ความเดิมตอนที่แล้ว
หลังจากขึ้นรถเมล์แล้วไปนั้น ไซกะก็ถามโฮมูระ " นายจะช่วยฉันทำตามฝัน ใช่มั้ย "
โฮมูระตอบ " แน่นอน ตามสัญญา แต่เธอก็ต้องทำตามสัญญาเหมือนกัน "
ทั่งคู่กลับถึงบ้าน อย่างปลอดภัย
ณ ปัจจุบัน
หลังจากนั้น เวลาก็ผ่านไปจนเที่ยง
ไซกะ นั้งเท่าไขว่ห้างอย่างนางพญามองดูโฮมูระอย่างกับลูกหมาที่กำลังทำผิด ส่วนโฮมูระนั้งคุกเข่าสองข้างอย่างกับทาส
โฮมูระ " นี้..แล้วเราจะฝึกกันไงเนี้ย ท่านอาจารย์ แล้วกระผมต้องคุกเขาเรียกท่านอาจารย์ไปนานแค่ไหนเนี้ย " มองหน้าอาจารย์ ด้วยสีตาที่บ๊องแมวอย่างกับแมว
ไซกะ " ก็จนกว่าฉันจะพอใจ " แต่ระหว่างที่พูดก็เพลอไปสบตามอง สายตาที่อ้อนทำให้ไซกะเริ่มรู้สึกใจอ่อน (อะไรเนี้ยสายตาของหมอนี้ อย่างกับเ้าแมวส้มที่ทำผิดแล้วสำนึกผิดเลย) ไซกะที่เริ่มทนกับสายตาออดอ้อนของโฮมูระ ไม่ไหวจึงได้พูดว่า " อะ ก็ได้ ลุกขึ้นได้แล้ว "
โฮมูระ พูด " ขอบคุณครับ ท่านอาจารย์ " หลังจากนั้นโฮมูระก็ลุกขึ้นคิดในใจ (เมื่อคืนทำให้ยัยนี้งอน แล้วต้องง้อด้วยวิธีแบบนี้เหรอ) พอคิดในใจเสร็จแล้วโฮมูระจึงถาม " แล้วตารางฝึกของท่านอาจารย์มีอะไรบ้างเหรอ "
ไซกะ " จะบอกตารางฝึกนายได้ต้องรู้ก่อนว่าอยากเป็เมนไหน แล้วนายอยากเป็ เมน ไหนละ "
โฮมูระ " อย่างฉันก็ต้อง เมนร้องน่ะสิ เพราะมันเท่สุดแล้ว "
ไซกะ " เห้ ทั้งที่ร้องห่วยขนาดนั้น " เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ติดเล่นอย่างปกติของทั้งคู่
โฮมูระ " แต่เมื่อวาน ฉันร้องดีขึ้นแล้วนะ กว่าจะได้ส่งคลิป ออดิชั่น ก็นาน จนเที่ยงคืน "
ไซกะเอามือท้าวค้าง " ก็จริง ของนาย ที่นายร้องดีขึ้น " เธอพูดด้วยน้ำเสียงอย่างมีนัยสำคัญแล้ว พรางคิดในใจ (หมอนี้ถือว่ามีพร์ ในด้านร้องมากนะ ถ้าฝึกถูกวิธีแค่ 2 วันก็ได้ขนาดนี้ แต่ถ้าเจอคนที่เก่งมาก ๆ คงจะยากอยู่ ส่วนในเื่เต้นก็ถือว่าเก่งมาก ๆ ถึงฉันจะไม่ใช่นักเต้น แต่ก็ดูออก)
โฮมูระ " แล้วฉันก็ดู ค่ายที่จะไปออดิชั้นแล้วด้วย เห็นว่าเป็ค่ายใหม่ แต่มีทุนหน่า แล้วก็เห็นว่ามีคนที่เคยเป็ไอดอลเกาหลีที่ดังมาก ๆ มาเป็โปรดิวเซอร์ในค่ายด้วย ชื่อ (คุโรบิ ซาโทรุ) "
ไซกะ " ค่ายใหม่ ไฟแรงเหรอ งี้ค่ายนั้นก็คงต้องรีบเดบิ้วแล้วดิ "
โฮมูระ " น่าจะยังน่ะ เห็นบอกรอดูว่าใครมีความสามารถบ้าง แต่ถ้ายังไม่มีก็ยังไม่เดบิ้ว "
ไซกะ ถาม " อ่อ แล้วเวลา ออดิชั้น นี้ตอนไหนอะ "
โฮมูระที่ไม่ดูวันออดิชั้นมาแล้วเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก " อ่าแป๊ปนะ เห็นเหมือนมีเมลเข้ามาตอนเช้าแล้ว น่าจะผ่านแล้วมั้ง " แล้วจึงหยิปโทรศัพท์มาดู " อ่า ค่าย vocal ข้างในเขียนว่าคุณได้ผ่านการคัดเลือก ให้เข้ารอบไปออดิชั่น "
ไซกะพูดอย่างภูมิใจ " ธรรมดา ฉันเป็คนสอนเลยนะ "
