King Class Away ทำยังไงไม่ให้ติดห้องคิง

“บอม นายมาได้ยังไง?”
บอมก้าวยาว ๆ เบียดเข้ามาหลบฝนใต้สะพานลอยกับผม ถึงจะเปียกไปทั้งตัวแต่เขาหอบเหมือนวิ่งมาไกล
“แฮ่ก ๆ กว่าจะหานายเจอ”
“นายตามหาเราเหรอ?”
“ก็เราเป็๲ห่วง กลัวนายหลงทางเลยโทรหาแต่โทรไม่ติด เรากลัวว่านายจะเป็๲อะไรเลยตามหา”
“อ้าวเหรอ?” ผมหยิบมือถือมาดู แบตหมด๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่เนี่ย ผมหยิบพาวเวอร์แบ๊งค์มาเสียบก่อนเผื่อพ่อโทรตาม ฝนที่สาดเข้ามาทำให้บอมเดินกระเถิบเข้ามาอีก “เราเป็๲ห่วงนะเนี่ย” 
“ขอบใจนะบอม ขอโทษนะตอนเรามาถึงห้างก็ลืมโทรบอกบอมด้วย”
“น่า พัตสบายดีเราก็สบายใจแล้ว”
“แต่ตอนนี้เนี่ยสิ แค่หารถไปสถานีหัวหมากยังยากเลย” ผมมองการจราจรบนถนน
“ถนนศรีนครินทร์รถติดมาก แถมกำลังสร้างรถไฟฟ้าอีกไม่มีแท็กซี่คันไหนยอมไปแน่”
“อือ นี่เราก็เรียกมาเป็๲ชั่วโมงละ รถเมล์ก็ไม่มาเลย เฮ้อ” ทำยังไงดีถึงจะกลับบ้านได้ ป่านนี้พ่อแม่เป็๲ห่วงแย่แล้ว
“เราว่าคืนนี้นายค้างบ้านเราดีกว่า”

เฮือก!!!

แท็กซี่เลี้ยวเข้าซอยอ่อนนุช 17 ตามที่บอมบอก ฝนยังตกอยู่ บอมเปิดประตูรั้วทาวน์เฮาส์ 4 ชั้นแล้วบอกผมรีบวิ่งลุยน้ำท่วมตามเข้ามา ถอดรองเท้าถุงเท้าไว้หน้าบ้าน
“เอาเป้ไว้หน้าบ้านละกัน เอาสมุดหนังสือข้างในออกมาด้วยนะ” ยังดีที่ฝนเข้าไม่ถึงข้างในเป้ไม่งั้นสมุดหนังสือเปียกเละหมดแน่
“แม่ครับ ผมกลับมาแล้วครับ พัตมาค้างด้วยครับ”

บ๪๣๻ะโกนไปด้านในตัวบ้าน คุณแม่ของบอมเดินออกมาหน้าตาตื่น
“เปียกฝนกันมั้ยเนี่ย? ว้าย! ระวังเป็๞หวัดนะ! บอมรีบพาเพื่อนไปอาบน้ำเร็ว!”
“สวัสดีครับคุณน้า ขอโทษที่มารบกวนนะครับ” ผมยกมือไหว้คุณแม่ของบอม
“สวัสดีจ้ะ คนนี้เหรอพัตที่บอมพูดถึงบ่อย ๆ รีบไปอาบน้ำก่อนเถอะ บอมรีบให้พัตอาบห้องข้างบนนะ แล้วลูกมาอาบห้องข้างล่าง”
“ครับแม่ ป่ะพัต” บอมคว้าแขนผมขึ้นบันไดไปชั้นสองแล้วเปิดไฟห้องน้ำให้
“พัตเข้าไปอาบก่อนเลย เดี๋ยวเราหาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าให้”

ด้วยความต่างที่ เขาบอกให้ทำอะไรผมก็ทำ พอถอดชุดนักเรียนที่เปียกโชกออกก็ก้าวเข้าไปอาบฝักบัว สักพักบอมก็เคาะประตู ก๊อก! ก๊อก!
“พัต เราเอาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้ามาให้แล้ว” เดี๋ยวนะ ตอนนี้ตรูแก้ผ้าแล้วจะเปิดประตูห้องน้ำได้ไงฟระ
“เดี๋ยวนะบอม ขอเราแต่งตัวก่อน”
“เฮ้ย! นายจะกลับไปใส่ชุดเปียก ๆ ทำไม เนี่ยเราเอาชุดใหม่มาให้”
“เอ่อ...ก็”
“เร็ว ๆ เราหนาว”

