เื่ กลับมาหาด้วยรัก.1
แก้วตาเธอเป็แม่เลี้ยงเดี่ยว
และเป็เ้าของสวนผลไม้ร้อยไร่ ในภาคเหนือ หญิงสาวมีบุคลิกเข้มแข็ง
อบอุ่น แถมยังสวยน่ารักด้วย
เธอรักลูกชาย คนเดียว
เป็ที่สุด เขาชื่อธนวัฒน์!
ธนวัฒน์เป็หนุ่มรูปหล่อ เรียนเก่ง
มีความฝัน อยากเป็ตำรวจ
แก้วตาทำสวนผลไม้คนเดียว
เธอดูแลลูกน้อง และทำงานหนัก
แต่ก็มีความสุข
กับการที่ ได้อยู่กับธรรมชาติ
แก้วตาต้องตัดสินใจ
ส่งธนวัฒน์ไปเรียนโรงเรียนประจำ
เพื่อให้ลูกได้โอกาสที่ดีกว่า
แม้ใจจะห่วงหาแค่ไหนก็ตาม
แสงอาทิตย์ยามเช้า สาดส่อง กระทบหยาดน้ำค้าง บนใบหญ้า ทำให้เกิดประกายระยิบระยับ ราวกับเพชรพลาย
แก้วตาเฝ้ามองลูกชายคนเดียว ที่กำลังเก็บของ ใส่กระเป๋าเดินทาง
ใบหน้าคมคาย ของธนวัฒน์ ฉายแววเศร้าเล็กน้อย
ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง มองไปยังสวนผลไม้ ที่เขาเคยดูแล ร่วมกันกับแม่ของเขา ตลอดมา
ธนวัฒน์เดินเข้าไปหาแม่ ด้วยเท้าที่ก้าวยาว เขากางแขนออกกว้าง ราว้าจะเก็บ ทุกความรู้สึกของแม่ไว้ ในอ้อมกอด!
แก้วตาที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามา เธอรีบเปิดแขนรับ ด้วยความเต็มใจ
เธอโอบกอดลูกชายแน่น ราวกับกลัวว่า ถ้าปล่อย เขาจะหลุดลอยไป
"แม่คงคิดถึงลูกมากๆ เลยนะ"
แก้วตาพูดได้เพียงแค่นั้น ก็รู้สึกจุกที่ลำคอ มันอัดอั้นจนพูดไม่ออก
"แม่ครัฟ..."
น้ำเสียงของธนวัฒน์ สั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะกระชับอ้อมกอด ให้แน่นขึ้น!
"ผมก็คิดถึงแม่เหมือนกันครับ แต่ผมต้องไปตามความฝันของผม"
ดวงตาของเขาเบิกกว้าง มองลึกเข้าไปในดวงตาของแม่ ราวกับ้าจะเก็บภาพนี้ไว้ ในความทรงจำ
"แม่รู้ลูก! แม่ภูมิใจในตัวลูกเสมอนะ"
แก้วตาเอียงแก้มไปซบ ที่ไหล่ของลูกชาย ดมกลิ่นตัวที่คุ้นเคย
"แม่เองก็คงคิดถึงลูกมาก"
น้ำตาของหญิงสาวค่อยๆ ไหลอาบแก้มของเธอ
"แม่ครับ... ผมจะคิดถึงแม่มากๆ นะครับ"
ธนวัฒน์เอ่ยเสียงแ่เบา ก่อนจะกอดแม่แน่ แก้วตาโอบกอดลูกชายไว้แนบอก น้ำตาไหลอาบแก้ม!
