สัตว์ประหลาดในถ้ำ
โดย H. P. Lovecraft
ข้อสรุปที่น่ากลัวซึ่งค่อยๆ ผุดขึ้นในใจที่สับสนและลังเลของฉัน ตอนนี้กลายเป็ความแน่ชัดที่น่าสยดสยอง ฉันหลงทางอย่างสิ้นหวัง และไม่สามารถหาทางออกในความกว้างใหญ่และซับซ้อนของถ้ำแมมมอธได้ ไม่ว่าฉันจะหันไปทางไหน วิสัยทัศน์ของฉันก็ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดที่สามารถใช้เป็จุดสังเกตเพื่อแนะนำทางออกได้ ความหวังที่จะได้เห็นแสงสว่างจากวันใหม่หรือมองเห็นูเาและหุบเขาที่สวยงามของโลกภายนอกไม่เคยจะเป็จริงอีกต่อไป ความคิดนี้ไม่สามารถทำให้ฉันปฏิเสธได้อีกต่อไป ความหวังได้หายไปแล้ว แต่ถึงกระนั้น ด้วยการที่ฉันได้รับการอบรมจากชีวิตที่ศึกษาปรัชญา ฉันกลับพบความพึงพอใจในพฤติกรรมที่ไร้อารมณ์ของตัวเอง เพราะถึงแม้ว่าฉันจะเคยอ่านเื่ราวของความบ้าคลั่งที่เกิดขึ้นกับเหยื่อของสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน ฉันกลับไม่ประสบกับสิ่งเ่าั้ แต่ยืนสงบเมื่อฉันตระหนักชัดว่าฉันหลงทางแล้ว
และความคิดที่ว่าฉันอาจจะหลงไปไกลเกินกว่าขอบเขตของการค้นหาทั่วไปนั้นก็ไม่ได้ทำให้ฉันสูญเสียความสงบแม้แต่วินาทีเดียว ถ้าฉันต้องตาย ฉันคิดว่า ถ้ำที่น่าสยดสยองแต่ยิ่งใหญ่แห่งนี้ก็เป็สุสานที่ยินดีต้อนรับไม่น้อยไปกว่าที่ใดในสุสานของโบสถ์แห่งใดแห่งหนึ่ง ความคิดนี้ทำให้ฉันรู้สึกสงบมากกว่าความสิ้นหวัง
การอดอาหารจะพิสูจน์เป็ชะตากรรมสุดท้ายของฉัน; ฉันมั่นใจในเื่นี้ บางคน, ฉันรู้, ได้บ้าคลั่งจากสถานการณ์เช่นนี้, แต่ฉันรู้สึกว่าชะตาของฉันจะไม่เป็เช่นนั้น ภัยพิบัติของฉันเกิดจากความผิดพลาดของตัวเองเพียงอย่างเดียว เพราะโดยที่ไม่บอกกับไกด์ ฉันได้แยกตัวออกจากกลุ่มนักท่องเที่ยวปกติ; และหลังจากที่หลงทางไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมงในเส้นทางที่ห้ามเข้าในถ้ำ, ฉันพบว่าตัวเองไม่สามารถย้อนกลับไปตามเส้นทางที่ฉันเคยเดินไปั้แ่ทิ้งเพื่อนร่วมทางของฉันไป
ตอนนี้คบเพลิงของฉันเริ่มจะดับลง; ไม่นานฉันจะถูกห้อมล้อมด้วยความมืดสนิทและเกือบจะััได้จากท้องของโลก ในขณะที่ฉันยืนอยู่ในแสงที่เริ่มมืดลงและไม่มั่นคง, ฉันก็ได้แต่สงสัยไปเรื่อยๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ที่แท้จริงของการสิ้นสุดของฉัน