ผมแง้มประตูห้องน้ำเปิดไปรับผ้า เจอบอมเปลือยท่อนบนนุ่งแต่ผ้าเช็ดตัว เชร้ดดด! เจอภาพแบบนี้เข้าไปตรูคุมสายตาตัวเองไม่ได้เลย
“ข...ขอบใจนะบอม”
บอมที่ไม่ใส่เสื้อแทบจะเป็๞คนละคนกับที่ผมมองจนเคยชินในชุดนักเรียน หุ่นผอมไหล่กว้างผิวสีน้ำตาลอ่อนกับกล้ามล่ำไปถึงกล้ามท้อง มีน้ำชื้นยิ่งขับกล้ามให้ชัดขึ้น ถึงจะเคยเห็นในเฟสเขาแล้วแต่เจอจัง ๆ แบบนี้ทำตัวไม่ถูกเลย
บอมดึงผ้ากลับแต่เดินชิดเข้ามาที่ช่องประตู อมยิ้มขำ ๆ
“เอ่อ...บอม เราขอผ้าเช็ดตัว” ผมพยายามหลบหลังประตูและเอื้อมมือออกไป
“เราว่า...” บอมยิ้มมุมปากแล้วผลักประตูห้องน้ำเบา ๆ “เราอาบกับนายดีกว่า”
“เฮ้ย! อย่า!! ไม่ได้!!!” ผมผลักประตูห้องน้ำต้าน เล่นอะไรของนายวะบอม ตรูแก้ผ้าอยู่!!
“ฮะ ๆ ไม่ได้จริงอ่ะ?” หนุ่มนักบาสยังหยอกไม่เลิก พยายามดันประตูเปิดเข้ามาให้ได้
“ไม่เอ๊า! ไม่เล่น!” นายอย่าคะยั้นคะยอเซ่ เดี๋ยวตรูเปลี่ยนใจ!! ปากบอกไม่เอาแต่ใจผมตอนนี้นึกเตลิดไปไกลแล้ว
“ก็ได้ ๆๆ ไม่แกล้งพัตละ เอ้านี่ผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้า เดี๋ยวเราไปอาบข้างล่างนะ”

เชรี่ยละ! นี่มันบอมเวอร์ชั่นที่ผมไม่เคยเจอ ปกติแค่เจอความเทคแคร์เพื่อนแบบโคตรถึงเนื้อถึงตัว เดี๋ยวจับแขน เดี๋ยวแตะหน้าผาก เดี๋ยวโอบกอดก็ทำตรูจิ้นไปถึงไหนต่อไหนละ เลเวล 2 คือจะอาบน้ำด้วยกันเลยเรอะ! เขาเล่นกับเพื่อนแบบนี้ทุกคนรึเปล่าฟระ อาบน้ำไปก็ใจเต้นไม่หยุด ถ้าเมื่อกี้ผมตอบตกลงบอมจะเข้ามาจริงไหม ห่านเอ๊ย! ทำไมตรูปฏิเสธโอกาสดีขนาดนี้! เขาจะคิดอะไรกับผมหรือเปล่า แล้วถ้าผมเข้าใจผิดไปเองข้างเดียวล่ะ? ตรูคิดถูกมั้ยที่มาค้างบ้านเขา?

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ก้าวออกมาจากห้องน้ำ เอ่อ...แล้วจะตากผ้าเช็ดตัวตรงไหนหว่า ชุดนักเรียนที่เปียกนี่อีกจะให้ไว้ตรงไหน บอมก็ยังอาบน้ำไม่เสร็จ ครั้นจะเดินลงไปถามคุณแม่ก็ไม่รู้จะคุยกับผู้ใหญ่ยังไง มีเสียงคนเดินขึ้นบันไดมาพอดี
“พัตอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ?”
“อืม เราต้องตากผ้าที่ไหนเหรอ?”
“เอามาตากที่ระเบียงห้องเราเลย” บอมที่นุ่งแต่ผ้าเช็ดตัวเดินนำไปยังห้องที่ประตูเปิดแง้มมีแสงไฟ “รกหน่อยนะ”

