บทที่ 21 ถอนทุน
แต่ในไม่ช้า เฉียวอวี่โม่ก็เหี่ยวเฉาลงราวกับมะเขือเทศที่โดนน้ำค้างแข็ง "แต่ฉันจะทำยังไงถึงตั้งท้องลูกของอาเฉินได้ล่ะ?"
จิ้นเฉินไม่ยอมแตะต้องตัวเธอ ความสัมพันธ์สนิทสนมไม่กี่ครั้งที่ทั้งคู่มีต่อกัน ล้วนแต่เป็การกระตุ้นของเฉียวอันอันทั้งนั้น
เธออยากตั้งท้องลูกของจิ้นเฉิน ยากเสียจริง!
"ไม่ต้องห่วง แม่จะช่วยเธอเอง" ฉินเหลียน หรี่ตามองอย่างลึกซึ้ง ตบไหล่ปลอบเฉียวอวี่โม่
ส่วนบทสนทนาหลังจากนั้น เฉียวอันอันไม่ได้ยิน
แต่เธอก็พอคาดเดาได้
พวกเธอคงจะวางแผนจับจิ้นเฉิน หาโอกาสให้เฉียวอวี่โม่ตั้งท้องกับจิ้นเฉินเท่านั้น
พวกเธอคิดจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้วางแผนจับจิ้นเฉิน เธอไม่มีทางนิ่งดูดายแน่
เมื่อนึกถึงเื่นี้ เฉียวอันอันเคาะประตูห้องดังสนั่นใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ทำเอาสองคนที่อยู่ข้างในใ
"เฉียวอันอัน?"
ฉินเหลียนเป็คนแรกที่เห็นเฉียวอันอัน ตอนแรกเธอโกรธมาก ทันใดนั้นเธอก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมา สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ดวงตาเหมือนชุบยาพิษ จ้องมองเฉียวอันอันอย่างรุนแรง "เธอได้ยินอะไรบ้าง?"
แต่เฉียวอันอันไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย เดินเข้าไปอย่างเปิดเผย ดึงเก้าอี้มานั่ง "ทั้งสิ่งที่ควรฟังและไม่ควรฟัง ฉันได้ยินหมดแล้ว ตอนแรกฉันตั้งใจจะมาเอาคืนเื่ที่เธอสลับพินัยกรรม ไม่คิดว่าจะได้ยินเื่ที่ทำให้ใกว่าเดิม ถ้าเทียบกับเื่นี้แล้ว แค่การมาเอาคืนเธอฉันยังรู้สึกว่ามันไม่สำคัญเลย"
เมื่อได้ยินเฉียวอันอันบอกว่าเธอได้ยินทุกอย่าง ฉินเหลียนก็ใกลัว แม้แต่เฉียวอวี่โม่ก็ร้อนใจจนไม่เป็อันทำอะไร
"แม่ จะทำยังไงดี? เธอต้องไปบอกอาเฉินแน่ ๆ เลย"
ถ้าจิ้นเฉินรู้ว่าพวกเธอวางแผนจับเขา พวกเธอตายแน่!
ฉินเหลียนก็ตระหนักดีถึงเื่นี้ แต่เธอมีไหวพริบมากกว่าเฉียวอวี่โม่มาก หลังจากใเพียงชั่วครู่ เธอก็กลับมามีสติอีกครั้ง แววตาของเธอกลายเป็ดุดัน ความคิดร้ายแล่นผ่าน
เฉียวอันอันรู้สึกใจหายวาบ คิดในใจว่าพวกเขาคงไม่ไปทำเื่ร้ายแรงหรอกใช่ไหม?
เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วโบกไปมา แสร้งทำเป็ใจเย็นและขู่ว่า "ป้าฉิน ฉันขอเตือนนะคะ อย่าคิดทำอะไรที่ไม่ควรทำ ฉันอัดเสียงบทสนทนาของพวกคุณที่หน้าประตูไว้หมดแล้ว และส่งให้ลุงหวังแล้ว ถ้าฉันเป็อะไรไปที่นี่ ลุงหวังต้องเอาเสียงบันทึกนี้ออกมาเปิดเผยแน่ ถึงตอนนั้นพวกคุณก็หนีไม่พ้นแล้ว!"