ฉันจำเื่ราวที่ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับอาณานิคมของผู้ป่วยวัณโรค, ที่เลือกอาศัยอยู่ในถ้ำขนาดใหญ่แห่งนี้เพื่อค้นหาสุขภาพจากอากาศที่ดูเหมือนจะมีสรรพคุณดีของโลกใต้ดิน, ที่มีอุณหภูมิที่เสถียรและสม่ำเสมอ, อากาศที่บริสุทธิ์, และความเงียบสงบ, แต่กลับพบกับความตายในรูปแบบที่แปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัว ฉันเคยเห็นซากที่น่าสลดของกระท่อมที่สร้างไม่ดีเ่าั้เมื่อฉันผ่านไปพร้อมกับกลุ่ม, และเคยสงสัยว่าผลกระทบที่ไม่เป็ธรรมชาติจากการอยู่ในถ้ำที่กว้างใหญ่และเงียบสงบนี้จะมีต่อคนที่แข็งแรงและมีพลังอย่างฉันอย่างไร ตอนนี้, ฉันบอกกับตัวเองอย่างขมขื่น, โอกาสของฉันในการตัดสินใจเื่นี้มาถึงแล้ว, ถ้าการขาดอาหารจะไม่ทำให้ฉันจากไปจากชีวิตนี้เร็วเกินไป
เมื่อแสงสุดท้ายที่ส่องสว่างจากคบเพลิงของฉันมืดดับลงไปในความมืด, ฉันตัดสินใจว่าจะไม่ปล่อยให้มีอะไรหลุดรอดไป, ไม่ว่าจะเป็วิธีการหลบหนีใดๆ ที่อาจเป็ไปได้ ฉันจึงใช้พลังทั้งหมดที่มีในปอดของฉัน, ส่งเสียงะโดังๆ หวังว่าเสียงของฉันจะดึงดูดความสนใจของไกด์ผ่านเสียงโหวกเหวกของฉัน แต่ขณะที่ฉันะโ, ฉันเชื่อในใจว่าเสียงร้องของฉันไร้ประโยชน์, และเสียงของฉันที่สะท้อนและขยายไปตามกำแพงจำนวนมากของเขาวงกตดำรอบตัวฉัน, ก็ไม่ตกถึงหูของใครนอกจากตัวฉันเอง อย่างไรก็ตาม, ขณะที่ฉันกำลังะโ, ความสนใจของฉันก็ถูกดึงดูดทันทีเมื่อฉันคิดว่าได้ยินเสียงก้าวเดินที่นุ่มนวลบนพื้นหินของถ้ำ มันจะเป็การช่วยเหลือของฉันหรือไม่? แล้วความกลัวทั้งหมดที่ฉันมีจะเป็เพียงความหวาดระแวงหรือไม่, และไกด์ที่เห็นว่าฉันหายไปจากกลุ่ม, จะตามหาฉันและค้นหาฉันในเขาวงกตหินปูนนี้? ขณะที่คำถามที่เต็มไปด้วยความยินดีเหล่านี้เกิดขึ้นในสมองของฉัน, ฉันก็ใกล้จะะโอีกครั้งเพื่อให้การค้นหาฉันมาถึงเร็วขึ้น, เมื่อทันใดนั้นความสุขของฉันก็กลายเป็ความสยองขวัญเมื่อฉันได้ยินเสียง; เพราะหูของฉันที่แสนจะไว, ซึ่งตอนนี้คมขึ้นมากจากความเงียบสงบในถ้ำ, ได้บ่งบอกให้ฉันเข้าใจถึงความรู้ที่ไม่คาดคิดและน่าสยดสยองว่าเสียงก้าวเดินเหล่านี้ไม่เหมือนกับก้าวเดินของมนุษย์คนใดเลย ในความเงียบสงบที่เหนือธรรมชาติของพื้นที่ใต้ดินนี้, เสียงของรองเท้าบู๊ตของไกด์จะต้องได้ยินเหมือนกับการตีที่คมชัดและเฉียบขาด แต่เสียงเหล่านี้กลับนุ่มและแอบแฝง, เหมือนกับเสียงของเท้าสัตว์ที่มีขนหยาบ นอกจากนี้, บางครั้ง, เมื่อฉันฟังอย่างระมัดระวัง, ฉันรู้สึกเหมือนกับได้ยินเสียงการเดินของสี่ขาแทนที่จะเป็สองขา.
ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่าด้วยการะโของฉัน ฉันได้ปลุกและดึงดูดสัตว์ป่าบางชนิดเข้ามาในถ้ำ อาจจะเป็สิงโตูเาที่พลัดหลงเข้ามาในถ้ำโดยบังเอิญก็เป็ได้ บางทีฉันคิดว่า, พระผู้เป็เ้าอาจเลือกให้ฉันตายอย่างรวดเร็วและมีเมตตามากกว่าการตายจากความหิวกระหาย อย่างไรก็ตาม สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดซึ่งไม่เคยหลับใหลไปเลย ก็ได้ตื่นขึ้นในอกของฉัน และแม้ว่าการหนีจากอันตรายที่ใกล้เข้ามาจะเป็การหนีไปสู่การตายที่ยากลำบากและช้ากว่า, แต่ฉันก็ได้ตัดสินใจที่จะยอมเสียชีวิตในราคาที่ฉันสามารถต่อรองได้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงแม้จะดูแปลกประหลาด, จิตใจของฉันกลับไม่คิดถึงความตั้งใจใดๆ ของผู้มาเยือนนอกจากความเป็ศัตรู ดังนั้นฉันจึงเงียบมากขึ้น, หวังว่าสัตว์ที่ไม่รู้จักตัวนี้จะหลงทางเหมือนกับที่ฉันเคยหลงทาง และเดินผ่านไป แต่ความหวังนี้ก็ไม่ได้มีโชคชะตาที่จะเป็จริง เพราะเสียงก้าวเดินแปลกๆ ยังคงเดินเข้ามาอย่างมั่นคง, สัตว์ตัวนี้ชัดเจนว่ากำลังดมกลิ่นของฉัน ซึ่งในบรรยากาศที่ไร้สิ่งรบกวนอย่างสมบูรณ์เช่นในถ้ำนี้, มันสามารถตามกลิ่นของฉันไปได้ไกล.
เห็นได้ชัดว่าฉันต้องเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อป้องกันตัวจากการโจมตีที่ลึกลับและมองไม่เห็นในความมืด ฉันจึงรวบรวมเศษหินที่ใหญ่ที่สุดซึ่งกระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นถ้ำในบริเวณใกล้เคียง และจับหินหนึ่งในแต่ละมือเพื่อใช้ทันที รอด้วยความสงบยอมรับผลที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ในขณะเดียวกัน เสียงกรุ๊บกร๊อบของกรงเล็บก็เข้ามาใกล้ แน่นอนว่า พฤติกรรมของสิ่งมีชีวิตนี้แปลกประหลาดมาก ส่วนใหญ่แล้ว เสียงก้าวเดินดูเหมือนจะเป็ของสัตว์สี่ขา เดินด้วยการขาดความสอดคล้องระหว่างเท้าหลังและเท้าหน้า แต่ในบาง่เวลาและบางครั้งสั้น ๆ ฉันรู้สึกว่ามีเพียงสองเท้าที่มีส่วนในการเคลื่อนไหว ฉันสงสัยว่าสัตว์ชนิดใดที่จะมาปะทะกับฉัน มันต้องเป็สัตว์ที่โชคร้ายตัวหนึ่งที่ต้องจ่ายราคาให้กับความอยากรู้อยากเห็นในการสำรวจหนึ่งในทางเข้าสู่ถ้ำอันน่ากลัวนี้ด้วยการถูกขังอยู่ในพื้นที่ที่ไร้ที่สิ้นสุดตลอดชีวิตอย่างแน่นอน มันน่าจะหาอาหารจากปลาไม่มีตา ค้างคาว และหนูในถ้ำ รวมถึงปลาอื่น ๆ ที่ปกติจะลอยเข้ามาทุกครั้งที่น้ำท่วมของแม่น้ำกรีนซึ่งเชื่อมโยงกับน้ำในถ้ำในบางวิธีที่ลึกลับ ฉันใช้เวลาผ่าน่เวลาน่ากลัวนี้ด้วยการคาดเดาที่พิสดารเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงที่ชีวิตในถ้ำอาจทำให้โครงสร้างทางกายภาพของสัตว์ตัวนี้เปลี่ยนไป จำได้ถึงรูปร่างที่น่าสยดสยองที่ตามตำนานท้องถิ่นบอกว่ามีลักษณะของผู้ป่วยโรคปอดที่ตายหลังจากอาศัยอยู่ในถ้ำมานาน จากนั้นฉันก็นึกขึ้นมาอย่างใว่า แม้ว่าฉันจะสามารถฆ่าศัตรูของฉันได้ ฉันก็จะไม่มีวันได้เห็นรูปร่างของมัน เพราะคบเพลิงของฉันได้ดับไปนานแล้ว และฉันไม่มีไม้ขีดไฟติดตัวมาเลย ความเครียดในสมองของฉันตอนนี้กลายเป็น่ากลัว
จินตนาการที่รกรุงรังของฉันเรียกสิ่งรูปทรงน่าสยดสยองและน่ากลัวขึ้นมาจากความมืดมิดที่ชั่วร้ายที่ล้อมรอบตัวฉัน และมันดูเหมือนจะกดดันเข้ามาบนร่างกายของฉัน ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เสียงฝีเท้าที่น่ากลัวเข้ามาใกล้ มันดูเหมือนว่าฉันต้องปล่อยเสียงกรีดร้องแหลมสูงออกมา แต่ถ้าฉันลังเลพอที่จะพยายามทำเช่นนั้น เสียงของฉันก็คงแทบไม่สามารถตอบสนองได้เลย ฉันกลายเป็หิน ขยับไม่ได้ รากลึกอยู่กับที่ ฉันสงสัยว่ามือขวาของฉันจะยอมให้ฉันขว้างสิ่งที่เป็อาวุธใส่สิ่งที่กำลังเข้ามานั้นเมื่อถึงเวลาสำคัญหรือไม่ ตอนนี้เสียงก้าวเดินที่ต่อเนื่องของมันใกล้เข้ามาแล้ว ใกล้มาก ฉันสามารถได้ยินลมหายใจที่หนักหน่วงของสัตว์ตัวนั้น และถึงแม้ว่าฉันจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ฉันก็รู้ว่ามันต้องมาจากระยะทางที่ค่อนข้างไกล และมันก็เหน็ดเหนื่อยตามไปด้วย ทันใดนั้นมนต์สะกดก็หลุดลอย มือขวาของฉัน ซึ่งได้รับการชี้นำจากความสามารถในการฟังที่เชื่อถือได้เสมอ ขว้างเศษหินปูนที่มีมุมแหลมที่มันถือไว้ด้วยความแรงทั้งหมด ไปยังจุดในความมืดที่เสียงหายใจและเสียงฝีเท้าดังมาจากที่นั่น และที่น่าประหลาดใจที่สุดมันเกือบจะถึงเป้าหมาย เพราะฉันได้ยินเสียงะโของมัน ก่อนที่มันจะตกลงไปที่ระยะหนึ่ง ซึ่งมันดูเหมือนจะหยุดอยู่ที่นั่น
เมื่อได้ปรับการเล็งของฉันใหม่แล้ว ฉันก็ขว้างอาวุธครั้งที่สอง ซึ่งคราวนี้ได้ผลอย่างมาก เพราะด้วยความดีใจอย่างล้นหลาม ฉันได้ยินเสียงของสิ่งนั้นล้มลงในลักษณะที่ฟังเหมือนการล่มสลายโดยสมบูรณ์ และเห็นได้ชัดว่ามันยังคงนอนราบและไม่เคลื่อนไหว เกือบจะถูกความโล่งใจที่หลั่งไหลเข้ามาครอบงำ ฉันเซไปพิงผนัง เสียงหายใจยังคงดังต่อไปในลมหายใจหนักและหอบ ทำให้ฉันรู้ว่าฉันได้ทำให้สิ่งนั้นาเ็เพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น และตอนนี้ความปรารถนาทั้งหมดที่จะตรวจสอบสิ่งนั้นก็หายไป