" แล้วก็เขียนต่อว่า สถานที่ออดิชั่น (ไม่รู้ค่อยคิด) วัน 25 กุมพาพันธ์ "
ไซกะกับโฮมูระอุทานเสียงดังพร้อมกัน " ห่ะ "
ไซกะด้วยความที่ไม่เชื่อในสายตาตัวเองว่า " ออดิชั่น วันไหนน่ะ "
โฮมูระตอบไซกะด้วยน้ำเสียงอย่างสิ้นหวัง " ยี่ สิบ ห้า กุม ภา พันธ์ "
ไซกะพอได้ยินก็เทียบจะเอาตีนกร่ายหน้าผาก แล้วก็บ่นพึมพัมเหมือนิญญาจะออกจากร่าง " โอ้ พระเ้า ช่างให้บททดสอบกับลูกยากสะเหลือเกิน เวรแล้ว เหลือเวลาฝึก สกิลร้องแค่ 46 วัน "
โฮมูระ " เอาไงดีเนี้ย จะออดิชั่นผ่านมั้ยเนี้ย "
ไซกะ " เอางี้ ฉันจัดตารางได้ละ 1.ออกจากชมรม
2.ตอนพักเที่ยงต้องร้องไห้ฟังสักบทเพลง
3.ตอนตี 5 ออกมาวิ่ง
4.เลิกเรียนเสร็จฝึกร้องเพลงเลย
5.เสาร์-อาทิตย์ วิ่งเสร็จ 8:00 ฝึกเต้น 3 ชม. พักเที่ยง 2 ชม. ฝึกร้องอีก 7 ชม. "
6.วันจันทร์-ศุกร์ ฝึกร้อง 4 ชม.อย่างต่ำ
7.วันพุธ พัก
โฮมูระมีสีหน้าที่สิ้นหวังหลังจากได้ยิน " ตารางฝึกหรือขุมนรกเนี้ย "
ไซกะมองแรง รังสีอำมหิตค่อย ๆ แพร่ออกมา เธอพูดออกไปว่า " จะทำ หรือ ไม่ทำ " ด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
โฮมูระตอบไปด้วยความรู้สึกง่อย ๆ " ทำครับ " ด้วยน้ำเสียงที่ตะเล็กตะน้อย
วันแรกของการฝึก
โฮมูระตื่นมาวิ่งตอนตี 5 วิ่งมาได้สักพัก แล้วบ่น " เห้อ เห้อ มันเหนื่อยมากเลย "
ไซกะพูดด้วยท่าทางหอบ " เห้อ เห้อ วิ่งไปอย่าบ่นน่า "
โฮมูระพูดด้วยท่าทางหอบไม่เป็คำ " เป็ผีเหนื่อยได้..ด้วยเหรอ "
ไซกะก็พูดด้วยท่าทางหอบไม่เป็คำ " บอกแล้วไง.. เห้อ ผีก็..เหนื่อย..ได้ "
โฮมูระพูด " เออ เห็นมีกลุ่มไลน์ รวมคนที่เข้าไปออดิชั่นรอบสองด้วย ฉันกดเข้าไปแล้วนะ จะได้ตามข่าว "
ไซกะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พึงพอใจ " ดีมาก เ้าทาส "
ตอนพักเที่ยง
ทั้งคู่อยู่บนด้านฟ้าของ รร.
ไซกะ " ไล่โน๊ตตามฉันนะ โด เร มี ฟา ซอล "
โฮมูระ " โด เร มี ฟา ซอล ทำไปเพื่ออะไรเนี้ย อันนี้แค่พื้นฐานร้องเพลงเองนะ "
ไซกะ " ก็พื้นฐานนี้แหละ ที่เป็รากฐานทำให้ร้องเพลงได้ดี ร้องตามไปเถอะน่า ตอนพักเที่ยงหรือก่อนร้องเพลงต้องทำตามนี้เสมอ "
ผ่านไป 1 สัปดาห์ วันเสาร์
ฝึกร้องเพลงในสถานที่เป็ที่ปลอดโปร่งไม่ค่อยมีคน
โฮมูระ ร้องเพลง (บอกไม่ได้เดะติดลิขสิทธิ์)
ไซกะได้ฟังแล้วคิดในใจ (ร้องได้ดีนี้น่า แต่ถ้าร้องได้ประมาณก็คงยังไม่เข้าตากรรมการหรอก แต่ก็ถือว่าผ่าน) พูดกับโฮมูระ " ก็ถือว่าใช้ได้ละนะ งั้นมาสู่ บทเรียนถัดไปกันเลย การใช้ Chest Tone, Mouth Tone, Head Tone และ Falsetto "
โฮมูระถาม " มันคืออะไรเหรอ "
ไซกะ อธิบาย " มันคือการขับร้องในแต่ละระดับโทนของเสียง
1. Chest Tone (เสียงโทนต่ำ) เป็การขับร้องในระดับเสียงต่ำ เป็เสียงที่เปล่งออกมาได้ง่ายที่สุด โดยจะรู้สึกสั่นะเืบริเวณหน้าอก เสียงที่ได้จะมีความกังวาน ทุ้ม ใหญ่ เป็โทนที่แสดงออกถึงอารมณ์ความรู้สึกสุขุม, รอบคอบ, เศร้า, เหงา, โรแมนติก ตำแหน่งเสียงทางกายภาพจะอยู่ที่บริเวณ หน้าท้องถึงบริเวณริมฝีปากล่าง
