THE RETURN: ย้อนเวลามาในยุค80 เพื่อสร้างอาณาจักรเกษตรสโลว์ไลฟ์

    บทที่ ๘ ลุยตลาดนัดอำเภอ(๑)

          [ ภารกิจสำเร็จ: วิมานแสนสุข (ซ่อมแซมและปรับปรุงที่อยู่อาศัย) ]


          รางวัล: 25 แต้ม


          ยอดแต้มสะสมปัจจุบัน: 52 แต้ม


         ภูใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อบนหน้าผาก แม้จะเหนื่อยและเลอะเทอะไปทั้งตัว แต่พอเห็นผลงานที่ทำให้บ้านน่าอยู่และปลอดภัยขึ้น เขาก็รู้สึกคุ้มค่า


        “ภู... บันไดบ้านแน่นปึ๊กเลยลูก ไม้นี่เอ็งไปเอามาจากไหนเนี่ย สีสวยเชียว” แม่ที่เดินออกมาดูผลงานถึงกับเอ่ยปากชม


       “เศษไม้เหลือๆ ที่ผมแอบเก็บสะสมไว้น่ะครับแม่ เห็นบันไดมันโยกเยก ผมกลัวแม่จะล้มเอา เลยเอามาซ่อมให้แข็งแรงขึ้นครับ” ภูยิ้มตอบอย่างภูมิใจ


       “เก่งจริงๆ ลูกแม่ ต่อไปแม่เดินขึ้นลงก็ไม่ต้องเสียวจะตกลงมาแล้ว” แม่ลูบหัวภูด้วยความรัก


        มื้อเย็นนี้ ภูอาสาทำกับข้าวอีกครั้ง เขาใช้แต้ม 10 แต้มแลก ‘เนื้อปลาหมึกกล้วยสดๆ’ มาทำเมนู ‘ผัดกะเพราปลาหมึกชิ้นโต’ รสชาติจัดจ้าน หอมกลิ่นใบกะเพราป่าที่เขาเพิ่งปลูกไว้หลังบ้าน กินแกล้มกับไข่ดาวกรอบๆ เป็๲มื้อฉลองหลังคาใหม่และบันไดใหม่ที่แสนจะสมบูรณ์แบบ


       เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสียงไก่ขันเจื้อยแจ้วปลุกภูให้ตื่นจากที่นอน เขารีบลงไปดูที่เล้าไก่ใต้ต้นมะม่วง และต้องยิ้มกว้างเมื่อเห็น ‘ผลผลิตแรก’ จากแม่ไก่สายพันธุ์ผสมที่แลกมาจากระบบ


        บนกองฟางแห้งในรังไข่ มีไข่ไก่สีน้ำตาลนวลฟองโตวางเรียงรายอยู่ถึง 5 ฟอง ขนาดของมันใหญ่กว่าไข่ไก่พื้นเมืองยุคนี้อย่างเห็นได้ชัด แถมเปลือกยังเนียนสวยไม่มีตำหนิ ภูเก็บไข่ไก่สดๆ ใส่ตะกร้าอย่างเบามือ จากนั้นก็ไปตัดผักบุ้งจีนแปลงที่เหลือ ซึ่งตอนนี้อวบอิ่มเต็มที่ ได้มาอีกเกือบ 30 กำ


       “วันนี้แหละ จะไปลุยตลาดอำเภอ”


       ภูบอกกล่าวแม่ที่กำลังเตรียมตัวไปซักผ้า ก่อนจะหอบตะกร้าผักและไข่ไก่ เดินไปรอรถสองแถวไม้ที่หน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน


       รถสองแถวยุค 80 วิ่งกระเตงๆ ฝ่าฝุ่นดินแดง ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงก็มาถึงใจกลางตลาดนัดประจำอำเภอ ค่าโดยสารเพียง 2 บาท แต่สิ่งที่รออยู่ตรงหน้าคือความคึกคักที่ต่างจากตลาดตำบลลิบลับ


       ผู้คนพลุกพล่าน พ่อค้าแม่ค้าตั้งแผงเรียงราย มีทั้งของสด ของแห้ง เสื้อผ้า ไปจนถึงเครื่องใช้ไฟฟ้าวิทยุธานินทร์ที่เปิดเพลงลูกทุ่งเสียงดังลั่น


       แทนที่จะรีบหาที่ว่างแล้วปูหนังสือพิมพ์ขายของทันทีแบบพ่อค้ามือใหม่ ภูเลือกที่จะยืนสังเกตการณ์อยู่ริมถนนก่อน เขาใช้สายตาวิเคราะห์ทิศทางการเดินของคนอย่างเป็๲ระบบ... โซนด้านหน้าตลาดคนเดินเร็วเพราะรีบจับจ่าย โซนเสื้อผ้าคนเดินช้าแต่ไม่ซื้อของสด เขามองทะลุไปจนถึงโซนร้านขายเนื้อหมูและเขียงเนื้อ ซึ่งเป็๲จุดที่คนมีกำลังซื้อ ‘เพราะเนื้อสัตว์ราคาแพง’ มักจะแวะเวียนมา และเมื่อคนซื้อเนื้อสัตว์ พวกเขาก็มักจะมองหา ‘ผัก’ หรือ ‘ไข่’ เพื่อเอาไปทำกับข้าวคู่กัน  