สุดท้ายแล้วบางสิ่งที่คล้ายกับความกลัวไร้เหตุผลและความเชื่อทางไสยศาสตร์ก็เข้ามาในสมองของฉัน และฉันไม่ได้เข้าใกล้ร่างของมัน หรือไม่ทำการขว้างก้อนหินใส่มันต่อไปเพื่อจะทำลายชีวิตของมันให้หมดสิ้น แต่กลับวิ่งด้วยความเร็วเต็มที่ไปในทิศทางที่ฉันคิดว่าเป็ทิศทางที่ฉันเคยเดินมา ทันใดนั้นฉันได้ยินเสียง หรือแท้จริงแล้วเป็เสียงที่มาเป็ลำดับอย่างสม่ำเสมอ ภายในไม่กี่วินาที เสียงเ่าั้ก็กลายเป็เสียงคลิกโลหะที่คมชัด ในครั้งนี้ไม่มีข้อสงสัยเลย นั่นคือเสียงของไกด์ และแล้วฉันก็ร้องออกมาด้วยความดีใจ กรีดร้องและร้องเสียงดังด้วยความยินดี เมื่อเห็นแสงสว่างเบาบางและระยิบระยับจากข้างบนซึ่งฉันรู้ว่าเป็แสงสะท้อนจากคบไฟที่กำลังมาถึง ฉันวิ่งไปพบกับแสงนั้น และก่อนที่ฉันจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์ ฉันก็ล้มลงบนพื้นตรงเท้าของไกด์ กอดรองเท้าของเขาและพูดไม่รู้เื่ ไม่ว่าจะเป็เื่ที่ไร้ความหมายและโง่เขลา จนเล่าเื่ราวที่น่าสยดสยองของฉันไปพร้อมกับการยืนยันคำขอบคุณอย่างท่วมท้นในขณะเดียวกัน สุดท้ายฉันก็ฟื้นคืนสติได้บ้าง ไกด์สังเกตเห็นการหายไปของฉันเมื่อคณะมาถึงทางเข้าถ้ำ และด้วยความรู้สึกโดยสัญชาตญาณของเขา เขาจึงเริ่มค้นหาทางในทางแยกที่อยู่ข้างหน้า จากจุดที่เขาพูดกับฉันเป็ครั้งสุดท้าย และหาตัวฉันได้หลังจากการค้นหานานประมาณสี่ชั่วโมง
เมื่อเขาเล่าเื่นี้ให้ฉันฟังเสร็จแล้ว ฉันที่ได้รับความกล้าหาญจากคบไฟและการมีเขาคอยอยู่ข้างๆ เริ่มคิดถึงสัตว์ประหลาดที่ฉันได้าเ็มันไว้ไม่นานมานี้ในความมืด และเสนอว่าเราควรจะตรวจสอบด้วยความช่วยเหลือจากแสงไฟว่า สิ่งที่ฉันได้าเ็นั้นเป็สัตว์ชนิดไหน ดังนั้นฉันจึงเดินย้อนกลับไปที่จุดเกิดเหตุของประสบการณ์น่าสยดสยองของฉันในครั้งนี้ โดยครั้งนี้ฉันมีความกล้าหาญจากการมีเพื่อนร่วมทาง พอไม่นานเราก็เห็นวัตถุสีขาวบนพื้น วัตถุที่ขาวกว่าหินปูนที่เรายืนอยู่เสียอีก เมื่อเราเดินเข้าไปใกล้ เราทั้งสองก็อุทานออกมาพร้อมกันด้วยความใ เพราะจากทุกสิ่งที่เราเคยพบมา สัตว์ประหลาดที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้ถือเป็สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุด มันดูเหมือนลิงอุรังอุตังขนาดใหญ่ที่อาจจะหลบหนีออกมาจากคณะสัตว์ป่าผู้เดินทาง มันมีขนสีขาวเหมือนหิมะ ซึ่งเป็ผลจากการถูกฟอกสีจากการใช้ชีวิตในถ้ำที่มืดมิดมานาน แต่มันก็มีขนที่บางมาก โดยเฉพาะส่วนอื่นๆ ของร่างกายที่เกือบจะไม่มีขนเลย