2 .Mouth Tone (เสียงโทนกลาง) เป็โทนเสียงที่แสดงออกถึงอารมณ์ที่ปกติ สบายๆ เมื่อปล่อยเสียงจะรู้สึกถึงการสั่นะเืบริเวณช่องปาก และในโพรงอากาศบริเวณจมูก ตำแหน่งเสียงทางกายภาพจะอยู่ที่บริเวณ ริมฝีปากถึงโหนกแก้ม
3.Head tone (เสียงโทนสูง) เป็โทนเสียงที่แสดงออกถึงอารมณ์ที่ดีใจสุดๆ เสียใจสุดๆ สนุกสนาน เป็การขับร้องในเสียงสูงระดับเทนเนอร์ และ โซปราโน ขณะเปล่งเสียงจะรู้สึกสั่นะเืก้องบริเวณ เหนือลิ้นไก่และพลิ้วไปตามส่วนหลังของศีรษะ เกิดความก้องกังวานในโพรงกะโหลกศีรษะแผ่กระจายมาถึงโพรงอากาศบริเวณหน้าผาก ตำแหน่งเสียงทางกายภาพจะอยู่ที่บริเวณหว่างคิ้ว
4.Falsetto (เสียงปลอมหรือเสียงหลบ) เป็โทนเสียงสูงที่แสดงออกถึงอารมณ์ที่เสียใจสุดๆ อ่อนแอสุดๆ ทรมาณที่สุด เป็ขับร้องในเสียงสูง ขณะเปล่งเสียงเส้นเสียงของเราจะไม่แนบติดกันสนิทนะครับ จนเกิดเป็รอยรั่ว แล้วมีลมผ่าน พอมีลมผ่าน เสียงที่เราได้ก็จะมีความอ่อนแอไม่แข็งแรง เกิดเสียงแต่ไม่ก้องกังวานในโพรงกะโหลกศีรษะ ตำแหน่งเสียงทางกายภาพจะอยู่ที่บริเวณหว่างคิ้ว ฉันอธิบายให้ฟังหมดละ และนี้คือสิ่งที่นายต้องฝึกและใช้มันให้เป็ "
โฮมูระทำหน้างงกับสิ่งที่ไซกะอธิบายแล้วจึงถาม " งงอะ มันใช้ยังไง ไม่เข้าใจ " เพราะเขาเอาแต่ฝึกเต้นแต่ไม่เคยฝึกร้องอย่างจริงจังเลย
ไซกะไม่ได้เอ๊ะใจอะไรแล้วพูดต่อ " ก็ไม่แปลกหรอกที่นายจะไม่เข้าใจ เอางี้นายลองร้องสักเพลงแล้วอัดสิแล้วก็เทียบกับต้นฉบับดู นายไม่มีทางร้องได้ตามต้นฉบับแน่ๆ "
โฮมูระ " โห ดูถูกแบบนี้ก็สวยสิ เดะได้เห็นดีกันแน่ " เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ฮึกเฮิม จากนั้นโฮมูระก็เริ่มอัดเสียงแล้วร้องเพลง อัดเสร็จก็เริ่มเปิดฟัง เสียงที่ได้นั้นไม่เป็ตามที่โฮมูระคาดหวังดั่งใจ มีความใหญ่บ้าง เล็กบ้าง เสียงนั้นไม่พอดี
ไซกะพูด " เป็ไงละ ไม่เหมือนที่คิดไว้ใช่มั้ยละ ถึงนายจะร้องออกมาได้ดีในบางครั้ง แต่ก็ไม่ใช่ทุกครั้งที่ร้องได้ มีหลายจุดที่นายไม่สามารถทำตามเขาได้ ถูกมั้ย "
โฮมูระ พูดด้วยน้ำเสียงนอย ๆ " อือ มันเหมือนพอถึงจุดนึง มันก็ร้องไม่ได้อย่างที่จินตนาการไว้ "
ไซกะก็เลยอธิบาย " ก็เพราะนายยังไม่เชี่ยวชาญ การใช้เสียงพอไง เช่นตอนที่นายใช้ Head tone อยู่ แล้วจะเปลี่ยนไปใช้ Falsetto นายก็เปลี่ยนมันได้ไม่แข็งแรงพอ พอนายจะเปลี่ยนจาก Falsetto กลับไปเปลี่ยน Head tone นายก็เปลี่ยนไม่ทัน ฉันจะร้องให้ฟังสักเพลงละกัน แล้วนายก็เทียบเลย "
ไซกะก็เริ่มร้องเพลงสักทอนให้โฮมูระฟัง หลังจากเพลงจบ
โฮมูระตกตะลึงในเทคนิคแล้วคิดในใจ (เหมือนต้นฉบับเลย)