"แม่ก็คิดถึงลูกมากนะลูก แต่แม่เชื่อว่า ลูกจะต้องทำได้ดี ที่โรงเรียนนะลูก"
เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความรัก และความกลัว ที่ลูกชายจะจากไป
"ลูกจ๋าแม่มีของขวัญให้ลูกด้วยนะ"
แก้วตาหยิบนาฬิกาเรือนเก่า ที่เธอเก็บรักษาไว้มานาน ออกมา ส่งให้ลูกชาย
"นาฬิกาเรือนนี้เป็ของพ่อนะลูก แม่ให้ลูกเอาไว้เป็ที่ระลึก เวลาคิดถึงแม่นะ"
ธนวัฒน์จับนาฬิกาไว้แน่น เขารู้สึกอบอุ่นใจ
"ขอบคุณครับแม่ นาฬิกาเรือนนี้ของแม่ ให้เหมือนพ่อ ที่รักและหวงแหนแม่ด้วยใจนะครับ"
ธนวัฒน์ค่อยๆ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ที่ไหลอาบแก้มแม่เบาๆ รอยยิ้มบางๆ
ปรากฏบนใบหน้าของเขา ขณะที่สบตาแม่ ด้วยความรัก และความห่วงใย
มือนุ่มๆ เนียนๆ ของเขา ลูบไล้หน้าผากของแม่เบาๆ ราวกับ้าปลอบโยน ให้แม่รู้สึกดีขึ้น
"ไม่ต้องร้องไห้นะครับแม่ ผมจะดูแลตัวเองดีๆ นะครับ"
เสียงทุ้มนุ่มของธนวัฒน์ ดังขึ้นเบาๆ เขามองดูนาฬิกาของแม่ ที่ถืออยู่ในมือ
"ทุกครั้งที่ผมดูนาฬิกาเรือนนี้ ผมจะนึกถึงหน้าผากของแม่เสมอนะครับ มันกลมนูนเหมือนกันเลย"
ธนวัฒน์พูดพร้อมรอยยิ้มกว้าง
"ผมจะลูบนาฬิกาเรือนนี้ทุกวัน ด้วยความรัก และความคิดถึงแม่นะครับ"
แก้วตาหันไปมองนาฬิกา ตามที่ลูกชายพูดถึง
เธออมยิ้มแบบอบอุ่น และภูมิใจ ดวงตาสั่นไหวเบาๆ! น้ำตาที่ไหลอาบแก้มหยุดลงชั่วขณะหนึ่ง! เธอรู้สึกอบอุ่นใจ เมื่อได้ยินคำพูดของลูกชายที่รัก!
ความอบอุ่นและความรัก ที่แม่ลูกมีให้กัน คำพูดของธนวัฒน์ แสดงให้เห็นถึงความห่วงใย และความรักที่เขามีต่อแม่!
แม้ว่าจะต้องจากกันไป แต่ความผูกพันของทั้งคู่ มันมากมาย และลึกซึ้ง ในฐานะแม่ลูก
เขาเงยหน้าขึ้นมองแม่ ด้วยสายตา ที่เต็มไปด้วยความรัก เมื่อถึงเวลาที่ต้องจากลา แก้วตาเข้าไปกอดลูกชายแน่น ราวกับจะกลืนลูกชายเข้าไปในตัว
เธอฝังจมูกลงบนผมของลูกชาย ดมดอมกลิ่นตัวที่คุ้นเคย ธนวัฒน์กอดแม่ตอบเช่นกัน เขารู้สึกอบอุ่นใจ!
ที่มีแม่คอยดูแลมาโดยตลอด ทั้งคู่กอดกันแน่นอยู่ริมรั้วบ้าน มองดูรถตู้ ที่จอดรออยู่เบื้องหน้า
"ลูกต้องดูแลตัวเองดีๆ นะลูก อย่าลืมกินข้าวให้ตรงเวลาด้วยล่ะ อย่าลืมโทรหาแม่บ่อยๆ นะ"
น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ
"ครับแม่ ผมจะไม่ลืมสักคำของแม่เลย"
เขาจับมือแม่ไว้แน่น
"ผมสัญญาครับ ว่าจะโทรหาแม่ทุกวันเลยครับ"
"โห..ไม่ต้องทุกวันหรอกลูก แค่สัปดาห์ละครั้งก็พอแล้วลูก แต่ถ้าเป็ไปได้นะ แม่อยากให้ลูกโทรมาหาแม่ทุกวันเลย"
"ครับแม่ ผมจะพยายามน้าครับ"
เขาเงยหน้าขึ้นมองแม่ด้วยรอยยิ้ม
"่ปิดเทอม ผมจะกลับมาหาแม่นะครับ"
"จ้า! แม่รอลูกอยู่เสมอน้าา"
เธอปาดน้ำตาออกเบาๆ
"อยู่ที่โรงเรียน ก็ดูแลสุขภาพตัวเองดีๆ นะลูก แม่เป็ห่วงลูกนะคะ"
"ครับแม่"
ธนาวัฒน์โอบกอดแม่แน่นอีกครั้ง ก่อนจะเดินหันหลังไปขึ้นรถที่จอดรออยู่
.................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
573