ยกเว้นส่วนหัวที่มีขนยาวและหนาจนหล่นลงมาทับไหล่และดูหนาแน่นมาก หน้าของมันหันไปทางอื่น ขณะที่มันนอนอยู่เกือบตรงกับพื้น การตั้งแขนขาของมันมีลักษณะที่แปลกมาก ซึ่งอธิบายได้ว่าทำไมมันถึงใช้ทั้งสี่ขาในบางครั้ง และใช้เพียงแค่สองขาในบางครั้งในการเคลื่อนไหว จากปลายนิ้วมือหรือนิ้วเท้ามีเล็บยาวเหมือนกรงเล็บ ยามที่มือหรือเท้าของมันไม่สามารถยึดเกาะได้ ฉันคิดว่าเป็ผลจากการอาศัยอยู่ในถ้ำมานาน ซึ่งทำให้ร่างกายของมันเต็มไปด้วยความขาวสะอาดที่แทบจะไม่พบในสิ่งมีชีวิตปกติ และไม่มีหางปรากฏอยู่บนร่างของมัน
การหายใจของมันตอนนี้อ่อนแอลงมาก ไกด์จึงได้ชักปืนออกมาโดยมีจุดประสงค์ที่จะยิงมัน แต่เสียงที่เกิดขึ้นจากสิ่งนั้นทำให้เขาหยุดชะงักและทำให้ปืนตกจากมือ เสียงนั้นยากที่จะบรรยาย มันไม่ใช่เสียงของลิงชนิดใดที่เรารู้จัก และฉันสงสัยว่าเสียงที่แปลกประหลาดนี้อาจเกิดจากการเงียบสงบที่ยาวนานจนเกินไป ซึ่งถ้ำนี้ทำให้มันไม่เคยได้ยินเสียงใดๆ เลยนับั้แ่เข้ามาครั้งแรก เสียงนั้นฟังคล้ายกับการกระซิบเสียงต่ำๆ ที่ขาดหายไป และในทันใดนั้นก็มีการกระตุกอย่างรุนแรงในตัวของสัตว์ประหลาดนั้น ขาทั้งสี่ขาของมันเกิดการขยับกระตุกขึ้นมาและหดตัวเข้าหากัน ด้วยการกระตุกแรง ร่างสีขาวก็พลิกตัวไปจนหน้าของมันหันมาในทิศทางของเรา ชั่วขณะหนึ่งฉันใจนทำให้ไม่สามารถสังเกตสิ่งอื่นใดได้เมื่อเห็นดวงตาของมัน ดวงตาของมันสีดำลึกดำดั่งน้ำมัน ซึ่งเป็การขัดแย้งที่น่าขยะแขยงกับขนและเนื้อสีขาวเหมือนหิมะของมัน ดวงตาของมันลึกลงไปในเบ้าตา และไม่มีม่านตาแต่อย่างใด เมื่อฉันมองเข้าไปใกล้ๆ ฉันเห็นว่ามันมีใบหน้าที่ไม่ยื่นออกมาเหมือนลิงทั่วไป และมีขนมากกว่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จมูกของมันก็โดดเด่นมาก
ขณะที่เราจ้องมองไปยังภาพที่ประหลาดใจซึ่งปรากฏต่อสายตา ริมฝีปากหนาของมันก็เปิดออก และมีเสียงหลายเสียงดังออกมาจากมัน หลังจากนั้นสิ่งนั้นก็ผ่อนคลายไปในความตาย
ไกด์จับแขนเสื้อของฉันและสั่นเทาอย่างรุนแรงจนแสงไฟสะท้อนสั่นไหว ทำให้เงาที่ประหลาดและเคลื่อนไหวแผ่ไปบนผนังรอบๆ ตัวเรา
ฉันยืนอยู่นิ่งๆ ไม่ขยับตัว ตากลัวมองไปที่พื้นข้างหน้า
จากนั้นความกลัวก็หายไป และความสงสัย ความเคารพ ความเห็นอกเห็นใจ และความนับถือเข้ามาแทนที่ เพราะเสียงที่หลุดออกจากร่างที่ถูกทำลายซึ่งนอนหงายอยู่บนหินปูนได้บอกเราถึงความจริงที่น่าสะพรึงกลัว สิ่งที่ฉันได้ฆ่ามันไปนั้น สัตว์ประหลาดที่แปลกประหลาดจากถ้ำที่ลึกที่สุดนั้น คือ หรือเคยเป็มนุษย์!!!
3K
