DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ตอนที่ 28 : สำรวจหมู่บ้านของกลุ่มโจรเพิร์ก

น่าแปลกที่ผมเข้ามาในสมาคมเเล้วพบว่าป้ายประกาศค่าหัวผมหายไปเเล้ว คงเป็นฝีมือเซริสล่ะมั้ง ผมเดา ก็โล่งใจไปเปราะล่ะนะ เเต่อีกใจก็ระเเวงว่าเธอจะทำอะไรเเผลงๆ หรือเปล่านี่สิ
“จะไม่มีจริงๆ เหรอวะ?”ผมพึมพำ เมื่อไล่หาตามบอร์ดภารกิจไม่เห็นภารกิจเกี่ยวกับกลุ่มโจรเพิร์กสักบอร์ด
สงสัยพวกมันจะมีอิทธิพลพอตัวในเมืองนี้ ก็อาจเป็นไปได้เพราะเซริสเองก็เป็นปิศาจ หรือบางทีปิศาจอาจไม่เล่นง่ายกันเองหรือเปล่าผมก็ไม่แน่ใจ
ผมเดินออกมาจากสมาคมด้วยอารมณ์บูดๆ กลายเป็นได้ภารกิจมาให้ทาสสาวของผมทำเเทน เป็นภารกิจง่ายๆ ที่ได้ค่าตอบเเทนดีอยู่ คือคุ้มกันชาวบ้านที่เข้าไปเก็บสมุนไพรป่า ได้ค่าตอบเเทนห้าหมื่นเหรียญทอง น่าจะง่ายกว่าปราบมิโนทอร์เยอะ

ผมควบม้ากลับมาบ้านตอนเที่ยงกว่าๆ กินมื้อเที่ยงที่นาเทียร์ทำไว้ เป็นเเกงเนื้อกระต่ายป่าราดข้าวที่อร่อยสมกับเป็นเธอทำ “คุ้มกันคนเก็บสมุนไพรเหรอ?”เอลฟาเอ่ยขณะยืนอ่านใบภารกิจที่บาร็อครับมา
“ใช่ นอกจากคุ้มกันในรายละเอียดบอกให้ช่วยขนของขึ้นรถม้าเเละจิปาถะอื่นๆ นาเทียร์กับเอลฟาน่าจะไหว ส่วนเลเซียน่ะมากับฉัน”ผมสั่ง เอลฟาพยักหน้าหงึกขณะอ่านทวนคำสั่งของภารกิจก่อนส่งต่อให้นาเทียร์อ่านบ้าง
“นายเเน่ใจเหรอว่าจะเอาเลเซียไปด้วย?”นาเทียร์ถาม หลังจากผมเล่าไปว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเมื่อวานตอนเย็นเเละบอกพวกเธอว่าจะไปดูลาดเลากำลังคนของพวกเพิร์กสักหน่อย นาเทียร์คงไม่อยากให้เลเซียที่ทักษะดาบอ่อนกว่าเธอไปทำสิ่งอันตราย
“เเค่ไปแอบดูไม่เป็นไรหรอกน่า”ผมตอบนาเทียร์ ใจจริงก็อยากเอานาเทียร์ไปด้วยนั่นล่ะ เเต่เดี๋ยวเลเซียก็จะงอแงขึ้นมาเลยพาเธอไปด้วยเเทน แก้ปัญหาเรื่องการน้อยใจไปในตัว ใครว่ามีผู้หญิงสามคนอยู่ด้วยมันง่ายกันล่ะ ––เฮ้อ!
เมื่อผมแจกเเจงภารกิจเสร็จทุกคนก็แยกไปเตรียมตัว ผมกับเลเซีนน่าจะค้างคืนด้วยระยะทางที่ไกล เลยเตรียมอาหารแห้ง ขนมปัง เเละน้ำดื่ม รวมถึงยารักษาเผื่อไว้
“ทั้งสองคนกลับมาเร็วๆ นะ!”เอลฟาตะโกนบอกผมกับเลเซียที่ยังยืนอยู่หน้าบ้าน ขณะเธอซ้อนท้ายม้าที่นาเทียร์ขี่เเละกำลังหายลับตาไปทางเมืองอินนิท นาเทียร์ไม่เอ่ยอะไรเพียงส่งยิ้มให้ผม มันหมายความว่ายังไงกันนะรอยยิ้มที่ดูมีอะไรแต่ไม่มีอะไรนั่น
“เราเองก็รีบไปกันเถอะ”ผมว่า เดินนำเลเซียไปยังคอกม้าข้างบ้าน

