาจารย์” เสียงโห่ร้องปนเสียงหัวเราะของเพื่อนนักเรียนดังกึกก้องห้องประชุม แม้แต่อาจารย์ที่สัมภาษณ์ก็ยังอดขำเสียไม่ได้ โชเรียกเสียงหัวเราะปนรอยยิ้มให้กับเพื่อน ๆ ทั้งหอประชุม เขากลายเป็คนดังไปเสียแล้ว อาจารย์สัมภาษณ์นักเรียนที่ได้ที่สองกับที่สามต่อ
“สองคนนี้เป็พี่น้องฝาแฝดกันเหรอนี่? ใครเป็พี่ใครเป็น้องกัน?”
“ผมเป็พี่ครับ”
“ส่วนหนูเป็น้องค่ะ”
“เอาล่ะ ทั้งสามคนไปนั่งที่ได้ คนครูประกาศรายชื่อทั้งสิบคนไปเมื่อกี๊ ประเดี๋ยวตอนพักเที่ยงมาพบครูที่หอประชุมก่อนไปทานข้าวนะ ครูมีของรางวัลให้ทั้งสิบคนเลย”
นักเรียนปรบมือให้กับเพื่อนที่ทำคะแนนสอบคัดเลือกทั้งสิบคนอย่างเสียงดัง และแล้วอาจารย์ก็เริ่มดำเนินรายการต่อไป เด็กนักเรียนทุกคนได้ร่วมกิจกรรมงานปฐมนิเทศที่คณะครูอาจารย์ได้จัดขึ้นไว้ มีทั้งการฟังบรรยายธรรม ร้องเพลง เต้นรำ และเล่นเกมเป็หมู่คณะ โดยที่โชในวันนี้รู้สึกสนุกมาก ๆ เขาดูมีความสุขจริง ๆ
‘ไม่คิดเลยว่าการได้กลับมาเป็เด็กอีกครั้ง มันจะดีแบบนี้สนุกจริง ๆ สนุกมาก ๆ ฉันไม่ต้องรับผิดชอบอะไร แค่ได้เล่นสนุกไปแบบเด็ก ๆ ก็ดีไปอีกแบบนะ’
โชรู้สึกโชคดีที่เขาได้ย้อนอดีตกลับมาเป็เด็กอีกครั้ง แถมยังมีเื่ที่ทำให้น่าภูมิใจเพิ่มขึ้นอีกด้วย อย่างน้อยก็เป็จุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับตัวเขา ซึ่งในครั้งอดีตนั้นเขาไม่เคยได้รับหรือได้พบเจอกับเหตุการณ์อันน่าประทับใจอะไรแบบนี้เลยสักครั้ง และเขาก็ยังรู้สึกแปลกใจเลยว่าทำไมตัวเขาถึงได้สอบคัดเลือกได้คะแนนเต็มในครั้งนี้ไปได้นะ
‘แต่ข้อสอบมันก็ไม่ได้ยากอะไรเลยนะ แค่คำถามทั่ว ๆ ไปเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสูตรหรือการเรียนการสอนสักหน่อย เอ่อ…สงสัยเราจะมีประสบการณ์มากไปล่ะมั้ง!? หรืออาจารย์จะตรวจผิด แต่จะอย่างไรก็ช่างมันเถอะ ไม่รู้ด้วยแล้ว ไม่ต้องไปสนใจแค่ทำตัวของเราให้อยู่กับร่องกับรอยเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว ต้องตัดสินใจเพื่ออนาคตของเราต่อไปสิ เย้!!’
เด็กนักเรียนทุกคน ร่วมกิจกรรมงานปฐมนิเทศที่ทางโรงเรียนได้จัดกันอย่างสนุกสนาน มีอาหารและขนมเลี้ยง จึงทำให้พวกเด็ก ๆ รู้สึกสนิทสนมกับคุณครู และผองเพื่อนในชั้นเรียนได้ง่ายมากขึ้น ซึ่งนั่นคือจุดประสงค์ของทางโรงเรียนอย่างแท้จริงจึงทำให้งานปฐมนิเทศจำเป็ต้องมีถึง 5 วันไงล่ะ!? พวกเด็ก ๆ ทุกคนจะได้คุ้นเคยกัน เพราะบางคนมาจากต่างจังหวัดก็มี แบบโชที่เพิ่งจะย้ายเข้ามาในกรุงเทพฯ แบบนี้และนักเรียนคนอื่น ๆ ที่เรียนจบชั้นประถมจากที่โรงเรียนแตกต่างกันทั้งหลาย
………………..
