วินนี่ยืนเกาะริมขอบหน้าต่าง มองกระเเสน้ำฝนที่สาดกระทบแผ่นกระจกบานใหม่ เสียงฟ้าร้องคำรามเป็ข่วงๆ “ผมให้เวลาสิบห้าวันก็แล้วกัน ฝากบอกน้องสาวของคุณด้วยว่า ว่าที่พี่เขยจองตัวเต้นรำ อย่าลืม “ เสียงหัวเราะใสๆของริย่าทำให้เขารู้สึกสบายใจ ทั้งคู่จบบทสนทนาเพียงแค่นั้น วินนี่โยนโทรศัพท์มือถือลงบนฟูกนอน แล้วทิ้งร่างนั่งลง นิทตี้เดินเข้ามา “ คุณจะดื่มอะไรคะ ชาหรือกาแฟ ฉันจะชงให้คะ “ ร่างสูงเงยหน้า “ ผมขอชาร้อน “ เขาถือแก้วเทียนเข้าไปในห้องน้ำ ชายหนุ่มเริ่มอาบน้ำโดยเปิดฝักบัว ร่างของเขายืนพิงกำแพงใต้กระแสน้ำแรงไหลผ่านใบหน้า วินนี่ถามตัวเองในสิ่งที่เกิดขึ้นภายในใจของเขา “ นี่มันอะไรกัน ทำไมเราต้องรู้จักเธอด้วย เธอเป็ใครกันแน่ มาจากไหนก็ไม่รู้ “ เขารีบอาบน้ำชำระล้างร่างกายอย่างรีบเร่ง ห่อร่างกายด้วยผ้าเช็ดตัวออกมาพร้อมแก้วเทียนในมือ เปิดตู้เสื้อผ้ามองหาเสื้อผ้า นิทตี้เคาะบานประตู “น้ำชาเสร็จแล้ว วางที่ไหนค่ะ “ เธอไม่ได้หลบหน้าเหมือนครั้งแรก เขายื่นมือรับถ้วยน้ำชา “ส่งมาเลยครับ ผมหิวแล้วด้วย “
เธอยื่นถ้วยน้ำชาร้อน มือเขาจับถ้วยััมือของเธอ “ เดียวฉันจะทำอาหารค่ำให้ แต่เทียนจะดับแล้ว “ เขาวางถ้วยน้ำชา สวมเสื้อยืด กางเกงขาสั้น คราวนี้เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้ง เธอนั่งลงบนพื่นในห้องครัว สองมือมือปิดปากไม่ให้ส่งเสียงกรีดร้อง ชายหนุ่มเดินตามหาเธอ “คุณ หายไปไหน “ เสียงเธอดังขึ้น “พอดีลูกมะนาวหล่น หาไม่เจอ “ เขาเดินไปหยุดที่เธอนั่ง นั่งยองๆมองใบหน้าที่แดงระเรื่อ “ มะนาวลูกใหญ่ไหมครับ ผมไม่รู้ว่า บ้านผมมีมะนาวด้วย “ เธอเงยหน้ามองขึ้น วินนี่หัวเราะในลำคอ “ ลุกขึ้นมาดื่มน้ำชาด้วยกัน เราต้องออกไปซื้อของกิน ผมหิ้วคนเดียวคงไม่ไหวแน่ๆ “