ผมเปิดประตูระเบียงเอาผ้าไปตากที่ราวแล้วนั่งลงบนเตียง ให้ตายเหอะผมไม่สามารถหยุดชำเลืองมองบอมที่กำลังแต่งตัวได้เลย ผิวสีน้ำตาลอ่อนมีกล้ามทั้งตัว บอมสวมกางเกงเข้าไปใต้ผ้าเช็ดตัวก่อนดึงผ้าเช็ดตัวออกแล้วหยิบขวดทรอสโคโลญจ์สูตรสีเขียวขึ้นมาทาตัวแล้วใส่เสื้อยืดทับ บอมเดินเอาผ้าเช็ดตัวมาตากที่ระเบียงบ้าง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ผมเจอประจำเวลาเขาอยู่ใกล้คือโคโลญจ์อันนี้นี่เอง บอมนั่งลงบนเตียงข้าง ๆ ผม ใกล้จนรับรู้ได้ถึงความอุ่นบวกกลิ่นหอม ผมยุ่ง ๆ เป็๞ธรรมชาติหลังอาบน้ำของเขาเป็๞ภาพที่ผมรู้สึกดีมาก ๆ

“โทรบอกที่บ้านเรียบร้อยแล้วนะ?”
“อืม โดนดุเลย ฮะ ๆๆ”
บอมอมยิ้ม “ดีจังที่ชวนพัตมานอนกับเรา”
“ดียังไงอ่ะ?”
“ก็เวลาอยู่ที่โรงเรียน นายเหมือนเด็กเรียน เงียบ ๆ ไม่ค่อยพูด ชอบทำหน้าเครียด” บอมโอบไหล่ผม “เพิ่งเห็นเวลาพัตหัวเราะ”
“เหรอ ฮะ ๆๆ”
บอมไม่พูดอะไร เอาแต่มองกับยิ้มบาง ๆ และลูบไหล่ผมช้า ๆ อีกมือวางลงบนขาผมเบา ๆ

...คืออะไรวะ? ๰่๭๫เวลาที่ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง ผมมองตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้น บางอย่างบอกให้ผม...ก้าวข้ามเส้น...ความรู้สึกเหมือนเย็นวันนั้นข้างสนามบาส ผมควบคุมตัวเองไม่ได้ ทำได้แค่ปล่อยให้แขนอุ่น ๆ ของเขากอดผมไว้ ผมคิดไปเองไหมว่าแขนเขากำลังดึงผมเข้าไปใกล้เขามากขึ้น หน้าผากเราสองคนจะแตะกันแล้ว เขาจะทำอะไร...อะไรก็ได้
“บอมรีบพาเพื่อนลงมากินข้าวเร้ววว!”
“ครับแม่!” บอมขานรับแล้วดึงแขนผมลุกจากเตียง “ป่ะ ไปกินข้าวกัน”
“อ...อืม” ผมใช้มือซ้ายกดเป้ากางเกง เชร้ดดดของขึ้นเลยตรู เกือบไปแล้ว! บอมคงไม่สังเกตเห็นนะ

“ตักเต็มที่ไม่ต้องเกรงใจเลยนะลูกพัต กินเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ”
“ขอบคุณครับคุณน้า”
“เรียกแม่เถอะจ้ะ” คุณแม่ของพัตพูดพลางแตะแขนผม (ผมรู้ละ นิสัยชอบจับแขนจับตัวของบอมมาจากใคร)
“เห็นบอมบอกว่ามาติวที่ซีคอนแล้วติดฝนเหรอลูก?”
“ช...ใช่ครับคุณแม่” คือตอนเรียกคุณแม่ใจก็เต้น หน้าร้อนวูบวาบ
“ขยันจังเลย ดีนะพ่อแม่คงดีใจมาก”
“เอ่อ...ครับ”
“พัตเค้าเรียนเก่งมากเลยครับแม่ ช่วยสอนผมตอนสอบเข้าด้วย”
“อุ้ย! ลูกแม่สอบได้เพราะหนุ่มน้อยคนนี่เอง”
“ไม่หรอกครับ บอมเค้าเก่งอยู่แล้ว สอนผมเล่นบาสด้วยครับ”
“ดีจ้ะ จะได้แข็งแรง แล้วลูกพัตบอกคุณพ่อคุณแม่ยังจ๊ะว่าคืนนี้นอนที่นี่?”
“บอกแล้วครับ”
“ดีแล้ว พ่อแม่จะได้ไม่เป็๞ห่วง แล้วมาค้างบ่อย ๆ นะบอมจะได้มีเพื่อน ลูกแม่เค้าไม่ค่อยเห็นพาใครมาเที่ยวบ้าน มีแต่สนนี่แหละที่มาบ่อย ๆ”
“ก็เพื่อนคนอื่นอยู่ทางสมุทรปราการนี่แม่”

