อาณาจักร : อินนิไทร์ เมือง : โคบอลต์
วันที่ 16 พฤษภาคม ปี 36 จักรวรรดิ เวลา : 10:12 น.
[3 ปี จักรวรรดิ ต่อมา]
"ไม่เอาแล้ว!!!"
ไร ะโสุดเสียงพร้อมกับวิ่งหนีออกจากห้องนั่งเล่นในขณะคาบเรียน
"คุณหนูคะ!"
สาวใช้เรียกพยายามจะให้หยุดแต่ดูเหมือนจะห้ามไม่ทันแล้ว
"อีกแล้วหรอครับพี่โรส"
เด็กหนุ่มพูดและวิ่งมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
"ค่ะ ฝากด้วยนะคะนายน้อย"
สาวใช้พูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังพร้อมกับสีหน้าเกรงใจ
"ได้ครับ เหมือนทุกทีสินะครับ"
เด็กหนุ่มพูดด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
ณ ที่ห้องนอนของไร
เด็กสาวนอนซึมอยู่ที่เตียงของตัวเอง ทำหน้าเศร้าเหมือนไม่มีใครเข้าใจเธอเลยสักคน และดูเหมือนว่าจะมีน้ำตาซึมออกมานิดนึงด้วย
"ทำไมไม่มีใครฟังหนูเลย...ทั้งๆที่หนูก็บอกอยากเรียนต่อสู้แบบพี่ไคมากกว่าแบบนี้แท้ๆ"
ไร พูดอยู่กับตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวโปรดที่เธอกอดอยู่
"จริงหรอ แต่เมื่อกี้ก็สนุกนะ"
เสียงใครบางคนพูดแทรกเข้ามาขณะที่ ไร บ่นอยู่
ไร หันไปทันทีตรงประตูที่เสียงนั้นผ่านเข้ามา เมื่อหันไปก็เห็น เด็กหนุ่มผมสีดำสนิท ที่อายุดูใกล้ๆกับเธอ กำลังเปิดประตูเข้ามาเบาๆ เขาคือ ไค โคบอลต์ พี่ชายคนเดียวของเธอ
"วันนี้ทำไมอีกล่ะ"
ไค พูดด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนกับน้องสาวของเขา
"หนูไม่อยากเรียนพวกนี้แล้ว อยู่อยากเรียนแบบพี่มากกว่า"
พอ ไร พูดเสร็จก็ทำสีหน้าอ้อนวอนพี่ชายของตัวเอง
*ไค หัวเราะออกมา*
"รู้มั้ยนี่แค่เพิ่งเริ่มเองนะ ที่พี่เรียนมันหนักกว่าที่น้องเรียนตั้งหลายเท่าเลยน่ะ จะเรียนไหวแน่หรอ"
ไค พูดหลังจากพยายามกลั้นขำกับความน่าเอ็นดูของน้องตัวเอง
"ไหวแน่นอน"
ไร พูดด้วยความมั่นใจ
จากนั้นสีหน้าของ ไค ที่เป็พี่ชายเปลี่ยนเป็สีหน้าที่จริงจังทันที
"น้องฟังพี่นะ อย่างน้อยๆพี่ก็ยังอยากให้น้องเรียนเื่พื้นฐานพวกนี้ติดตัวไว้ก่อน การอ่าน การเขียน การคำนวณ มันจำเป็มากเลยนะ ส่วนการต่อสู้แบบที่พี่เรียน มันไม่ได้จำเป็ขนาดนั้น และพี่ก็ไม่ค่อยชอบเรียนด้วย เพราะพี่ไม่ค่อยชอบความรุนแรง"
ไค พูดในความเสียงที่จริงจังพร้อมกับเอามือลูบหัวน้องของตัวเอง
"ทำไมหรอแบบที่พี่เรียนมันดู สนุกกว่าที่หนูเรียนอีกนะ?"
