เสียงระฆังเช้าของเมืองยังไม่ทันจางหาย จัตุรัสใหญ่ก็เต็มไปด้วยทหารในเครื่องแบบ์ ทุกสายตาของชาวบ้านจับจ้องไปยังร่างที่ถูกหามขึ้นเวทีไม้—องครักษ์์ผู้เสียชีวิตเมื่อคืน ใบหน้าซีดขาวไร้แววชีวิต เสียงฮือฮาของผู้คนดังก้องราวกับพายุ
“ปีศาจเงา… มันฆ่าองครักษ์ได้จริงหรือ?”
“หากพลังนั้นแพร่กระจายออกไป พวกเราจะอยู่อย่างไร?”
ท่ามกลางความวุ่นวาย แม่ทัพผู้บัญชาการองครักษ์ก้าวขึ้นมา ใบหน้าคมเข้มแฝงความโกรธเกรี้ยว ประกาศเสียงดังจนสะท้อนทั่วเมือง—
“ั้แ่วันนี้ไป ไม่ว่าใครก็ตามที่พบ ปีศาจเงา ต้องรายงานต่อสำนัก์ทันที หากผู้ใดปกปิด จะถือเป็ฏ!”
เสียงประกาศนั้นเสมือน ตอกตราโทษตาย ลงบนหัวของเหวินหลงอย่างชัดเจน
ในโรงน้ำชาเก่า ร่างหนึ่งนั่งนิ่งอยู่มุมเงามืด เสื้อคลุมดำปิดบังเค้าโครง ดวงตาใต้หมวกกว้างส่องประกายวาววับ เขามิใช่ชาวบ้านทั่วไป แต่คือ “ผู้สังเกต” ที่ถูกส่งมาโดยสำนักลับเก่าแก่ซึ่งมิได้ขึ้นตรงต่อ์
เขามองเงาที่ทาบผ่านผนัง แววตาเต็มไปด้วยความสนใจ
“เด็กคนนั้น… ผู้ถือครองเสียงสะท้อนแห่งัเงา… ในที่สุดก็ปรากฏแล้ว”
เหวินหลงเดินซ่อนตัวในตรอกแคบ ผ้าคลุมเก่าเปื้อนเืห่อร่างไว้ ความเ็ปยังไม่หาย แต่จิตใจกลับแข็งแกร่งขึ้นทุกย่างก้าว เขารู้ดีว่าั้แ่วินาทีที่ฆ่าองครักษ์ เขาได้กลายเป็ เป้าหมายสูงสุด ของ์
แต่ในความสิ้นหวังนั้น เขากลับรับรู้ถึงบางสิ่งใหม่…
เงาใต้ฝ่าเท้าเริ่มเคลื่อนไหวเองโดยไม่ต้องเรียก ดวงตาของเขาวูบไหวด้วยประกายสีดำปนแดง
“เ้า…กำลังตอบสนองต่อข้าเองหรือ?”
เขาทดสอบโดยเหยียบลงอย่างหนัก เงากลับพุ่งออกมาปกป้องร่างโดยอัตโนมัติ—เปลี่ยนเป็กำแพงมืดชั่วขณะ ก่อนเลือนหาย เหวินหลงกัดฟันแน่น ตระหนักว่า พลังนี้เริ่มพัฒนาเองตามสัญชาตญาณ
เมื่อเขาเดินหลบซ่อนเข้ามายังซอยเงียบ ร่างในชุดคลุมดำก็ปรากฏเบื้องหน้า ชายแปลกหน้าผู้นั้นยืนพิงกำแพง สีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาเหมือนมองทะลุทุกความลับในร่างของเหวินหลง
“เด็กน้อย… เ้าคือผู้แบกคำสาปฟ้าใช่หรือไม่?”
เหวินหลงชะงัก ร่างกายตึงเครียด สายตาแข็งกร้าว
“เ้าเป็ใคร?”
ชายคลุมดำหัวเราะเบา ๆ ไม่ตอบตรง ๆ แต่เอื้อมมือออกมา เงามืดรอบตัวเขาเริ่มเคลื่อนไหวประสานไปกับเงาของเหวินหลงราวกับรู้จักกันมานาน
“เ้าคือผู้สืบทอดที่์พยายามลบล้าง… แต่ข้าเห็นโอกาส”
เหวินหลงรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างจากชายปริศนา เงาของตนเองที่ควบคุมแทบไม่ได้ กลับตอบสนองต่ออีกฝ่ายอย่างเป็มิตร แต่หัวใจของเขายังเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“หากเ้าคิดจะหลอกลวง ข้าจะฆ่าเ้าแม้ต้องแลกชีวิต”
คำพูดนั้นทำให้ชายคลุมดำยิ้มอย่างพอใจ
“ดี… ความดื้อรั้นเช่นนี้แหละที่คู่ควรกับัเงา”
เขาทิ้งท้ายเพียงเท่านี้ ก่อนร่างจะค่อย ๆ ละลายหายไปกับเงา ทิ้งไว้เพียงความสงสัยและความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจของเหวินหลง
เหวินหลงยืนเดียวดายในตรอกมืด ความเ็ปจากร่างกายยังไม่หาย แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยไฟที่ลุกโชนกว่าเดิม เขารู้แล้วว่าโลกนี้มีมากกว่าที่์บอกเล่า มี “ผู้สังเกต” ที่รู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับพลังของเขา และอาจเป็กุญแจสำคัญของเส้นทางในอนาคต
“ไม่ว่าพลังนี้คือคำสาปหรือพร… ข้าจะใช้มัน ฉีกโซ่ตรวนของ์ให้ขาดสะบั้น”
เสียงลมกลางราตรีพัดผ่าน ทิ้งร่างเงียบสงบของเด็กหนุ่มผู้กลายเป็ ภัยเงามืดที่กำลังจะสั่นะเืโลก
6K