ไซกะถาม " เป็ไง เทคนิคเหมือนต้นฉบับมั้ย " เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ภูมิใจ
โฮมูระตอบกลับด้วยความตื่นเต้น " เหมือนมาก เทคนิคที่เธอใช้และเสียงที่ออกมาเหมือนกับต้นฉบัับเกือบทุกอย่างเลย ยกเว้นเสียงของเธอที่เป็เอกลักษณ์ เฉพาะเธอเอง เหมือนเธอเป็ต้นฉบับ แต่ก็ยังเป็เธอเอง มันสุดยอดมาก "
ไซกะรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย " ใช่มั้ยละ ฉันน่ะสามารถร้องตามได้ขอแค่ได้ฟังครั้งเดียว ฉันจะร้องให้เป็แบบของฉันที่เพราะกว่าก็ได้ แต่ฉันแค่ร้องเปรียบเทียบให้ดูเฉยๆ เท่านั้น "
โฮมูระ " แล้วถ้าฉันร้องได้แล้วก็ต้องฝึกเื่ เอกลักษณ์ในแบบของฉันใช่มั้ย "
ไซกะ " ช่าย ที่นี้ก็มีแรงฝึกแล้วใช่มั้ย "
โฮมูระ " อือ ฉันจะต้องเก่งขึ้น เอาบทฝึกมาเลยท่านอาจารย์ " โฮมูระะโ " ฉันจะลุยให้หมดเลย "
ผ่านไป 2 สัปดาห์
ตอนฝึกร้องเพลง่เย็นที่บ้าน
บททดสอบนี้แหละตัวตัดสิน ว่านายจะผ่านมั้ย นายจะต้องสื่อความรู้สึกอารมณ์ของเพลงที่นายเลือก ให้ฉันเข้าใจเหมือนที่นายรู้สึก
โฮมูระได้นำเพลงที่เคยเปิดให้ไซกะฟังแต่เป็ ver.ภาษาไทย เขาได้ร้องใน ver.อังกฤษ
โฮมูระเปิดดนตรีสด เริ่มร้องคาราโอเกะให้ไซกะฟังหลังจากจบ intro โฮมูระ เริ่มร้อง verse โดยใช้ chest tone
ไซกะคิดในใจ (เริ่มได้ถูกต้องนี้) พอถึงท่อน Pre Chorus (ท่อนนี้ต้องใช้ Mouth Tone จะมีคำนึงที่ต้องเชื่อมไป Falsetto) โฮมูระร้องได้อย่างถูกต้องในท่อนนี้ ทำให้ไซกะพอใจอย่างมากกับการฝึก (โห ก็สมกับที่ฉันเป็คนสอน) พอถึงใกล้จะถึงท่อน Chorus (ท่อน hook นี้แหละตัวดึงอารมณ์ของเพลงนี้ ใส่ให้เต็มที่เลย) พอถึงท่อน Chorus โฮมูระดึงอารมณ์ความเศร้าของเพลงด้วยทุกสิ่งที่ฝึกมา
โฮมูระคิดในใจ (นี้..ฟังสิ ฉันน่ะ ยังรอเสมอว่าเธอจะกลับมา ฟังฉันสิ ฉันนะ ยังมีความหวังอยู่ กลับมา กลับมา กลับมาสิ ได้โปรด ฉัน..ยังเหลือที่ให้เธอเสมอ ไม่มีใครแทนที่เธอได้เลย เพราะงั้น โปรดกลับมา ฉันจะรอ..) หลังจากเพลงจบ ไซกะตาลุกวาวและรู้สึกขนลุกกับเนื้อเพลงและการร้องที่ดึงจิตวิญญาญของเพลงออกมาได้ดี
ไซกะได้แต่ตื้นตันและคิดในใจ (นี้ฉันกำลังดูคนที่รอความรักเก่า กลับมาเหรอ ถึงแม้จะไม่มีหวังแต่ก็ยังจะรอ คนแต่งเพลงนี้มันสุดยอดมาก)
โฮมูระสกิดถาม " นี้ไซกะ ผลการประเมินละ " ไซกะที่กำลังอินกับเนื้อหาของเพลงที่เปลี่ยนเป็ อังกฤษ ครั้งแรก เลย อิน ฟิน เคลิ้ม ในมโนอยู่ของตัวเองอยู่ จึงไม่ได้สนใจโฮมูระ
โฮมูระ จึงะโเรียก " ยัยไซกะ หยุดเคลิ้ม " เขาเริ่มขึ้นเสียงนิดหน่อย
ไซกะ " เย้ย ใ เมื่อกี่นายว่าไงนะ "
โฮมูระพูดด้วยน้ำเสียงที่โมโหนิดหน่อย " ผลการประเมิน "
ไซกะ " ก็ถือว่าใช้ได้เลยละ ทำฉันเคลิ้มเลย "
โฮมูระ " ทำให้เธอเคลิ้มได้ แต่ทำไม ได้แค่พอใช้ละเนี้ย "
