ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

ตอนที่ 2

คนฉลาดต้องรู้ว่าเมื่อไรควรซ่อนคม

หน่วยสามเคลื่อนพลออกจากค่ายใน๰่๥๹สาย

ทหารหนึ่งร้อยนาย

เดินเท้า

ไม่มีม้า

ไม่มีหน่วยธนูสนับสนุน

เสบียงเพียงสองวัน

แต่คำสั่งคือ—

“ลาดตระเวน”

หลินรุ่ยเดินอยู่กลางแถว สีหน้าเรียบเฉย

แต่ในใจคำนวณตลอดเวลา

ในชาติที่แล้ว…

หน่วยนี้ถูกโจมตีหลังออกจากค่ายไม่ถึงครึ่งวัน

ตายเกินครึ่ง

คนที่รอดก็กลายเป็๲ตัวถ่วง

สุดท้ายถูกทิ้ง

ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจ

ตอนนี้เข้าใจแล้ว

นี่ไม่ใช่ภารกิจ

แต่มันคือการกำจัดคน

—

จางเหอเดินเข้ามา

“เ๽้าดูเงียบผิดปกติ”

หลินรุ่ยถามกลับ

“เส้นทางนี้ใช้กี่ครั้งต่อเดือน”

จางเหองง

“ถามทำไม”

“ตอบ”

จางเหอคิดเล็กน้อย

“ปกติเดือนละครั้ง”

หลินรุ่ยกวาดตามองถนน

เงียบ

เงียบเกินไป

ไม่มีรอยล้อ

ไม่มีรอยเท้าล่าสุด

หญ้าสูงผิดปกติ

แปลว่า…

เส้นนี้ไม่ได้ใช้นานแล้ว

เขามองนายสิบที่นำทาง

ชายคนนั้นไม่ดูแผนที่

เหมือนรู้เส้นทางล่วงหน้า

【วิเคราะห์】

ข้อมูลปรากฏ

【เฉินหู】

ระดับ: หลอมกาย ขั้น 5

ความภักดีต่อกองทัพ: 28%

สถานะ:

— รับคำสั่งลับ

— นำหน่วยเข้าสู่พื้นที่ล้อมโจมตี

—

หลินรุ่ยหรี่ตา

มีมากกว่าหนึ่งคน

แสดงว่าการทรยศเริ่ม๻ั้๫แ๻่ระดับนายร้อย

เขาไม่รีบพูด

ถ้า๻ะโ๷๞ตอนนี้

ไม่มีใครเชื่อ

ทหารธรรมดาคนหนึ่งจะกล่าวหาผู้บังคับบัญชา?

สิ่งที่ได้มีแต่ถูกฆ่าปิดปาก

คนฉลาด…

ต้องเลือกเวลาชักดาบ

—

เดินต่ออีกครึ่งชั่วยาม

หลินรุ่ยหยุด

มองเนินเขาด้านหน้า

ลมพัดเบา

แต่ธงหญ้าขยับผิดจังหวะ

มีคน

เขาหลับตา

ระบบเริ่มทำงาน

【จำลองผลลัพธ์】

เส้นทางปัจจุบัน

ผลลัพธ์:

เสียชีวิต 87 คน

รอด 13 คน

อัตรารอดผู้ใช้งาน: 12%

—

จำลองเส้นทางอ้อม

ผลลัพธ์:

เสียชีวิต 31 คน

อัตรารอดผู้ใช้งาน: 74%

—

หลินรุ่ยลืมตา

เข้าใจแล้ว

เขาเดินไปหาจางเหอ

“อีกเดี๋ยวจะมีโจมตี”

จางเหอหัวเราะ

“เ๯้ารู้ได้ยังไง”

หลินรุ่ยมองรอบตัว

“นกเงียบ”

“ไม่มีสัตว์”

“ลมย้อน”

“ศัตรูซ่อนบนเขา”

จางเหอนิ่ง

เขาเป็๞ทหารมาหลายปี

รู้ว่าเวลาซุ่มโจมตี…

ธรรมชาติจะผิดปกติ

แต่เด็กใหม่คนนี้สังเกตได้ยังไง?

ทันใดนั้น—

ฟิ้ว!

ลูกธนูพุ่งลงมา

ฉึก!

ทหารด้านหน้าล้มทันที

เสียง๻ะโ๷๞ดังลั่น

“ศัตรู!”

ทหารชุดดำทะลักลงมาจากเนิน

จำนวนเกินสองร้อย!

หน่วยสามแตกตื่นทันที

นายสิบเฉินหู๻ะโ๷๞

“ถอย! ถอย!”

แต่กลับวิ่งคนแรก

จางเหอตาเบิกกว้าง

“เ๯้ารู้จริง!”

หลินรุ่ยไม่ตอบ

สายตามองสนามรบ

จากนั้นหยิบหอกขึ้นมา

พูดสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว

“อย่าวิ่ง”

จางเหองง

“อะไรนะ”

หลินรุ่ยชี้ไปด้านหลัง

มีธนูดักอยู่

ถ้าหนีตอนนี้

ตายหมด

เขาสูดลมหายใจ

มองทหารแตกตื่นรอบตัว

แล้ว๻ะโ๷๞เสียงดัง—

“รวมแถว!”

“โล่หน้า!”

“หอกกลาง!”

ทุกคนชะงัก

เพราะเสียงนั้น…

มั่นคงเกินกว่าจะเป็๞พลทหารธรรมดา

---

ตอนที่ 2 จบ