ฝนที่เทลงมาอย่างหนักไม่มีทีท่าว่าจะสงบ ลมพายุพัดกระหน่ำอย่างแรง แสงไฟวิ่งผ่านอาคารรอบๆไปมา นิทตี้นั่งลงข้างๆเขาอย่างเชือง “ เราจะไปอย่างไรค่ะ คุณไม่ชอบเปียกฝน “ เขาดื่มน้ำชาร้อน ติดใจในรสชาติ “ ขออีกถ้วยได้ไหมครับ “ เธอยื่นถ้วยของเธอให้เขา “ทำแค่สองถ้วย ไม่รู้ว่าคุณชอบ “ เขารับถ้วยของเธอมาดื่มต่อหน้าตาเฉย “ รสชาติสุดยอด “ เธอรีบตัดบท “ สอนให้ก็ได้ค่ะ “ เขาหัวเราะ เธอมองฟันที่เรียงอย่างสวยงามและสะอาด ริมฝีปากสีชมพู ใบหน้าเกลียงเกลา ดวงตากลมโตจ้องริมฝีปากที่เธอห้ามสายตาไม่ได้ “ ผมโทรบอกร้านขายของข้างล่างเตรียมของไว้แล้ว เราไปกันเถอะคุณต้องช่วยผมขนของขึ้นมา ตามข่าวเราต้องติดอยู่บนนี้ห้าวัน คุณและผมไปไหนไม่ได้ “ เธอมองที่สายฝนที่ตกหนักมากๆ “พรุ่งนี้คุณไม่ไปทำงานเหรอค่ะ “
” ฟ้าฝน อากาศแบบนี้ ไม่มีใครเขาส่งเครื่องบินทะยานขึ้นฟ้าหรอกครับ “ วินนี่ตอบเธอด้วยรอยยิ้ม
ทั้งคู่อยู่ในร้านมินิมาร์ทในตึกของยานกี้ ภายในมินิมาร์ท ชายหนุ่มขนข้าวและแป้งสาลี น้ำตาล นมสด นิทตี้เดินเลือกผักให้เขา “ ขอผลไม้ด้วยครับ ผมไม่้ากินแป้งเยอะ เดียวพุงออก ทำให้ง่วงนอนง่ายในเวลาขับเครื่องบิน “ เธอเลือกผลไม้หลายชนิดพร้อมผักสด เมื่อทั้งคู่วางสินค้าที่เคาน์เตอร์ คนขายเริ่มเช็คสินค้าและคิดเงินทั้งหมด “ ทั้งหมด 4250รูปี ครับ “ วินนี่ล้วงกระเป๋าหาบัตรเครดิต “ทำไมราคาแพงกว่าตลาดสองเท่า ไม่ลดราคาเหรอคะ “ เธอจับมือวินนี้ไว้แน่นตอนยื่นบัตรเครดิต “ คุณผู้หญิง ผมต้องเช่าร้านและเราจ่ายภาษีด้วย “
เธอหันขวับมองหน้าคนซื้อของที่ยินต่อคิวยาว “ คุณเห็นพวกเขาเป็ไฮโซ มีเงินจ่าย คุณคิดจะตั้งราคาสินค้าเท่าไรก็ได้ แต่ฉันจะบอกคุณนะว่า พวกข้าว นม แป้ง รัฐบาลไม่เก็บภาษี ไม่ว่าคนจน หรือ รวย คุณค้าขายแบบนี้ ราคาสูงกว่าท้องตลาดสี่เท่า บางตัวราคาไม่แพงแต่คุณตั้งใจโกงราคาแน่นอน คอยดูฉันจะแจ้งเ้าหน้าที่รัฐมาตรวจร้านคุณ “ เธอเข็นรถขนของเข้าเก็บตั้งใจจะไม่ซื้อของสักชิ้น
วินนี่มองเธอด้วยความงุนงง “ นี่คุณทำอะไร เราจะกินอะไรกัน สี่ห้าวันนี้คุณจะไปซื้อ ไม่ใช่จ่ายตลาดที่ไหน แม่คุณผมไม่ออกไปในพายุแบบนี้ นะ “ เธอจ้องมองหน้าเขา “ เงินของคุณหาง่ายมากใช่ไหม คุณรู้ไหม ราคาของพวกนี้ แพงกว่า จากราคาจริง ก็ใช่สินะ พวกคุณร่ำรวย ต้องซื้อของในห้างติดแอร์ ทำให้พ่อค้าพวกนี้เอาเปรียบ คนจน ข้าวกิโลละสิบห้ารูปีที่นี่ ขายสามสิบห้ารูปี ถ้าพวกคุณไม่ยอมซื้อ ยอมลำบากสักนิด ประเทศเราคงไม่เหลื่อมล้ำกันมากขนาดนี้ “ เธอถอยออกมายืนหน้าร้าน