หลายชั่วโมงที่ออกควบม้าเข้ามาในป่าใหญ่ ผมคอยเเวะเก็บฝูงหมาป่าเเละพวกแกะปิศาจเพื่อเก็บเเสงเเห่งจิตวิญญาณตุนไว้ให้ได้มากที่สุด เผื่อมีการปะทะกันจะได้อุ่นใจและใช้พลังเพื่อหนีออกมาได้ง่ายๆ
ผมตัดสินใจพักม้าไว้ใกล้เพิงหินขนาดใหญ่ที่ดูแล้วไม่มีมอนสเตอร์รังควาน เป็นจุดที่เลยถนนเส้นที่ผมเคยเข้าช่วยกลุ่มพ่อค้าจากพวกโจร
ผมขุดหลุมขนาดเล็กเเละร่ายเวทน้ำใส่ไว้ให้ม้ากิน ก่อนผมกับเลเซียจะพากันเดินเท้าต่ออีกหลายกิโลเมตร ดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าทีละน้อยจนท้ายสุดทุกอย่างก็มืดสนิท และผืนป่าก็ถูกแสงจันทร์ฉายส่อง เสียงแมลงร้องดังกังวานเป็นระยะ
“ข้างหน้ามีคน!”เลเซียพูดขึ้น ผมเองก็ไม่ได้ระวังเพราะมัวเเต่มองเเสงไฟของหมู่บ้านที่ห่างออกไปไม่ไกล มีควันไฟลอยละล่องจากปล่อง เสียงหัวเราะเฮฮาดังเเว่วมาตามสายลม ในที่สุดผมก็ถึงสักที หมู่บ้านของกลุ่มโจรเพิร์ก
“ฉันจัดการเอง”ผมง้างคันธนูเตรียมยิง มองออกไปยังตำเเหน่งในป่าที่เห็นเงาของชายในชุดเกราะเก่าๆ กำลังยืนปลดทุกข์อยู่ตรงพุ่มไม้ ใกล้ๆ กันผมเห็นบ้านไม้หลังเล็กที่มีกองไฟและท่อนไม้ยาวทำเป็นที่นั่งล้อมรอบอยู่หน้าบ้าน
“ยังมีพวกมันตรงบ้านนั่นอีกคน น่าจะเป็นพวกเฝ้ายามก่อนถึงหมู่บ้าน”เลเซียว่า
“กำเเพงไม้หนาแบบนั้นยังมีเฝ้าอีก? จะรัดกุมไปไหน”ผมว่า พอลองสังเกตดีๆ จะพบว่าหมู่บ้านตรงหน้าถูกล้อมรอบด้วยกำเเพงที่ทำจากไม้ลำต้นเเข็งเเรงล้อมรอบ เผลอๆด้านบนอาจจะเป็นทางเดินให้คนเฝ้ายามได้ด้วย เเละห่างออกมาจากประตูทางเข้าสักห้าร้อยเมตรได้ยังมีด่านตรวจก่อนเข้าอีก
“นายเเค่มาดูลาดเลาไม่ใช่เหรอบาร็อค?”เลเซียว่า เมื่อเห็นเขาขบคิดขณะง้างคันธนูอยู่นานหลายวินาที
“ถ้าไม่ฆ่าก็ต้องอ้อมอีกไกลเลย ฉันไม่เอาด้วยหรอก เธอพร้อมนะ”ผมว่า ก่อนปล่อยลูกธนูพุ่งออกไปเเละปักเข้าที่ศีรษะดังฉึก! ก่อนร่างนั้นจะล้มตึงลงกับพื้น
เลเซียย่องเบาฉีกลงเนินดินไปทางซ้าย ในมือถือดาบยาวมุ่งหน้าไปยังบ้านไม้ติดถนนดินขรุขระหลังที่ว่า
ผมออกมาจากที่ซ่อน ย่องอ้อมขวากะเข้าด้านหลังตัวบ้าน ก่อนยิงลูกธนูที่ขึ้นรอออกไปปลิดชีพอีกคนเข้าที่คอเมื่อมันเดินออกมาตามเพื่อนที่หายไปนานเกิน น่าจะใช่แหละผมเองก็เดา หรือไม่เสียงล้มของเพื่อนมันก็ดังไปหน่อย
อ้ากก––!!
เสียงร้องของโจรดังขึ้นในบ้านแปลว่าเลเซียเก็บคนสุดท้ายได้เเล้ว
ถึงจะมีเสียงร้องแต่ก็ถือว่าเป็นการลอบฆ่าที่ใช้ได้
“ดีนะที่มันเดินออกไปหานาย สองคนฉันคงลอบฆ่าไม่ได้”เลเซียเอ่ย ขณะสำรวจบ้านไม้ที่ข้างในเป็นเตียงนอนเดี่ยวสองเตียง มีตู้เก็บอาวุธและยานิดหน่อย
ผมจัดเเจงเก็บทุกอย่างที่ขายได้ไว้ในช่องมิติ เลเซียตกใจอยู่ในเเวบเเรกเเต่ก็ช่วยหาของมีค่าอื่นๆ
“นี่นายพาฉันมาปล้นของโจรเหรอบาร็อค”เลเซียหัวเราะ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนปลายเตียงนอนเมื่อไม่เจอของมีค่าอะไรเเล้ว
“ปล้นของโจรอีกทีคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ฮ่าๆๆ”ผมหัวเราะ ไหนๆ ก็ฆ่าพวกมันไปแล้วนี่นะ
“เฮ้อ–– ป่านนี้เอลฟากับนาเทียร์คงนอนตีพุงสบายใจเฉิบไปแล้วมั้งเนี่ย”เลเซียบ่นเมื่อเธอเริ่มเหนื่อย ภารกิจที่นาเทียร์กับเอลฟาคงใช้เวลาไม่นานเท่าเธอ
“งั้นก็รอตรงนี้หรือไม่ก็กลับไปเฝ้าม้าไป ฉันไปลุยเองอีกหน่อยเดี๋ยวตามไปทีหลัง”ผมว่า เเค่หาต้นไม้สูงสักต้นเเล้วซุ่มมองจากด้านบนก็คงเห็นภาพภายในหมู่บ้านโจรแห่งนี้ได้คร่าวๆ แล้วล่ะมั้ง
“ไม่ ไหนๆ ก็มาถึงนี่เเล้วฉันก็จะไปด้วยนี่เเหละ”เลเซียเด้งตัวลุกขึ้นจากปลายเตียง มองผมด้วยเเววตามุ่งมั่น
"ก็ดี ระวังหลังให้ฉันเเล้วกัน"