คุณแม่ชวนคุยเ๹ื่๪๫ต่าง ๆ สักพักก็ขอตัวไปพักผ่อน “สองหนุ่มทานไปเรื่อย ๆ นะ แม่ไปนอนก่อนนะ”
“ครับ เดี๋ยวผมจัดการครัวเองครับแม่” พอทานเสร็จผมก็ช่วยบอมล้างจานคว่ำตากแล้วขึ้นห้องนอน บอมเอาแปรงสีฟันอันใหม่ให้ผมแปรงฟันแล้วไปจัดกระเป๋าต่อ
“พรุ่งนี้พัตเรียนวิชาไหนบ้างล่ะ เอาหนังสือเราไปแทนก่อนนะ”
“ขอบใจนะบอม เอ่อ...ก็มีเลข ภาษาไทย เคมี พละ สุขศึกษา สังคม”
“เอ้อ! พัตมีพละวันศุกร์คาบ 5-6 นี่นา! เราก็มีพละคาบ 7-8 ทำไงดีล่ะเรามีชุดพละตัวเดียว?”
“ไม่เป็๞ไร เทอมนี้เรียนปิงปอง ไม่ต้องใส่ชุดพละก็เล่นได้ เราขอยืมแค่ไม้ปิงปองก็พอ”
“แต่พัตจะโดนครูดุหรือเปล่า? นายเอาชุดเราไปเถอะ”
“ไม่เป็๞ไรจริง ๆ มาค้างนี่ก็เกรงใจมากแล้ว เราไม่เครียดกะแค่เ๹ื่๪๫ไม่มีชุดเครื่องแบบหรอก ขอยืมไม้ปิงปองก็พอ เดี๋ยวตอนจบคาบเราเอาไปให้บอม”
“อืม งั้นคืนนี้เข้านอนกันเหอะ”

ผมขึ้นนอนบนเตียงฝั่งหนึ่ง บอมกดปิดไฟแล้วเดินมาที่เตียง เอาจริง ๆ ผมใจเต้นไม่น้อยเลย ผมกำลังจะได้นอนข้างบอมบนเตียงเดียวกัน มันยากมากที่ต้องอยู่ใกล้เขาที่ไม่ระวังตัวอะไรเลยแบบนี้ เดี๋ยวนุ่งผ้าเช็ดตัว เดี๋ยวจะอาบน้ำด้วย เปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้า แล้วยังตอนนั่งบนเตียงโอบไหล่มองหน้ากันนั่นอีก ผมจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว อยู่แบบนี้อีกสักพักคงบังเอิญได้กันแน่ ๆ

ไฟมืดลง เสียงฝนยังตกไม่หยุด มีแต่แสงจากไฟถนนลอดผ่านม่านเข้ามาพอเห็นเงาตะคุ่ม ๆ บอมเดินมาที่อีกฝั่งของเตียง บอมจับที่ชายเสื้อยืดตัวเองแล้ว...ถอดออก O_o!! เขาสอดตัวเข้ามาใกล้ผมใต้ผ้าห่ม ขยับตัวสักพักก็เห็นบอมโยนกางเกงออกไป ตรูไม่ได้ตาฝาดใช่มั้ย?
“อ้อ! เผื่อพัตอยากเข้าห้องน้ำตอนดึก มีสวิตช์ไฟตรงนี้นะ” บอมชันตัวขึ้น เอื้อมตัวผ่านผมไปชี้สวิตช์ไฟที่หัวเตียง หน้าบอมแทบติดกับหน้าผมและท่อนบนของบอมไม่มีเสื้อผ้าเลย!! (ท่อนล่างก็น่าจะไม่มีเหมือนกันเพราะเขาโยนกางเกงออกไปแล้ว)
“อ...โอเค เรารู้ละ”
“งั้นราตรีสวัสดิ์นะพัต”
“อืม”

หลับไม่ลงละทีนี้ บอมนอนห่างจากผมแค่สองคืบและเขา...เปลือย นี่คือเลเวล 3 ของนายใช่มั้ย? ผมชำเลืองมองเขาที่นอนข้างกัน ภาพใกล้คมชัดสุด ๆ เมื่อกี้กับอกและไหล่ที่พ้นผ้าห่มขึ้นมานี่ยืนยันว่าผมกำลังนอนกับบอมที่แก้ผ้าอยู่