วินนี่ยืนเซ่อทำอะไรไม่ถูก “ โธ่ อะไรของเธอ จะเป็สาวกของท่านมหาตมคานธี ก็ดูเวลาสักนิดได้ไหม “ ชาวอพาร์ทเม้นท์พากันปรบมือให้เธอ “ พวกเราเห็นด้วยกับเธอ นายรามูขายของแพงจริงๆ ผมจำยอมซื้อเพราะฝนตก “ ต่างคน ต่างเดินออกมายืนออหน้าร้านกับเธอ วินนี่มองผู้คนเดินออกมาจากร้านของรามู “ แล้วเราจะยืนทำอะไร แม่คุณเล่นจนได้ “ ชาวอพาร์ทเม้นท์ ไม่ต่ำกว่า ยี่สิบคน ปรึกษาพากันจะขับรถออกไปที่อื่น “ เชิญครับคุณครู พาผมไปซื้อที่ใหม่ด้วยครับ “
นายรามู มองเห็นเช่นนั้นและข้าวของเต็มร้าน เขารีบวิ่งออกมาหานิทตี้ที่ยืนกอดอกเหมือนนักการเมือง “ คุณผู้หญิงครับ จะให้ผมลดให้เท่าไร ของผมสั่งของมาเต็มร้านแล้ว “ วินนี่เดินเข้าไปกระซิบข้างใบหู อ้าปากจะกัดใบหูของเธอด้วยแต่เขาหยุดไว้ก่อน “ นี่คุณ สงสารเขานะครับ อีกอย่างออกไปตอนนี้น้ำอาจจะท่วมถนนก็ได้ รถก็ติด “ เธอตัดสินใจกลับเข้าไปในร้าน ชูสามนิ้ว "ลดสามสิบเปอร์เซ็นต์ พอไหวไหม “ นายรามู จะกดเครื่องคิดเลขแต่นิทตี้ตอบก่อน “ 2975รูปี “ เธอยิ้มในชัยชนะ ทำให้ผู้คนปรบมือให้เธอ "ตกลงครับ “ ผู้คนพากันเดินกลับเข้าไปในร้านอย่างพร้อมใจกันหมด
วินนี่มองดูใบหน้าของเธอแล้วส่งสายตาขอโทษนายรามู “ ใครได้ภรรยาแบบนี้โชคดีจริง หนูคนนี้จะแม่บ้านที่ดี ใครได้เป็ลูกสะใภ้ แม่สามีปลื้มน่าดู เก่งจริงๆ “ เสียงสามีภรรยาวัยสูงอายุพูดคุยคุยกัน วินนี่หันหลังมองสามีภรรยาทั้งคู่ เสียงของนิทตี้ดังขึ้น “ ขอเทียนไขเป็ของแถม ได้ไหม สักกล่อง เมื่อกี้ซื้อหกกล่อง กลัวไม่พอค่ะ" วินนี่ได้ยิน เขารีบดึงต้นแขนเธอ “ นี่คุณ จะขออะไรเขาอีก เทียนไขให้คนอื่นซื้อบ้าง เรามีหกกล่องแล้ว “ คนในร้านหัวเราะชอบใจ ในคำขอของเธอ “ ได้ครับ ผมให้สองกล่องเลย “ เธอยื่นมือรับกล่องเทียนไขมาสองกล่องแล้วเดินตามวินนี่ “ ฉันไม่ได้ขอมาให้คุณ จะเก็บเอาไปใช้เวลาฉันอยู่ในหอพักโรงเรียน “
282