ครบห้าวันของการปฐมนิเทศกันภายในโรงเรียนแล้ว วันนี้ก็คือวันสุดท้ายของการจัดการพบปะสังสรรค์หรือที่คุณครูเรียกว่างานปฐมนิเทศของทางโรงเรียน และอีกสองวันโรงเรียนก็จะเปิดเทอมแล้ว มันทำให้เด็ก ๆ อยากจะเจอเพื่อนอีก นี่คือ ทริค ที่ทางโรงเรียนวางกับดักเอาไว้ เพื่อล่อเด็ก ๆ เหล่านักเรียนทั้งหลายให้ขยันมาโรงเรียนกัน แล้วก็ค่อยจัดการต้อนพวกเด็กนักเรียนให้ตั้งใจเรียน และทำตามกฎของโรงเรียนอย่างเคร่งครัด โดยที่เด็กพวกนี้ไม่ทันจะรู้ตัว มันคือนโยบายของทางโรงเรียนนั่นเองตามที่ผู้อำนวยการ้า
ในวันนี้จึงมีกิจกรรมแบบ ร้อง รำ ฮัมเพลง กันอย่างสนุกสนาน
โชเริ่มมองดูรอบ ๆ ตัว ในขณะนี้เขาเหมือนคนที่กำลังชมภาพยนตร์อยู่ โดยมีนักแสดงเป็ตัวละครสามมิติ คือคุณครู อาจารย์ และผองเพื่อนที่เป็เด็กนักเรียนทุกคนในห้องประชุมของโรงเรียนแห่งนี้ ภาพยนตร์เื่นี้สนุกมาก และสมจริงอย่างที่สุดเพราะว่าเป็สามมิติหรือสี่มิติเลยก็ว่าได้ เขาอารมณ์ดีไม่เครียด ไม่กังวล ไม่ต้องไปทำงานหรือต้องรับผิดชอบชีวิตใคร ๆ ่เวลานี้โชได้พูดคุยและทำความสนิทสนมกับดำได้มากยิ่งขึ้น อย่างน้อย ๆ ในอนาคตข้างหน้า เขาคงสามารถพูดคุยหรือจะโอ้อวดเื่ราวที่เกิดขึ้นในขณะตอนนี้ให้แก่ลูกหลานไว้ฟังได้ โดยไม่ต้องรู้สึกอายใคร นี่คือสิ่งดี ๆ อีกหนึ่งอย่างที่ตัวของเขาทำให้กับตัวของเขาเองในอนาคตนั่นเอง
…………………
ที่บ้านหลังหนึ่งแถว ๆ เกษตร
“แม่จ๋า แม่ทำอะไรอยู่หรือจ๊ะ?”
เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารัก กำลังถามแม่ของเธอ
“แม่ก็กำลังรีดเสื้อผ้าชุดนักเรียนให้หนูอยู่น่ะสิจ๊ะ”
“ชุดนักเรียนของหนูหรือคะแม่?” เด็กหญิงเอียงคอถามแม่ของเธอ
“ใช่แล้วจ้า…อย่าเพิ่งเข้ามาใกล้ตรงนี้นะ!! เดี๋ยวจะโดนเตารีด เพราะมันร้อนมากเลย”
หนูน้อยทับทิมเขยิบถอยห่างจากแม่ของเธอออกไปเพียงเล็กน้อย เพราะเธอรู้สึกกลัวความร้อนจากเตารีดตามที่แม่ของเธอบอก แม่ของเธอยิ้มให้กับลูกสาวตัวน้อยของหล่อน
“อีกเดี๋ยว ก็เสร็จแล้วล่ะ หนูจะเอาอะไรหรือจ๊ะลูกทับทิม?”