"แก้าอะไรกันแน่?" ฉินเหลียนโมโหแทบกัดฟันกรอด
เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเฉียวอันอัน นังตัวแสบจะฉลาดขนาดนี้
ถ้ารู้อย่างนี้ั้แ่แรกเธอคงจัดการให้หนักกว่านี้ เพื่อไม่ให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้
เฉียวอันอันเก็บโทรศัพท์มือถือ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ฉันไม่ได้้าอะไรทั้งนั้น ตราบใดที่ป้าฉินไม่คิดจะทำร้ายใคร ฉันสัญญาว่าเสียงบันทึกนี้จะไม่มีการเผยแพร่"
"แกคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ?"
"จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่คุณ ฉันพูดความจริงไปแล้ว มีอีกเื่ที่ฉันลืมบอก คนที่เอาพินัยกรรมกลับมาให้ฉันคือจิ้นเฉิน แล้วก็ขอเตือนว่า คราวหน้าตอนคุยกัน อย่าลืมปิดประตูละ"
เฉียวอันอันยิ้มให้แม่ลูกทั้งสองที่ยืนตะลึงงัน ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป และใจดีปิดประตูห้องทำงานให้พวกเขาอีกด้วย
...
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ครึ่งเดือนผ่านไปในพริบตา
เฉียวอันอันตรวจร่างกายเสร็จก็กลับมาที่ห้องพัก เห็นเลขาเฉินสีหน้าเคร่งเครียด
"ท่านประธานเกิดเื่แล้วครับ"
เฉียวอันอันรู้สึกใจคอไม่ดี รู้สึกกังวลใจขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้ "เกิดอะไรขึ้นคะ?"
เลขาเหยียนนวดขมับที่ปวดตุบตับ ตอบกลับด้วยสีหน้าละอายใจ "ผมไม่ทราบว่าเป็เพราะอะไร บริษัทคู่ค้าที่ร่วมมือกับเราล้มเลิกการร่วมลงทุน ไม่สนใจค่าปรับสัญญาเลยครับ"
"ทำไมถึงเป็แบบนี้ได้?" เฉียวอันอันเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางวัน เธอยืนนิ่งไปชั่วครู่
หลังจากผ่านไปพักใหญ่ เธอจึงถามด้วยเสียงสั่นเครือว่า "ตรวจสอบสาเหตุแล้วหรือยัง?"
"กำลังตรวจสอบอยู่ครับ ผมคิดว่าน่าจะทราบเื่เร็ว ๆ นี้"
"ไป… ไปที่บริษัท แจ้งผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดประชุมด่วน" เฉียวอันอันโยนใบรับรองแพทย์ในมือทิ้ง แม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่เปลี่ยน สวมเสื้อคลุมทับชุดคนไข้ เดินออกจากห้องไปอย่างรีบร้อน
หลังจากสูญเสียพ่อแม่ น้องชายหายตัวไป ตอนนี้เธอเหลือแค่กิจการของตระกูลเฉียว เธอไม่มีทางปล่อยให้กิจการตระกูลเฉียวเกิดเื่เด็ดขาด!
เฉียวอันอันไปถึงห้องประชุม คนอื่น ๆ ก็มาถึงกันหมดแล้ว กำลังโต้เถียงกันอย่างโกลาหล
เสียงทะเลาะทำให้เธอปวดหัวหนักมาก เธอทุบโต๊ะฉาด "คุณช่วยเงียบหน่อยได้ไหม มีอะไรก็พูดกันดี ๆ ไม่ได้เหรอ?"
“พูดดี ๆ งั้นเหรอ?” กรรมการหลัวพูดเหมือนได้ยินเื่ตลกที่สุดในโลก มองเธอด้วยสายตาเยาะเย้ย “ท่านประธาน ผมว่าคุณยังไม่เข้าใจสถานการณ์นะ?”
เฉียวอันอันเม้มริมฝีปากไม่พูดอะไร
จริงอย่างที่ว่า เธอรู้แค่ว่าบริษัทคู่ค้าจะถอนทุนทั้งหมด ยกเลิกความร่วมมือ แต่กลับไม่รู้สาเหตุ
"เป็เด็กไร้เดียงสาจริง ๆ!" กรรมการหลัวพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย เยาะเย้ยว่า "ฝ่ายประชาสัมพันธ์เพิ่งตรวจสอบชัดเจนแล้ว สาเหตุของเื่ครั้งนี้เป็เพราะประธานบริษัทจิ้นได้ประกาศว่าจะไม่ร่วมมือกับเฉียวกรุ๊ปของเราอีกต่อไป พวกบริษัทคู่ค้าที่ได้ยินข่าวลือก็ถอนทุนออกไป"
เพราะสาเหตุนี้เองเหรอ?
