โสเภณีตีตรา

โรฮานเดินกลับเข้าห้องของตัวเองหลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมยังเปียกเล็กน้อย เสื้อนอนสีขาวถูกปลดกระดุมออกสองเม็ดอย่างสบาย ๆ เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาหนัง มองโน้ตบุ๊คบนโต๊ะเหมือนกำลังจะเริ่มทำงานตามนิสัยเดิม

ชีวิตควรจะกลับเข้าสู่โหมด “ควบคุมทุกอย่างได้” เหมือนเดิม เขาเอื้อมมือไปเปิดเครื่อง แล้วก็… “เฮ้ย!” เสียงหลุดออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงผงะถอยหลังแทบจะ๷๹ะโ๨๨ขึ้นโซฟา  สายตามองตรงไปที่จุดๆหนึ่งบนโต๊ะ…มีแมลงสาบตัวหนึ่งกำลังเดินอย่างสงบ ราวกับมันคือเ๯้าของห้องตัวจริง

โรฮานยืนแข็งอยู่สองวินาที ก่อนจะพูดกับตัวเองเสียงเบา “ใจเย็น…แค่แมลง” แต่ขาของเขา…ยังไม่ขยับ  แมลงสาบขยับหนวดเล็กน้อย แล้ว…บินเหมือนเครื่องร่อนผ่านหน้าเขาไปมา “เฮ้ย นายเข้ามาได้ไง!!”

คราวนี้เขา๷๹ะโ๨๨ถอยจริงจัง มือคว้าหมอนอิงขึ้นมาถือเหมือนอาวุธ “อย่าเข้ามานะเว้ย!” ชายหนุ่มระดับมหาเศรษฐี…กำลังถอยหนีแมลงสาบไปจนชิดกำแพง เขามองซ้าย มองขวา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่มีใคร แต่สายตาเขากลับไปหยุดที่ประตูฝั่งตรงข้าม ห้องนอนของซินเธีย เขานิ่งไปหนึ่งวินาที ก่อนจะรีบเดินไปเปิดประตูห้องตัวเอง แล้วก้าวออกไปเคาะประตูฝั่งตรงข้ามทันที

ก๊อก ๆ ๆ  “ซินเธีย!” เสียงเขาเรียกเบากว่าปกติ แต่รีบชัดเจน ประตูเปิดออกช้า ๆ ซินเธียในชุดนอนสีเหลืองอ่อนดูเรียบร้อยมาก เธอมองเขาอย่างงุนงง “มีอะไรหรือคะ” โรฮานยืนนิ่งเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดดีไหม ภาพลักษณ์…หรือชีวิตรอด สุดท้ายเขาพูดเร็ว ๆ “ในห้องผมมี…บางอย่าง”

ซินเธียขมวดคิ้ว “อะไรคะ” โรฮานทำหน้าเหมือนอยู่ในโหมดความกล้ว เขาเลือกหยุดก่อนจะตอบเสียงเบาเหมือนกลัวใครได้ยิน

“แมลงสาบ!!!”

ซินเธียเงียบไปหนึ่งวินาที แล้ว หลุดหัวเราะไม่ใช่หัวเราะเยาะ แต่เป็๞เสียงหัวเราะจริง ๆ ครั้งแรก๻ั้๫แ๻่เธอออกจากฮาเวลี หญิงสาวดูสวยจนเขาไม่ละสายตาจากดวงหน้าที่ไร้เครื่องสำอาง เส้นผมเปียกชุ่ม ห่อด้วยผ้าเช็ดตัวหลวมๆ

“คุณกลัวเหรอคะ” โรฮานรีบตอบทันที “เปล่าครับ!” เธอเลิกคิ้วสูง โรฮานรีบแก้ตัวทันที “ผมแค่…ไม่ชอบมัน” ซินเธียยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินผ่านเขาเข้าไปในห้อง “งั้นหลบค่ะ” โรฮานยืนมองเธอเดินเข้าไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ถึงสิบวินาที เสียง “แปะ!” ก็ดังขึ้น เธอเดินออกมาพร้อมทิชชู่ในมือทิ้งลงในขยะที่มุมซอกระเบียงด้านหลังห้อง “เรียบร้อยค่ะ” โรฮานมองเธอ…นิ่ง “คุณ…” เขาพูดไม่ออกไปชั่วครู่ “คุณฆ่ามันแล้วเหรอ”

ซินเธียพยักหน้า สีหน้าธรรมดามาก “ค่ะ” ความเงียบเกิดขึ้นหนึ่งจังหวะ ก่อนที่เธอจะพูดเบา ๆ “บางครั้ง สิ่งที่น่ากลัว…ก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นนะคะ” คำพูดนั้นทำให้เขามองเธอลึกขึ้นเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร

ซินเธียก็หันกลับไปที่ประตูห้องตัวเอง “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ คุณโรฮาน” ประตูปิดลงเบา ๆ โรฮานยืนอยู่หน้าห้องเธอ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“…ผมกลัวจริง ๆ นั่นแหละ”