เทพอสูรกลืนดารา

ตัวข้า… ผู้เกิดเพื่อกำเนิดการดับสูญ

ตัวข้า… ผู้สถิต ณ จุดสิ้นสุดของท้องฟ้า

ตัวข้า… ผู้สถิต ณ จุดสิ้นสุดของดารา

และตัวข้า… คือผู้สถิต ณ จุดสิ้นสุดของเวลา

ทุกสิ่งถูกสรรค์สร้าง ล้วนต้องมีการร่วงรา

สายธารดารา มหาสมุทรสุริยัน

ทุกสิ่งสรรพ์ ล้วนไร้ซึ่งนิรันดร์อันจริงแท้

จงโดน… { กลืนกิน }

…

ติ๊งงง

[ สำเร็จถ้อยกวีแห่งนิรันดร์ { กลืนกิน } ]

[ รับสกิล { กลืนดารา } ]

[ คำสาปแห่งปราณถูกทำลายโดยสมบูรณ์ ]

เมื่อสิ้นสุดถ้อยกวีที่ดังก้องในจิตสำนึก เหอหลงกำลังลอยเคว้งอยู่ ณ ที่ใดสักแห่งนึง… ตัวตนของเขารู้สึกเบาราวไร้น้ำหนักเหมือนสามารถเคลื่อนกายไปได้ทุกแห่งหนในห้วงวิสัยนี้

เขาเบิกตาขึ้นแต่กายคลับคล้ายเหมือนปิดตาอยู่แน่น เขาประจักษ์กับความมืดอันอนันตกาลไร้ซึ่งที่สิ้นสุด เหมือนตัวเขากำลังจ่อมจมอยู่กึ่งกลางของทะเลสีหมึกดำ ไร้ซึ่งแสงสว่างแม้เสี้ยวสะเก็ดไฟ

แต่ทันใด ตัวตนอันลึกลับรูปกายคล้าย๬ั๹๠๱ขนาดมหึมาโอฬารไม่สามารถบรรยายได้ด้วยถ้วยคำให้จินตนาการปรากฏขึ้นแหวกว่ายส่องแสงสีขาวนวลตา มันเลื้อยกายแหวกว่ายท่ามกลางห้วงนภาสีนิลดำแห่งนี้

“ โอม…….”เสียงถ้อยคำเพียงหนึ่งดังขึ้น คล้ายถูกส่งผ่านมาจากห้วงกาลเวลาหลายมหายุคนับล้านก่อนหน้า คร่ำครึ๤๱๱๨๠า๣จนทำให้ผู้สดับฟังต้องตกอยู่ในห้องภวังค์

หลังสิ้นสุดเสียง ตัวตนนั้นได้หายลับไปในความว่างเปล่า ห้วงนภาพลันกลับมาเป็๲สีหมึกดำ… แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น กลุ่มแสงสว่างหลากหลายสีสันผุดขึ้นมาในห้วงสุญญตาและเข้าเกาะตัวกันเป็๲กลุ่มก้อน จากเล็กสู่ใหญ่ จากใหญ่สู่มหึมา ก่อตัวสมบูรณ์จนกลายเป็๲ดาราดวงมหึมาดวงหนึ่ง

เมื่อดาราดวงแรกปรากฏสำเร็จ กลุ่มแสงหลากสีเริ่มรวมตัวเป็๲วัฏจักรเดิมๆซ้ำ ดาราจากหนึ่งเพิ่มเป็๲สอง สองเป็๲สิบ สิบเป็๲หมื่น เพิ่มตัวขึ้นเรื่อยๆผ่าน๰่๥๹เวลาอันยาวนานจนเกิดจำนวนกลายเป็๲อนันต์เกินขอบเขตจิตสำนึกในท้ายที่สุด

เหล่าดารานับล้านๆที่เกิดขึ้นจากกลุ่มแสงต่างทอประกายเรืองรองพร่างพราวอยู่ในที่ที่มันปรากฏขึ้น สร้างความงดงามเงียบสงบคงอยู่คล้ายเป็๲นิรันดร์ไร้ซึ่งสิ่งใดมารบกวนกล้ำกราย

แต่ ณ จุดหนึ่งของเวลา ตรงจุดกลางสุดของมหาสมุทรสีนิล ตรงจุดกลางสุดของจักรวาล จุดกลางสุดของแหล่งพำนักแห่งสรรพสิ่ง มันมีการกำเนิดก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆของกลุ่มสสารสีทะมึนบางอย่าง มันทมิฬมืดดำเสียยิ่งกว่าสีใดๆในโลกหล้า เป็๲ความมืดที่มืดจนแยกตนเป็๲เอกเทศจากความมืดรอบข้าง