ไซกะ " ก็น่ะ ตอนนายร้องเพลงยังไม่มีเอกลักษณ์ของตัวเอง นายยังก็อปปี้การใช้เสียงและสำเนียงของต้นฉบับอยู่ แต่การใช้เทคนิคนั้นถือว่า 9/10 แล้วละ "
โฮมูระ " งี้ฉันก็เก่งขึ้นมากแล้วสินะ เหนื่อยจังขอนอนหน่อย " โฮมูระ ก็เดินไปงีบที่เตียงแล้วหลับไป ความเหนื่อยที่เขาสะสมมาหลายอาทิตย์ ทำให้เขาหลับไปอย่างง่ายดาย
ไซกะก็เดินมานั้งลูปหัวแล้วบอก " ที่เหลือก็ฝึกตามหาเอกลักษณ์เสียงของนายแล้ว เก่งมากแล้วน่ะ ที่ฝึกมาได้ขนาดนี้ "
เหลือเวลาอีก 10 วัน
5 วัน
3 วัน
2 วัน
1 วัน
ถึงวัน ออดิชั่น ณ ฮอล
โฮมูระตื่นเต้นที่ได้เห็นฮอลเป็ครัั่งแรก " โอโหหหหห ฮอล ใหญ่มาก คนเยอะสุด ๆ " เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ตะลึงราวกับมันเป็สิ่งมหัศจรรย์ของโลก
ไซกะก็ตื่นเต้นเช่นกัน " สุด ๆ ไปเลย ฮอลนี้เปลี่ยนไปเยอะเลย แห่ะ " เธอพูดด้วยน้ำเสียงดีใจเหมือนหัวใจจะทะลักออกมา
ทั้งคู่ทำตาโต ราวกับพึ่งเคยเห็นครั้งแรกในชีวิต
ไซกะที่ตื่นเต้นอยู่ก็ฉุดคิดขึ้นมาได้จึงพูดเอ่ย " แล้วเราต้องไปรายงานตัวที่ไหนเนี้ย "
โฮมูระค่อย ๆ กวาดสายตาไปรอบและเอ๊ะใจตรงที่คนเยอะจึงตอบไซกะกลับไป " เหมือนจะเป็ตรงนั้นน่า คนต่อแถวติดเบอร์ยาวเลย "
ทั้งคู่เดินไปต่อแถว จนถึงคิวรายงานตัวของโฮมูระ
คนเช็กชื่อพูด " รายชื่อ ที่ 110 คุณคิคิชีตะ โฮมูระ คุณคือ คิวสุดท้ายเลยนะค่า "
โฮมูระยิ้มแล้วถาม " คนสุดท้ายเลยเหรอครับ "
คนเช็กชื่อยิ้มตอบรับ " ใช่ค่า " พร้อมกับยิ้มให้ แล้วก็พูดต่อ " เดะคุณโฮมูระไปรอที่ห้องรวมนะค่า แล้วทางเราจะเรียกเมื่อถึงคิวน่ะค่าา "
โฮมูระ เดินไปที่ห้องรวม หลังจากนั้นคนเช็กชื่อ ก็เมาม้อย โห หล่อมากเลย เป็ 1 ใน 20 ที่หล่อที่สุดเลยน่ะ ไม่คิดว่า เพิ่งเปิดรับเด็กฝึก แต่จะมีคนหล่อ ตั้งหลายคนขนาดนี้
ภายในห้องคนที่มา ทั้งหมด 110 คน
โฮมูระเดินเข้ามาในห้องคนสุดท้าย แต่เห็นบรรยากาศในห้องดูไม่ซีเรียสแล้วคิดในใจ (ทั้ง ๆ ที่มันควรจะซีเรียส แต่คนอื่นดูไม่ค่อยกังวลเลยแห่ะ) โฮมูระก็เดินไปหาที่พักของตัวเอง
ผู้เข้าที่กำลังนินทราคนอื่นอยู่ข้างๆ โฮมูระ
ผู้เข้าแข่งขัน คนที่ 1 " ค่ายใหม่ก็คง้า เด็กฝึกมาก ๆ ละ คนเลยเยอะขนาดนี้ "
ผู้เข้าแข่งขัน คนที่ 2 " แต่ก็น่ะ ยังไงเขาก็ต้องเลือกคนหน้าตาดีไว้ก่อน ความสามารถก็น่าจะเป็เื่รอง "
ผู้เข้าแข่งขัน คนที่ 1 " ดูอย่างหมอนั้นสิ ฮิโตชิ ซาโต้ คนหล่อ อันดับ 1 ในกลุ่มไลน์เรา "
ผู้เข้าแข่งขัน คนที่ 2 " งี้หมอนั้นก็ผ่านรอบสองเข้าไปง่าย ๆ เลยดิ "
ผู้เข้าแข่งขัน คนที่ 1 " แน่นอนสิ หมอนั้นคงไม่ต้องใช้ความสามารถอะไรเลย คนหล่อนี้มัน ทำอะไรก็ดูดิเนอะ "
ทันใดนั้นก็มีกรรมมาการเดินเข้ามาเรียก " คิวที่ 1 คุณฮิโตชิ ซาโต้คะ ถึงคิวคุณแล้วค่ะ "
ฮิโตชิ ซาโต้ขานตอบ " คร้าบบบ " ซาโต้ เดินตามกรรมการผ่านประตูไปอีกห้อง เจอกรรมการทั้ง 5 คน