“เปล่าค่ะแม่ หนูแค่มาดูแม่เฉย ๆ”
“ออกไปเล่นข้างนอกก่อนก็ได้นะ”
“ค่ะแม่”
หนูน้อยทับทิม…ใช่แล้วค่ะ!! เธอคือทับทิมในวัยเด็กนั่นเอง ตอนนี้ทับทิมยังคงเป็เด็กอายุเพียงแค่ 6 ปีเท่านั้น กำลังจะได้เข้าเรียนในชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ของโรงเรียนเอกชนที่หนึ่งแถว ๆ ย่านเกษตร เวลานี้ทับทิมอยู่กับแม่กันแค่สองคนในห้อง ส่วนพ่อของหนูน้อยนั้นไม่ได้กลับบ้านมาเป็สัปดาห์แล้วเพราะต้องไปทำงาน พ่อของทับทิมทำงานเป็ยามและเฝ้าสวนของเ้านายไปด้วยในตัว เ้านายของพ่อเธอนั้นรวยมากมีบ้านอยู่หลายที่แต่ไม่มีคนอยู่ เลยต้องจ้างคนไปเฝ้าและดูแล พ่อของหนูน้อยเป็คนที่เ้านายไว้ใจมาก เพราะทำงานมาหลายปีแล้ว ส่วนแม่ของทับทิมเป็สาวโรงงาน แม่ของเธอขยันมาก ทำงานทุกวันไม่ยอมหยุดทั้งยังทำโอที และไปทำงานแทนเพื่อนถ้าเพื่อนคนนั้นหยุดแต่ไม่อยากที่จะเสียงานเสียการ เพื่อนที่ทำงานของแม่ก็ต้องจ้างแม่ของทับทิมไปทำงานแทน เลยทำให้ทับทิมต้องอยู่คนเดียวที่ห้องบ่อย ๆ
แต่หนูน้อยก็ไม่ได้เหงาหรือลำบากอะไรมากนักหรอกนะคะเพราะที่บ้านหลังนี้เขาอยู่กันเป็ครอบครัวใหญ่ แต่จะมีหลายห้อง โดยจะแบ่งซอยเป็ห้องเล็ก ๆ แค่พอนอนภายในครอบครัวของแต่ละครอบครัวเท่านั้น ความกว้าง เล็กหรือใหญ่ ใช้จำนวนคนกะเกณฑ์เอาค่ะ แบบว่าถ้าครอบครัวนั้นมีจำนวนสมาชิกแค่สามคนก็จะได้พื้นที่กว้างกว่านิดหน่อย แต่ถ้าอยู่แค่คนเดียวก็จะได้พื้นที่น้อยกว่าครอบครัวที่มีจำนวนสมาชิกมากกว่านั่นเอง คับแคบหน่อยแค่พอวางเตียงหรือที่นอนได้เท่านั้น
บ้านหลังนี้เป็บ้านไม้สองชั้นและเป็บ้านของคุณย่าของหนูน้อยทับทิม ได้ถูกแบ่งออกเป็ห้าห้องเล็ก ๆ ตามจำนวนของสมาชิกในครอบครัวดังที่กล่าวเอาไว้ข้างต้น และมีห้องครัวหนึ่งห้องเล็ก ๆ แค่พอวางเตากับถังแก๊สได้ แต่กลับมีตู้กับข้าวหลังใหญ่ถึงสามหลังกันเลยทีเดียว ส่วนสำคัญที่สุดก็คือห้องน้ำที่มีแค่ห้องเดียวแต่เพียงเท่านั้น และมันคงเป็โชคดีที่ครอบครัวของทับทิม พ่อและแม่ของเธอได้ต่อเติมห้องแยกออกมาเป็สัดส่วน ทำประตูห้องให้เป็ประตูหน้าบ้านของตัวเองจะได้เข้าออกโดยอิสระและปิดตายจากบ้านหลังใหญ่ของคุณย่า แถมยังต่อเติมทำห้องน้ำในตัวห้องเพิ่มเติมอีกด้วย จึงทำให้ครอบครัวของทับทิมไม่เดือดร้อนเื่ห้องน้ำเลย
ส่วนครอบครัวใหญ่ของทางฝ่ายพ่อของทับทิมมี ปู่กับย่า และบรรดาอา ๆ ทั้งห้าคนของเธอ โดยมีอาคนเล็กที่มีอายุแก่กว่าทับทิมแค่ปีเดียว นั้นเป็อาบุญธรรม และทับทิมยังมีลูกพี่ลูกน้องอีกถึงสามคน ที่จริงยังมีป้าอีกคนด้วยนะคะแต่เผอิญว่าป้าของทับทิมคนนั้นได้แต่งงานและแยกครอบครัวไปอยู่ที่บ้านของสามีที่ต่างจังหวัดแล้ว ไม่อย่างนั้นที่นี่คงจะบันเทิงกว่านี้อีกแน่ ๆ ครอบครัวของคุณย่ามีฐานะปานกลางแต่ผู้ใหญ่ทุกคนต่างก็มีงานทำ จะมีเพียงย่าแค่คนเดียวเท่านั้นที่ทำงานอยู่ที่บ้าน และคอยเลี้ยงดูหลาน ๆ ทั้งสี่คนกับบุตรบุญธรรมอีกหนึ่งคนรวมทั้งหมดเป็เด็กห้าคนโดยอายุนั้นก็จะไล่เลี่ยกัน