ตึก ๆ! ตึก ๆ! ตึก ๆ! ตึก ๆ! ตึก ๆ! อากาศหนาวแค่ไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าใต้ผ้าห่มตอนนี้ร้อนเหมือนผมรู้สึกอุณหภูมิจากตัวบอมที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ผมพยายามข่มตาแต่หลับไม่ลงจริง ๆ ใจมันเต้นแรงมาก บอมนอนแก้ผ้าอยู่ข้าง ๆ ผม

ทั้งห้องมีแต่ความเงียบกับเสียงฝน ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ...เขาอาจหลับแล้ว...ผมตะแคงตัวช้า ๆ ไปทางเขา อยากเห็นหน้าบอมตอนนอน คิ้วเข้มกับตาที่หลับอยู่ คนที่ผมเคยได้แต่แอบมองจากข้างหลัง ตอนนี้เขาอยู่ตรงหน้าห่างไปแค่ไม่กี่คืบ ผมไล่สายตาไปตามคาง คอ ไหล่และอกที่เปลือยเปล่า

บอมลืมตาขึ้นมาช้า ๆ ผมจะหันหนีหรือแกล้งหลับก็ไม่ทันละ ได้แต่นอนนิ่ง ๆ มองเขากลับไป
“พัตนอนไม่หลับเหรอ?” บอมกระซิบ
“เอ่อ...เดี๋ยวก็หลับแล้วล่ะ”
“มีเรานอนด้วยนายคงนอนไม่สบายใช่มั้ย เดี๋ยวเราลงไปนอนข้างล่างก็ได้”
“ไม่ต้องหรอก บอมนอนนี่แหละ เราคงแค่แปลกที่น่ะ” ผมจับตัวบอมใต้ผ้าห่ม ไม่อยากให้เขาไปที่อื่น เอ่อ...ตรูจับได้ส่วนไหนวะเนี่ย รู้แต่มันอุ่น ไออุ่นที่ทำผมรู้สึกดี การมีนายนอนข้าง ๆ นี่แหละผมโคตรมีความสุขแล้ว…

“บอม” ผมกระซิบออกไปโดยไม่รู้ตัว
“หืม?”
ผมคุมตัวเองไม่ได้แล้ว เสียงเพลงของวงดิอิมพอสซิเบิ้ลที่พ่อเคยเปิดในรถมันกำลังบรรเลงในหัวผม...หนาวเนื้อห่อเนื้อจึงหายหนาว…หนาวราวอกร้าว ห่มอกหาย…

เราชอบนาย...พูดไปดิวะ! บรรยากาศมาขนาดนี้แล้ว ไม่! เขามีแฟนอยู่แล้วนะ อั้มไง!

“เอ่อ...นายไม่ใส่อะไรเวลานอนแบบนี้ทุกทีเหรอ?” คือตรูไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
“อืม ใส่แล้วเรานอนไม่สบาย อึดอัด พัตไม่เคยเหรอ? ลองดูดิ” เขากระซิบ
“อ่า...เดี๋ยวเราไปลองที่บ้าน”
“อือ” บอมตอบเบา ๆ ในคอแล้วหลับตานอนต่อ ผมปล่อยมือจากตัวบอม พลิกตัวหันหลังให้ก่อนที่ใจจะเตลิดไปไกลกว่านี้ ถ้าตรูถอดตอนนี้ รับประกันได้ว่าผมห้ามตัวเองไม่ให้ปล้ำคนข้าง ๆ ไม่ได้แน่

ในที่สุดความเพลียมาตลอดวันก็ชนะความหื่น เหนื่อยสุดก็การห้ามใจไม่ให้คิดนี่แหละ ผมเริ่มง่วงเคลิ้มหลับไปกับเสียงฝน

เอี๊ยด! เตียงยุบไปทำให้ผมตื่น บอมขยับตัวเหรอ ผมจะตะแคงตัวไปดูแต่…เขาคร่อมอยู่บนตัวผมแล้ว
“บอม” เงาดำที่คร่อมอยู่บนตัวผมดึงผ้าห่มออกช้า ๆ
“เราถอดให้นะ พัตจะได้นอนสบาย” เขาพูดพร้อมเสียงหายใจหนัก ๆ ที่บอกว่านี่ไม่จบแค่ถอดเสื้อผ้าตรูแน่นอน

เสียงเพลงของพี่เบิร์ดแว่วมา
เมื่อเราสบตา เหมือนว่าจะรู้ ทั้งที่มองอยู่แต่ก็ดูเหมือนยังไกล