ซาโต้ (ไอหน้าตาขี้เหร่ทั้งหลาย เสียใจด้วยนะ ขอแค่หน้าตาดี โลกก็จะใจดีกับมึง ในโลกที่โหดร้ายแบบนี้ หน้าตาคือทุกสิ่งทุกอย่าง)
ผ่านไป 30 นาที
โฮมูระคิดในใจ (ไปนานจัง) สักพักซาโต้เดินกลับมาห้องเดิม สติของเขาแถบจะแตก
ซาโต้ ซาโต้ยกมือขึ้นมา กุมขมับพร้อมกับพูด " พวกนั้น มันเป็ใครถึงคิดว่าฉันไม่พยายามวะ " คิดถึงเวลาที่ผ่านไป 30 นาทีที่แล้ว
30 นาทีที่แล้ว
หลังจากซาโต้ โชว์ความสามารถเสร็จ
โปรดิวเซอร์ซาโทรุ " นายมีความกล้าดีนะ หน้าตาดีด้วย ฉันชอบจุดนั้นนะ "
ซาโต้ " ขอบคุณครับ " เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ภูมิใจในใบหน้าของตัวเอง เขาคิดว่าเขานั้นคิดถูกว่าหาตาดีคือทุกอย่างนั้นถูกต้อง
โปรดิวเซอร์ซาโทรุไม่มีความเห็นอะไรต่อจึงถามกรรมการคนอื่น " กรรมการคนอื่น มีใครจะออกความคิดเห็นเกี่ยวกับการแสดงนี้มั้ย "
กรรมการ (สอนเต้น) " การเต้น ถือว่ามีการผิดพลาด บ่อยอยู่นะครับ แต่ก็โอเค "
กรรมการ (สอนร้อง) " การร้องก็ถือว่า โอเค นะครับ "
ซาโต้ " ขอบคุณครับ "
โปรดิวเซอร์ซาโทรุ " เราเริ่มให้คะแนนกันเลย " เขาอยากรีบสรุปให้จบ ๆ จึงเรียกกรรมการหันไปประชุมกัน แล้วก็ได้คำตอบที่ลงตัว
โปรดิวเซอร์ซาโทรุ " ไม่ผ่านครับ "
พอได้ยินแบบซาโต้ ความคิดของเขาเริ่มสั่นคลอน เขาสงสัยว่ากรรมการให้คะแนนผิดจึงเอ่ยถาม " ทำไมถึงไม่ผ่านเหรอครับ เมื่อกี่ยังชมกันอยู่เลย " เขาขึ้นเสียงนิดหน่อย
โปรดิวเซอร์ซาโทรุ " ไม่รู้จะดีกว่านะครับ "
ซาโต้ " นี้ผมฝึกและพยายามมาขนาดนี้ จะไม่ให้ผมรู้เลยเหรอว่าผมผิดตรงไหน "
โปรดิวเซอร์ซาโทรุ " นั้นฝึกแล้วเหรอครับ " เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย
ซาโต้ " ห่ะ เมื่อกี่คุณว่าไงนะ "
โปรดิวเซอร์ซาโทรุ " ผมบอกว่า นั้นฝึกแล้วเหรอครับ " เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยอีกครั้ง พร้อมกับมองด้วยสายตาที่ดูถูก
ซาโต้ไม่เข้าใจสิ่งที่ซาโทรุบอก เขาคิดว่าเขาถูกแค่หน้าตาดีเขาก็ถูก " นี้คุณจะบอกว่าผมไม่พยายามเหรอครับ "
กรรมการ (สอนร้องเพลง) " ใช่ พวกเราทุกคนเห็นตามนั้นครับ "
โปรดิวเซอร์ซาโทรุ " ผมไม่เห็นสิ่งที่แตกต่างจากคลิปเมื่อเดือนที่แล้วเลย เพราะงั้น ออกไปได้แล้วครับ "
ซาโต้ " ไม่ต่างยังไงครับ ผมว่าผมมาไกลมาก ผมพยายามมากกว่าที่คุณเห็นน่ะ "
โปรดิวเซอร์ซาโทรุ " การร้องยังเหมือนเดิม ไม่มีเอกลักษณ์ และเทคนิคการร้องเพลงก็ยังคุมไม่ได้ การเต้นยังมีผิดพลาด และผมให้เวลาคุณไป 1 เดือนกับคุณยังไม่มีอะไรพัฒนาขึ้น ที่พวกเราให้ผ่านเข้ามาออดิชั่นรอบนี้ได้ เพราะ หน้าตาของคุณเท่านั้นแหละ "
ซาโตที่ได้ฟังอย่างงั้นถึงกับเถียงไม่ออก เพราะสิ่งที่เขาพูดมัน คือ ความจริง