"ก็อย่างที่บอกพี่ไม่ชอบความรุนแรง ถึงมันจะสนุกแต่สุดท้ายก็ต้องมีคนเจ็บตัว บางทีอาจจะมากกว่านั้น แล้วพี่ก็ชอบที่จะอ่านหนังสือเงียบๆไม่ก็ พูดคุยเล่นกับคนอื่นๆมากกว่า"
"งั้นก็ไปเรียนอ่านหนังสือแทนหนูสิ"
"ไม่ๆ สุดท้ายถึงไม่ชอบยังไง แต่เราก็ต้องทำเพราะอย่างน้อยๆอาจจะมีสักวันที่เราได้ใช้มันก็ได้"
"ก็คือหนูเรียนเพื่อที่อนาคตหนูจะได้ใช้หรอ"
"ใช่แล้ว เข้าใจถูกแล้วล่ะ"
"แต่หนูเบื่ออ่ะดิ มันน่าเบื่อเกินไป"
"แต่พี่โรส เค้าเสียใจมากเลยนะทุกครั้งที่น้องหนีออกมาอ่ะ"
ไร ทำสีหน้าเศร้าดูเหมือนเธอจะเพิ่งคิดได้กับสิ่งที่ทำลงไป จากนั้น ไค ก็ยิ้มมุมปากแล้วก็พูดปลอบไม่ให้เธอซึมไปมากกว่านี้
"งั้นเดี๋ยวพี่ไปบอกพี่โรสให้นะว่าให้มีเวลาพักระหว่างเรียน รอบหน้าอย่าดื้อกับพี่เค้าอีกล่ะ"
เมื่อ ไค พูดเสร็จ ไร ก็ยิ้มดีใจตอบรับพร้อมกับพร้อมพุ่งกอดพี่ชายของเธอทันทีก่อนจะะโโลดเต้นไปมาบนเตียงของเธอกับตุ๊กตา
เมื่อสองพี่น้องพูดคุยกันเสร็จแล้วก็พากันเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่นที่ ไร วิ่งหนีมาเพื่อให้เธอกลับมาเรียนต่อ เมื่อ ไค เปิดประตูไปก็ไม่เจอใครอยู่ในห้องเค้าเลยบอกให้น้องของตัวเอง อยู่ในห้องแล้วเดินไปที่สวนหลังบ้านของตนเอง ก็เจอกับหญิงสาวผมสีแดงในชุดสาวใช้คนหนึ่ง กำลังรดน้ำต้นไม้ด้วย สีหน้าที่เศร้าหมองและพรึมพรำอยู่คนเดียวเธอคือ โรส สาวใช้ของบ้านหลังนี้
"โอเค มั้ยเนี่ยครับพี่โรส"
เมื่อ ไค พูดเสร็จ โรส สาวใช้ก็สะดุ้งใ
"ไม่มีอะไรค่ะ...คุณหนูเค้ากลับมาเรียนต่อยังคะ?"
เธอพยายามทำสีหน้ายิ้มแย้มแต่ ไค ก็ดูออกว่าเธอแสร้งทำ
"พี่ทำดีแล้วครับ ผมว่าน้องผมดื้อมากกว่าอีก"
ไค พยายามพูดปลอบใจเธอ
"พี่กลับไปสอนน้องเค้าดีกว่า และก็ผมว่าระหว่างเรียนก็หาอะไรให้น้องเค้าเล่นก็ดีนะครับ จะได้ไม่เบื่อกัน"
ไค พูดสวนทันทีก่อนที่ โรส จะพูดตัดพ้อตัวเอง
"ได้ค่ะ"
โรส พูดด้วยสีหน้าที่ยิ้มเพราะ ไค ดักทางเธอได้ตลอดเหมือนปกติ
จากนั้นทั้งสองคนก็เดินกลับมาที่ห้องที่ ไร นั่งรออยู่คนเดียว
"เรากลับมาเรียนกันต่อดีกว่านะคะคุณหนู"
ในขณะที่ โรส พูดตอนเปิดประตูไปหา ไร เธอก็ถูกคุณหนูของเธอพุ่งเข้ากอดทันที
"ต่อไปนี้หนูจะไม่ดื้อแล้วค่ะพี่โรส"
ไร กอด โรส แน่นในขณะที่เธอพูดอยู่ พร้อมกับทำสีหน้าอ้อน
"ทำให้ได้นะคะ"
โรส พูดกลับไปพร้อมกับหัวเราะคิกคัก
ดูเหมือนทั้งสองคนจะตกลงคืนดีกันได้แล้ว ไค ที่ยืนมองดูอยู่ก็ยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ที่หน้าห้องก็คิดว่าหมดหน้าที่ของตัวเองแล้ว เขาจึงกลับไปอ่านหนังสือในห้องสมุดที่อยู่ห้องข้างๆต่อ จากนั้นไม่นานหลังจากเมื่อเขากำลังจะเข้าห้อง ก็มีเสียงเปิดประตูพร้อมกับเสียง ไร ที่ ะโออกมาอีกครั้ง
"ไม่เอาแล้ว!!!"
ไร วิ่งออกจากห้องพร้ะโกนสุดเสียง
"คุณหนูคะ!!"
โรส รีบตามออกมาเพื่อจะห้ามแต่ดูเหมือนจะไม่ทันอีกแล้ว จากนั้นไม่นานดูเหมือน โรส จะ พรึมพรำตัดพ้อกับตัวเองต่อ
"เห้อ...รอบที่ 3 ของวันแล้วนะ"
ไค พูดกับตัวเองด้วยความเหนื่อยใจพร้อมกับเอามือกุมขมับหัวเอง
ในขณะเดียวกันพ่อและแม่ของเขา ก็แอบมองและหัวเราะกันอยู่ห่างๆสองคนเพราะความน่ารักของลูกๆและความสาวใช้
จากนั้นเหตุการณ์นี้ก็เกิดขึ้นวนตลอดทั้งวัน 13 ครั้ง
12K