       “ตรงนั้นแหละ ทำเลทอง”


        ภูเดินตรงไปยังพื้นที่ว่างเล็กๆ ข้างเขียงหมู ปูหนังสือพิมพ์และจัดเรียงผักบุ้งสีเขียวสดชื่น ตัดกับไข่ไก่ฟองโตที่วางเรียงบนใบตองอย่างสวยงาม ความโดดเด่นของวัตถุดิบคุณภาพพรีเมียมจากระบบ ดึงดูดสายตาเหล่าแม่บ้านและเ๽้าของร้านอาหารที่มาจ่ายตลาดได้แทบจะทันที


       “หนู... ไข่ไก่หรือไข่เป็ดน่ะลูก ทำไมฟองมันใหญ่แถมสีนวลสวยขนาดนี้” เถ้าแก่เนี้ยร้านข้าวต้มกะดึกเดินเข้ามาถามด้วยความสนใจ


       “ไข่ไก่ครับเถ้าแก่เนี้ย ผมเลี้ยงเองกับมือด้วยหยวกกล้วยและผักตบชวาสับ ไก่อารมณ์ดี ไข่เลยฟองใหญ่และไข่แดงมันเยิ้มครับ ส่วนผักบุ้งนี่ก็ปลอดสารพิษ ผัดไฟแดงรับรองว่ากรอบสนั่นเลยครับ” ภูนำเสนอสินค้าด้วยรอยยิ้มและคำพูดที่ฉะฉานน่าฟัง


       ด้วยทำเลที่ดักลูกค้ากลุ่มเป้าหมายได้พอดีเป๊ะ ผนวกกับคุณภาพของสินค้าที่หาตัวจับยาก เพียงแค่ชั่วโมงเศษ ผักบุ้ง 30 กำ และไข่ไก่ 5 ฟอง ก็ถูกกวาดซื้อไปจนเกลี้ยงตะกร้า!


       ภูโกยธนบัตรและเหรียญใส่กระเป๋า นับรวมๆ แล้วเช้านี้เขาทำรายได้ไปถึง 65 บาท! ซึ่งถือเป็๲เงินก้อนใหญ่มากสำหรับเด็กวัยรุ่นยุคนี้


       เมื่อภารกิจค้าขายจบลง ภูยังไม่รีบกลับ เขานำเงินส่วนหนึ่งไปซื้อซาลาเปากินรองท้อง แล้วเริ่มปฏิบัติการ ‘เดินสำรวจตลาด’ เป้าหมายคือการหาของป่าหรือของเก่ามาแลกเป็๲แต้มเข้าระบบ


        เขาเดินลัดเลาะไปจนถึงโซนชาวบ้านที่นำของจากป่ามาวางขายบนแบกะดิน สายตาของภูไปสะดุดเข้ากับคุณตาชาวกะเหรี่ยงคนหนึ่ง ที่วางกระบอกไม้ไผ่ปิดผนึกด้วยใบตองและเทียนจำปาไว้สองสามกระบอก  


       “น้ำผึ้งป่าเดือนห้าแท้ๆ ตีมาเองจากยอดไม้หลวงเลยไอ้หนุ่ม” คุณตาบอกเมื่อเห็นภูหยุดมอง


       ภูพิจารณากระบอกไม้ไผ่ เขารู้ดีว่าน้ำผึ้งป่าเดือนห้าในยุคที่ป่าไม้ยังอุดมสมบูรณ์แบบนี้ คือสุดยอดของดีที่หาได้ยากในอนาคต “ขายกระบอกละเท่าไหร่ครับตา”


       “ยี่สิบบาท เอาไหมล่ะ รังใหญ่นะเนี่ย”


       ภูไม่ลังเล เขาจ่ายเงิน 20 บาทจากกำไรที่เพิ่งได้มา ซื้อน้ำผึ้งป่ามากระบอกหนึ่ง เมื่อเดินห่างออกมาจนถึงมุมลับตาคนหลังตลาด เขาก็ตั้งสมาธิ แล้วหย่อนกระบอกน้ำผึ้งป่าลงในมิติ ‘ซูเปอร์มาร์เก็ตลับ’ เพื่อทำการแลกเปลี่ยนทันที


       ติ๊งติ๊ง!


       หน้าจอโฮโลแกรมสว่างวาบขึ้นมาพร้อมข้อความที่ทำเอาภูตาโต


       [ น้ำผึ้งป่าเดือนห้าบริสุทธิ์ 100% จากเกสรดอกไม้ป่าหายาก 87 ชนิด ]


       การประเมิน: วัตถุดิบยาอายุวัฒนะ ‘ระดับเอส’อุดมด้วยเอนไซม์ ธรรมชาติที่สูญพันธุ์ไปแล้วในยุคอนาคต 


       รางวัล: 150 แต้ม!


       ยอดแต้มสะสมปัจจุบัน: 192 แต้ม