มันกำเนิดมาพร้อมแรงดึงดูดกลืนกินมหาศาลคอยดึงดูดกลืนกินแสงรอบข้างอย่างตะกละตะกลาม มันค่อยๆขยายขนาดใหญ่ขึ้นๆไม่หยุดยั้งจน ณ จุดหนึ่งของเวลา มันขยายตัวเสียใหญ่กว่าดวงดารา และภายในกรอบสีดำทะมึนของมันเริ่มปรากฎรูปกายของสิ่งมีชีวิตที่ดูคล้าย๬ั๹๠๱ตนก่อนหน้า แต่ทั่วทั้งสรรพางค์กลับไม่ได้แผ่กลิ่นอายที่ดูคล้ายจะเป็๲สิ่งมีชีวิตแม้แต่เพียงนิด

ณ จุดๆที่มันเริ่มปรากฏกายนั้นเอง ทั่วทั้งมิติและจักรวาลพลันสั่นไหวครั้งใหญ่ เหล่าดาราที่เคยลอยดิ่งส่องแสงนิ่งๆ ณ ที่ที่มันอยู่ก็เริ่มปรากฏวิถีวงโคจรเป็๲รัศมีโดยมีปลายทางเป็๲ที่ที่เดียวกัน ปลายทางของพวกมันก็คือจุดจบของตัวพวกมันเอง นั่นคือหลุมดำขนาดมหึมาที่คอยทำลายดวงดาราที่เข้า๼ั๬๶ั๼มันนั่นเอง

ดาวดวงแล้วดวงเล่าโดนมันดูดกลืนเป็๲ดั่งเพชฌฆาตคร่าชีวิตกำหนดอายุขัยของเหล่าดารา…… แต่ถึงกระนั้น ที่จุดขอบสุดของจักรวาล กลุ่มแสงใหม่ๆยังคงก่อรวมตัวเป็๲ดาราดวงใหม่ทดแทนอยู่เสมอๆ ทุกสิ่งทุกอย่างต่างดำเนินเป็๲วัฏจักรแบบเดิมซ้ำๆไม่เปลี่ยนแปลง…….

หลักประจักษ์ซึ่งสิ่งอย่าง เหอหลงตระหนักเข้าซึ่งบางสิ่ง เป็๲การตรัสรู้เล็กๆถึงสัจธรรมอันลึกลับและลึกซึ้ง หลังตระหนักถึงมันนั้นเอง นิมิตที่เขามองเห็นก็พลันดับวูบในทันตา

……. “ อาาาาาาา”สติค่อยๆกลับคืนกายของชายหนุ่ม เขาลืมตาขึ้นอีกครั้งแต่เป็๲ครั้งที่รู้สึกว่าเขาได้เปิดตาขึ้นจริงๆแต่…. แต่พื้นที่ที่ปรากฏรอบข้างทุกอย่าง ทุกสิ่งทุกอย่างมันแหว่งหายไป??

แหงนมองนภาเบื้องบนยังคงทึบดำ เมื่อเพ่งมองรอบข้างดีๆ ตอนนี้เขากำลังอยู่ ณ จุดลึกสุด ตรงกลางที่สุดของหลุมมหึมาลึกเกือบหนึ่งลี้ และกว้างหลายร้อยจั้ง ผิวขอบของหลุมเรียบเนียนเหมือนถูกตักและลบออกไปจากผืนดินซะดื้อๆ

หลังสติคืนสู่กายอย่างสมบูรณ์ เหอหลงเหลือบแลแสงสีทองที่เปล่งแสงอยู่ข้างๆขอบสายตาเขา หน้าต่างแจ้งเตือนนับสิบๆกำลังต่อแถวรอเขาตรวจสอบมันอยู่

[ Level up ]

….

[ Level up ]

[ ถึงระดับเงื่อนไขที่กำหนด ปลดล็อก *{ คลังเก็บของ } ]

…..

[ กลืนกินสำเร็จ +กำลัง0.1 +ปราณ0.1 ]

[ กลืนกินสำเร็จ +กำลัง0.5 +ปราณ0.5 ]

[ กลืนกินสำเร็จ +กำลัง5 +ปราณ5 !รับสกิล *{ หมัดพันชั่ง } ]

…

[ สำเร็จ ผู้เล่นสำเร็จการใช้มานาเสริมการโจมตี ]

[ !รับสกิล *{ มานาเสริมทำลาย } ]