เมื่อผมหาต้นไม้สูงได้ ใช้เวลาปีนป่ายอยู่ไม่กี่นาทีก็ขึ้นมาสูงเหนือหมู่บ้าน เป็นจริงดังที่คิด ด้านบนกำแพงไม้มีคนของเดินเฝ้ายาม ด้านในเต็มไปด้วยบ้านไม้หลายสิบหลัง มีโกดังขนาดใหญ่ มีโรงครัว กองไฟขนาดใหญ่ถูกจุดตรงลานกว้าง ผมเห็นพวกมันนั่งล้อมวงดื่มเบียร์กันอย่างสนุกสนาน ช่างเป็นโอกาสดีในการบุกจริงๆ
แต่จำนวนของมันไม่ต่ำกว่าสองร้อยแน่นอน พอเห็นแล้วก็ชักคิดว่าการปะทะกับกลุ่มโจรพวกนี้อาจไม่ใช่ความคิดที่เข้าท่าเท่าไร
“ขึ้นไปทำอะไรบนนั้นเหรอบาร็อค?”เมื่อผมลงมาจากต้นไม้และกลับมายืนบนพื้น ผมก็ต้องชะงักด้วยความตกใจ เมื่อเสียงที่คุ้นเคยของเซริสดังขึ้นพร้อมร่างของเธอที่ยืนมองผมอยู่ด้วยรอยยิ้มราวกับจับเด็กดื้อได้ หนำซ้ำข้างตัวเซริสยังมีโจรหนุ่มที่กำลังเอามีดจี้คอจับเลเซียเป็นตัวประกันอยู่
“บะ บาร็อค..”เลเซียมองผมด้วยเเววตาขอโทษที่เธอร้องเตือนไม่ทัน
ทำไมผมถึงซวยได้ขนาดนี้ล่ะเนี่ย ลูกน้องจับได้ไม่ว่า นี่เล่นตัวหัวหน้าจับได้เลยเรอะ!

(จบตอน)