เฉียวอันอันตัวสั่นเทา รู้สึกรับไม่ได้
"ไร้ประโยชน์!" ฉินเหลียนเยาะเย้ย มองเฉียวอันอันที่กำลังเหม่อลอย ดวงตาปะทุความเกลียดชังรุนแรง "เฉียวอันอัน ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณจิ้นยกเลิกความร่วมมือกับเราเพราะเธอขึ้นเป็ประธาน ความรับผิดชอบต่อเื่นี้ก็ตกอยู่ที่เธอ"
พอฉินเหลียนเป็คนแรกที่พูด คนอื่น ๆ ก็พากันหันมาตำหนิเฉียวอันอัน พร้อมกับโยนความผิดไปที่เธอ
คำกล่าวหาเหล่านี้ ราวกับูเาใหญ่ที่กดทับอยู่บนบ่าของเฉียวอันอัน ทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก
เธอมองมาที่ฉินเหลียนอย่างลึกซึ้ง "ฉันเข้าใจแล้ว ในเมื่อทุกคนคิดว่าเป็ความผิดของฉัน ก็ได้ ฉันยอมรับ ให้เวลาฉันสองสามวัน ฉันจะให้คำตอบกับทุกคน เลิกประชุม!"
ทุกคนแยกย้ายกันไป ฉินเหลียนเดินอยู่ด้านหลังสุดเมื่อเดินผ่านเฉียวอันอัน เธอพูดเสียงแหลมว่า "เฉียวอันอัน ฉันเคยบอกแล้วว่าตำแหน่งประธานบริษัทของเธอ สักวันจะต้องเป็ของฉัน คอยดูเถอะ"
เฉียวอันอันไม่ตอบ ได้แต่กำหมัดแน่น
"ท่านประธาน คุณไม่เป็อะไรใช่ไหม?" เมื่อเห็นสีหน้าของเธอไม่ค่อยดี เลขาเหยียนจึงถามด้วยความเป็ห่วง
เฉียวอันอันส่ายหัวฝืนยิ้มออกมา "ไม่เป็ไร จริงสิ เลขาเหยียน บริษัทยังมีเงินทุนหมุนเวียนอยู่ไหม?"
"ไม่มีแล้ว เอาไปอุดช่องโหว่หลังจากถอนทุนไปหมดแล้ว แต่ก็ยังไม่พอ ตอนนี้แม้แต่เงินเดือนพนักงานก็จ่ายไม่ไหว เช้านี้ก็เพิ่งปลดพนักงานไปจำนวนมาก" เลขาเหยียนเช็ดหน้า เสียงของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนเพลีย
หัวใจของเฉียวอันอันตกลงไปถึงก้นบึ้ง ปากกาในมือเกือบจะหักคามือ
ั้แ่คุณพ่อเข้าโรงพยาบาล เฉียวกรุ๊ปก็ถูกฉินเหลียนควบคุม และอยู่ในสภาวะติดลบมาโดยตลอด เพื่อแก้ปัญหาหนี้สินของเฉียวกรุ๊ป เธอถึงกับขายตัวเอง ไปแลกเงินมาจากจิ้นเฉินหกล้านหยวน ในที่สุดก็ใช้หนี้หมด คิดว่าเฉียวกรุ๊ปจะสามารถพัฒนาต่อไปได้
แต่ตอนนี้กลับเกิดเื่แบบนี้ขึ้นอีก
ในตอนนี้เฉียวอันอันรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
"เลขาเหยียน ขอรายชื่อติดต่อของหุ้นส่วนก่อนหน้านี้ให้ฉันหน่อยค่ะ"
"อยู่ตรงนี้ครับ" เลขาเหยียนส่งเอกสารให้เธอ
เฉียวอันอันโทรไปทีละเบอร์ตามรายชื่อ หวังจะชักชวนให้กลับมาร่วมงานกันใหม่
แต่ก็ถูกปฏิเสธด้วยเหตุผลต่าง ๆ นานา บางรายถึงกับเสนอให้เธอเป็เพื่อนเที่ยวถึงจะยอมพิจารณาอีกที
12K