ย่าของทับทิมเป็คนที่ขยันมาก แกเป็ลูกเสี้ยวคนจีนทำให้ชีวิตของย่าไม่สามารถที่จะยอมอยู่เฉย ๆ แบบนั้นได้ คุณย่าชอบที่จะหยิบจับนั่นนี่หาอะไรมาทำให้ได้เป็เงินเป็ทองอยู่ตลอดเวลา ถึงแกจะเลี้ยงหลานอยู่ที่บ้านของแก แต่ก็ยังรับเด็กจากที่อื่นมาเลี้ยงเพื่อหวังจะมีรายได้เสริม ซึ่งในเวลานั้นทับทิมยังเป็เด็กแบเบาะ แม่ของเด็กคนนั้นนำลูกสาวที่อายุขวบเศษ ๆ มาฝากเลี้ยงโดยบอกว่าจ้างคุณย่าของเธอ ในตอนแรกหล่อนก็จ่ายเงินค่าจ้างเลี้ยงดูอยู่หรอกนะ แต่พอพักหลังก็ไม่จ่ายเงินค่าจ้างแถมยังทิ้งลูกสาวของตนแล้วหนีหายไปเลย ทำให้ย่าของทับทิมรู้สึกสงสารและเวทนาเด็กหญิงคนนี้มาก ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ก็ได้ปรึกษาสามีซึ่งเป็ปู่ของทับทิมในตอนนั้นกับบรรดา ลูก ๆ ของย่า
“ทำยังไงดีพ่อ? แม่เด็กมันเอามาให้ฉันเลี้ยงแล้วก็มาทิ้งไป น่าสงสารเด็กมัน” ย่าบอกปู่
“อือ…เราจะรับเอาเด็กมาเป็ลูกบุญธรรมและเลี้ยงดูดีไหม? หรือว่าจะเอาไปส่งที่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้ากันดีล่ะ?” ปู่ถามทุก ๆ คน
“โอ๊ย!! จะเอามาเลี้ยงทำไม? ขนาดแม่ของมันยังเอามาทิ้ง” เสียงพัชรีลูกสาวคนที่สี่ของย่าแว้ดใส่
“จริงด้วยแม่…จะเลี้ยงทำไมให้เหนื่อยกัน!? แค่เลี้ยงลูกของพี่นนท์คนเดียวก็เหนื่อยแย่แล้ว” พัชราลูกสาวคนที่ห้าของย่าออกความคิดเห็น
“เหนื่อยอะไร? พี่ให้เงินแม่ค่าจ้างเลี้ยงดูทับทิมนะ!!” พ่อของทับทิมพูดด้วยท่าทางขึงขัง
“จ้า ๆ แม่รู้แล้วแต่จะให้แม่เอาเด็กคนนี้ไปส่งที่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้ามันจะไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ?”
“แม่มึง…เราก็เลี้ยงให้เป็ลูกของเราจริง ๆ ไปเลยสิ เด็กมันยังเล็กอยู่จำความอะไรไม่ได้หรอก ลูก ๆ ของพวกเรามันก็โตกันหมดแล้วมีงานมีการกันทุกคน เลี้ยงเด็กเพิ่มอีกสักคนจะเป็ไรไป เอาไว้ให้เป็เพื่อนกับหลานทับทิมก็ได้”
“อะไรของพ่อ!? พวกหนูไม่ช่วยเลี้ยงหรอกนะ ค่านมก็ไม่จ่ายให้หรอก จะเอาลูกใครที่ไหนก็ไม่รู้มาเลี้ยงแบบนี้” พัชรีโวยวาย
“เห็นไหม? หนูบอกแม่แล้ว…ว่าอย่ารับเลี้ยงเด็กก็ไม่ยอมเชื่อ คราวนี้…เป็ไงล่ะ?” พัชรัตลูกสาวคนเล็กของย่า หล่อนเป็ลูกสาวคนที่หกทำเสียงกระเง้ากระงอด ลอยหน้าลอยตาพูด
“ตกลงแม่จะเลี้ยงเด็กคนนี้และรับเป็ลูกจริง ๆ ใช่ไหม?” พ่อของทับทิมซึ่งในตอนนี้คงจะเป็พี่ใหญ่ที่สุด เพราะป้าไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว กำลังถามแม่ของเขา
“แม่ยังไม่รู้เลย…ว่าอย่างไรพ่อ? หรือพวกเราจะไปบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้ากัน?”
“ในเมื่อพวกลูก ๆ ของเรามันเสียงเยอะกว่านี่ งั้นพรุ่งนี้เราไปบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้ากัน นะแม่มึง”
ลูกสาวทั้งสามคนของคุณย่าทำหน้าพอใจในคำพูดของผู้เป็พ่อของตนเป็อย่างมาก
196