กรรมการ (เ้าของค่าย) " เอาแบบคนธรรมดานะ ไม่มีสเน่ห์ " คำพูดของเ้าของค่ายยิ่งตอกย้ำความจริงของซาโทรุเข้าไปอีก ทำให้ซาโต้ทำได้เพียงแค่เดินออกมา เข้าเดินดุม ๆ ออกไปทางเดิมแต่ภายในใจเขาเดือดดาลอย่างมาก
ตัดภาพ มาที่ปัจจุบัน
ซาโต้ะโ " พวกกรรมการเวรเอ้ย เอาอะไรมาตัดสินว่ากูไม่พัฒนาวแล้วไม่ให้กูผ่านวะ "
ทั้งห้องเกิดความตึงเครียดเมื่อเห็นคนที่หล่ออันดับ 1 ในกลุ่มไลน์ไม่ผ่าน ความคิดของผู้เข้าแข่งขันที่คิดว่าจะผ่านไปง่ายดาย ในตอนแรก แปรเปลี่ยนเป็ความรู้สึกที่ว่า
ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น " ขนาดหมอนั้นยังไม่ผ่าน คนอื่นจะผ่านมั้ยเนี้ย "
ซาโต้เริ่มโวยว้าย " ถ้ากูไม่ผ่าน พวกม..ก็ไม่ผ่าน กรรมการ..ห.. "
จนกระทั้งมี คน ๆ นึงเดินไปหาซาโต้แล้วพูดว่า " นี้นายกระจอก "
ด้วยความโมโห พอซาโต้ได้ยินแบบนั้นจึงเดือดขึ้นไปอีก " ม..เป็ใครวะ ปากดี ชห " เขาพูดน้ำเสียงที่โกรธเคืองอย่างมาก
" อ่อเหรอ คนที่ดีแต่ปากก็มีแค่นายเท่านั้นแหล่ะ นี้..ฉันจะบอกอะไรให้นะไม่มีทางที่นายจะสู้คนที่เขาทุ่มเทและเอาชีวิตไปเดิมพันได้หรอก " เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ สายตาที่ดูถูกซาโต้ มองชายที่ชื่อ ซาโต้เป็เพียงมดปลวก
คำพูดที่แทงใจดำของซาโต้นั้น ทำให้ซาโต้หาข้ออ้างอื่น ๆ เพื่อโต้แย้งกลับ " ขนาดคนที่หล่อที่สุดในนี้ อย่างกูยังไม่ผ่าน แล้วมึงจะผ่านยังไง " ด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด
เขาโต้แย้งด้วยคำที่ทิ่มแทงใจมากกว่าเดิม " อ่าห่ะ ก็เพราะนายคิดว่าแค่นายหล่อก็ผ่านแล้วไง นายถึงได้กระจอก "
ซาโต้ที่เถียงไม่ออก เขารู้สึกเสียหน้าจึงพูดเพื่อรักษาหน้าและศักดิ์ศรีของตัวเอง " งั้นจะฉันจะรอดูความปากดีของนาย ว่ามีดีแค่ปากรึเปล่า "
คนในห้องที่ค่อย ๆ นึกหน้าของคนที่โต้เถียงกับซาโต้นั้น ก็เริ่มหันไปคุยกับเพื่อน
ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น " เห้ เห้ หมอนั้นมันคนดังเลยนี้หว่า ที่โคพเวอร์เพลงเก่งๆ อะ "
ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น " ใช่ ๆ หมอนั้นชื่ออะไรน่ะ "
ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น " อ่อ ๆ นึกออกแล้ว คาชิมากิ เรียว แม่งร้องเพลงโครตเก่ง จนได้ฉายาว่า เ้าชายแห่งเสียงเพลง "
ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น " ยอดวิวเยอะมาก "
พอซาโต้ได้ยินอย่างนั้นก็เริ่มรู้สึกเสียหน้าที่ว่าตัวเองปากดีและท้าคนอื่นไปทั่วว่าคนอื่นคงก็ไม่ผ่านเหมือนอย่างตัวเอง
คิวที่ 2 ก็ไม่ผ่าน
คิวที่ 3 กลับมาทางประตูเดิม
คิวที่ 4 ก็กลับมาทางประตูเดิม
จนมาถึง คิวที่ 5
กรรมการเดินมาเรียก " คิวที่ 5 คุณคาชิมากิ เรียว ถึงคิวคุณแล้วครับ "