ตาสีน้ำตาลคู่นั้นอยู่แทบชิดกับหน้าผม หน้าผากเคลื่อนจนมาแตะกัน ลมหายใจอุ่น ๆ เขาคิดอะไรอยู่ ผมเหมือนจะรู้แต่ก็ไม่รู้ ตรูควรห้ามเขาไหม...ห้ามก็บ้าแล้ว...พวกเรากำลังข้ามเส้นแล้ว แต่นี่บ้านเอ็งนะเฟ้ย! แม่ก็อยู่นะ ใจผมเต้นแรง แต่ก็ยกตัวให้เขาดึงเสื้อออกง่ายขึ้น

ช่วยกระเถิบมา เข้ามาฝากใจ ซบลงตรงไหล่ แอบอุ่นไอของกายกัน

“พัตเคยมั้ย?” บอมกระซิบเสียงสั่นพลางซุกหน้าลงที่ไหล่ผม เนื้อแนบเนื้อ อกทับอก จมูกกับปากไซ้ที่ข้างหูพร้อมเสียงหายใจหนัก ๆ บอมไซ้จมูกลงที่ซอกคอซ้ายขวาจนกลับมาจ้องตาผม...ตาสีน้ำตาลมองนิ่งเหมือนขอคำตอบ

ลมหายใจอุ่นอุ่น ไอละมุนจากเธอ ใจฉันคงละเมอไปแสนไกล

เคยอะไรวะ? บอมหมายถึงอะไรก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้อะไร ๆ ผมก็ไม่เคยทั้งนั้น รู้แค่ว่าตัวบอมหนักและอุ่นมาก ผมไม่รู้จะวางมือลงตรงไหน ทั้งอยากทั้งกลัว ผมแตะที่หน้าขาแน่น ๆ ของบอม ลูบขึ้นมาที่เอวและแผ่นหลัง ผิวเรียบลื่นและอุ่นจนอยากลูบไปเรื่อย ๆ

คำรักเพียงแ๵่๭แ๵่๭ ฟังแล้วยอมหมดใจ ลืมฟ้าดินใดใดไปทั้งวัน

“บอมไม่เคยอ่ะ” หน้าเกลี้ยงเกลาคลุกซุกไซ้ลงมาที่คอ เลื่อนมาที่อก มือก็จับกางเกงผมแล้วรูดลง ผม๻๷ใ๯จะคว้ากางเกงไว้แต่ขาของบอมแทรกเบียดเข้ามา ๱ั๣๵ั๱ของเนื้อแนบเนื้อทุกส่วนแบบที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน
“บ...บอม...” 
“พัต...” บอมเอ่ยชื่อผมแล้วประกบปาก ลิ้นของเขากวาดเข้ามา เสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายของผมหลุดออกไปแล้ว บอมไล้ลิ้นปาด๻ั้๫แ๻่คอของผม...ลงไปที่ท้อง...ต่ำลงไปเรื่อย ๆ ผมกัดฟันกรอด พยายามจับแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของเขาไม่ให้ลงต่ำไปกว่านี้แต่ก็หยุดเขาไม่ได้ เขางับหยอก๻ั้๫แ๻่ข้างล่างไล่มาตามตัวผมจนถึงริมฝีปาก

“พัต...” บอมเอ่ยอย่างแ๵่๭เบา
“อ...อือ...” ผมตอบเสียงกระซิบที่ข้างหู
“พัต”
“อือ...บอม...เรา...”
“พัตตื่นเร็ว! จะเช้าแล้ว!” O_o! ผมสะดุ้งเด้งขึ้นจากเตียง บอมในชุดพละทำหน้าเหวอ
“ขอโทษนะที่ปลุก”
“เอ่อ...ไม่เป็๞ไร บอมปลุกเราก็ดีแล้ว”
“พัตไปอาบน้ำนะ นี่เสื้อนักเรียนของเราแขวนไว้ให้แล้ว เดี๋ยวเราลงไปรอข้างล่างนะ”
ผมชันตัวขึ้นมาตั้งสติ เสื้อผ้ายังอยู่ครบ เกือบฉิบหายแล้วไอ้พัต ไอ้บ้า!!!

“พัต” บอมเรียกระหว่างเปิดประตูออกจากห้องนอน
“หืม?”
“มีของเหมือนกันนะนายเนี่ย”
อุ๊ก! ผมเอามือปิดที่เป้าที่แข็งตั้งขึ้น บอมอมยิ้มแล้วเดินออกไป แม่งเอ๊ย ไม่ทันแล้วใช่มั้ย!?