เรียวหันไปตอบกลับกรรมการ " คร้าบ " แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะหันเยาะเย้ย ซาโต้ว่า " ไปละ บ่าย ไอขี้แพ้ "
ซาโต้ (แล้วมึงได้จะเสียใจ)
เรียวเดินไปผ่านประตูไปอย่างมั่นใจ เผชิญหน้ากับกรรมการทั้ง 6 เขาตื่นเต้นที่จะได้เจอคนที่เป็แรงบรรดาลใจให้เขาอย่าง คุโรบิ ซาโทรุ ที่มานั่งประเมินความสามารถเขาในตอนนี้ ความตื่นเต้นที่มีอยู่ในตัวเขาเป็แรงผลักดัน เขาตั้งสติและถอนหายใจเล็กน้อย
" ฟู้ว ท่านอาเมะ โนะ อุสุเมะ ท่านอาเมะ โนะ อุสุเมะ โปรดบรรดารเสียงเพลงในตัวข้าที่ "
Intro หลังจากจบ เขาก็เริ่มร้องเพลง ในท่อน Verse
กรรมการทั้งหก ต่างก็ทึ่งเื่ความสามารถในการร้องของเขา ทั้งเสียงที่นุ่มละมุนชวนฝันและเอกลักษณ์เสียงที่ฟังแล้วมีเขาคนเดียวที่เสียงแบบนี้
โปรดิวเซอร์ซาโทรุ (มาแล้วสินะ ตัวจริงของการออดิชั่นรอบนี้ เพลงต้นฉบับถือว่าทำได้ดีมาก นายเลือกให้ช้าลงกว่าต้นฉบับ แสดงว่าต้องดึงอารมณ์ออกมาให้ดีด้วย นายจะทำยังไงละ คาชิมากิ เรียว)
Pre-Chorus
เรียว (บทเพลงนี้ของต้นฉบับ ฉันต้องส่งผ่านความรู้สึกของเพลงนี้ในแบบของฉัน ฉันน่ะ มีความสุขที่ได้มีคุณ แต่ได้โปรด ทำไงถึงจะลืมคุณ บอกหน่อย)
ซาโทรุ (อารมณ์ เริ่มมาแล้วสินะ ท่อนต่อไปจะของจริงหรือ ตัวหลอกนะ)
ดนตรีเริ่มส่งให้เศร้าถึงที่สุด
ท่อน hook
เรียวพยายามส่งผ่านความรู้สึกของบทเพลง (หายไปที วันเก่าๆ ที่มีความสุขกับเธอ หายไปสิ หายไป คำพูดของเธอ ความอบอุ่นที่เคยได้รับ อย่าคิดถึงสิ ยิ่งคิดถึงยิ่งเ็ป เพราะงั้นหายไปเถอะ)
โปรดิวเซอร์ซาโทรุหลังจากที่ได้ฟังก็ตาลุกวาวแล้วคิดในใจ (ปล่อยหมัด hook ของจริงเลยนี้หว่า)
ดนตรีเริ่มเบาลง และเริ่มเล่นส่งไปท่อน Bridge
Bridge
เรียวพยายามส่งผ่านความรู้สึกของบทเพลง (ตอนที่อยู่กับเธอแม้เราจะทะเลาะกันบ้าง เสียน้ำตาบ้าง แต่กลับนึกถึงแต่เื่ดีๆ ที่มีให้กัน)
พอสิ้นสุดคำร้องสุดท้ายของท่อน ดนตรีนั้นเงียบลง เสียงของเรียวนั้นลากยาวจนพลังเสียงของเขาหมด
เขาเริ่มร้อง ท่อน hook พอเขาเริ่มร้องดนตรีก็กลับมาเล่นอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง เป็การขยี้บทเพลงเพื่อบอกว่าเขา้าลืมวันเก่าๆ ที่มีความสุขที่สูญเปล่ามากแค่ไหน
เรียวพยายามส่งผ่านความรู้สึกของบทเพลง (หายไปสิ หายไป หายไปสิ มันควรจะให้ไปพร้อมคุณแล้วสิ ทำไมผมต้องเ็ป แต่อีกใจของผมก็ไม่อยากลืมคุณ แต่ก็ไม่อยากเ็ป ผมน่ะ ไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว)
โปรดิวเซอร์ซาโทรุ (สุดยอดเลย หมอนี้ สุดยอดมาก ทั้งพลังเสียง เอกลักษณ์เสียง นุ่มละมุนชวนฝัน แต่พอถึงตอนบ้าคลั่งกลับทำให้เศร้าได้ และเทคนิคการร้องที่ชำนาญ การวางโน๊ตและการตัดเพลงด้วยตัวเองอีก รึเปล่าวะอันนี้ไม่แน่ใจ แต่หมอนี้มันพลอยสีแสนสวย ที่ยังเจรไน ไม่เสร็จชัด ๆ นี้สินะ นักร้องตัวจริง)
จบตอนที่ 3
8K
