ไม่นาน ตัวแทนของอีกฝ่ายก็มาถึง
ผู้แทนคนนั้นเป็ชาวฝรั่งเศส แต่ก็มีผู้ช่วยและเ้านายอีกสองคนมาด้วยลู่เหยารู้สึกว่าชายร่างสูงคนนี้ดูคุ้นๆ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า
ชายหนุ่มคนนั้นจำเธอได้ จึงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม“ไงลู่เหยา”
เมื่อเห็นแววตาที่อบอุ่นและยิ้มแย้มของเขาเธอก็จำอีกฝ่ายได้ทันที
รุ่นพี่เซี้ยงตงหนานที่เมื่อก่อนเป็นักเรียนของพ่อเธอและเขาเคยทำงานในศาลมาก่อน ทั้งครู่ถือว่าเป็รุ่นพี่รุ่นน้องกัน แต่เขาย้ายไปที่สวิตเซอร์แลนด์ตามที่บ้านและไม่ได้กลับมาเลย
“รุ่นพี่” ลู่เหยายิ้มให้เขาเช่นกัน
เนื่องจากเป็การเจรจาธุรกิจ ทั้งคู่จึงไม่อาจรำลึกอดีตกันได้ได้แต่พูดคุยกันเมื่อมีเวลาส่วนตัว
เธอนั่งอยู่ข้างประธานเฉินตั้งใจฝั่งอีกฝ่ายเป็อย่างดีจากนั้นก็แปลให้เขาฟัง แล้วเธอก็อธิบายคำตอบให้อีกฝ่ายเป็ภาษาฝรั่งเศส ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
นี่ถือเป็ความท้าทายในการฟังและแปลภาษาที่แตกต่างกันเธอพยายามสุดความสามารถที่จะแปลให้ถูกต้องและกระชับเพื่อให้ทั้งสองฝ่ายเข้าใจกัน
มาถึงครึ่งทาง พวกเขาก็เริ่มชนแก้วกันหนักขึ้นลู่เหยาดื่มแทนท่านประธาน แต่การดื่มของเย็น ๆ ขณะที่ประจำเดือนยังไม่หมด ทำให้สีหน้าของเธอซีดเผือดลง
เซี้ยงตงหนานเห็นสีหน้าของลู่เหยา เขาเข้าไปกระซิบกับตัวแทนสองสามประโยคจากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้ดื่มหนักเหมือนอย่างเคยเธอจึงรู้สึกสบายตัวมากขึ้น
ภายในหนึ่งชั่วโมงครึ่ง การเจรจาก็สิ้นสุดลงทั้งสองฝ่ายต่างเซ็นสัญญากัน
เมื่อเห็นว่าไม่มีธุระอะไรแล้ว เธอก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำจริงๆ เธออยากสูบบุหรี่ แต่พบว่าตัวเองไม่ได้ถือกระเป๋ามา จึงแค่ล้างมือแล้วเดินออกไป
พอถึงทางเดินก็พบเซี้ยงตงหนานโดยบังเอิญ ลู่เหยาเริ่มทักเขาก่อน“รุ่นพี่คะ เมื่อสักครู่ขอบคุณนะคะ” ถ้าหากเซี้ยงตงหนานไม่ได้ช่วยเธอไว้ บางทีเธอก็อาจจะเมาและอาเจียนได้
“ไม่เป็ไร” เขายิ้ม เมื่อเห็นมือเธอยังเปียกอยู่ เขาก็ยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา“ถ้าปล่อยให้มือเปียกจะเป็หวัดได้ง่ายๆ นะ”
ลู่เหยาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ด แล้วพูดหยอกล้อกับเขา“เมื่อก่อนฉันเห็นพี่พกผ้าเช็ดหน้าอยู่บ่อยๆ ไม่คิดว่าตอนนี้พี่ก็ยังพกอยู่”
"พี่ชินแล้ว เพื่อความสะอาดด้วย"เซี้ยงตงหนานเดินเคียงข้างเธอไปห้องส่วนตัว “พี่ได้ยินเื่ของครูตอนที่กลับมา แต่ติดต่อเธอไม่ได้เพราะไม่มีเบอร์ของเธอ”
“เขาสมควรโดนแล้ว” เธอพูดเรียบๆ “รุ่นพี่ไม่จำเป็ต้องเห็นใจเขาหรอกค่ะเขาไม่ได้รักงานนี้หรอก เขาแค่โลภมาก”
แล้วก็ถอนหายใจเบาๆ เซี้ยงตงหนานฟังแล้วก็ยื่นนามบัตรให้เธอ“พี่ได้ยินว่าครูยังไม่ถูกตัดสินโทษ ถ้าเธอ้าความช่วยเหลืออะไรก็บอกได้นะ เขาเป็อาจารย์ของพี่มาตั้งหลายปี”
ลู่เหยาลังเล แต่ก็รับนามบัตรมา
หญิงสาวเคยคิดอยากจะขอยืมเงินจากเขาตอนที่เจอหน้ากันแต่เงินสองล้านไม่ใช่จำนวนน้อยๆ และมันน่าอับอายที่จะขอจากนักเรียนของพ่อ
“ค่ะ ฉันจะบอกพี่ถ้า้าความช่วยเหลือนะคะ” ลู่เหยาไล่ความคิดที่จะยืมเงินไปแล้วเปลี่ยนเื่"ฉันได้ยินมาว่าหลังจากที่พี่ไปสวิตเซอร์แลนด์ก็แต่งงาน เป็ยังไงบ้างค่ะ
“ไม่ดีเท่าไหร่” มีรอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้าที่เยือกเย็นของเขา“ภรรยาพี่เป็คนรักสนุก พี่ไม่ได้ใจเธอ ในหนึ่งวันมากสุดก็มีผู้ชายสามคนมาหาเธอ พี่รับไม่ได้เลยขอหย่ากับเธอ”
“โอ้!” ลู่เหยานิ่งไป เธอไม่คิดว่าเขาจะมีชีวิตแบบนี้"รุ่นพี่ไม่มีลูกเหรอคะ?”
“พี่กลัวว่าเธอจะทำให้ลูกสาวเสียคน เลยให้ทรัพย์สินเธอไปครึ่งหนึ่งและขอสิทธิ์เลี้ยงดูลูกครั้งนี้พี่ก็พาลูกกลับมาด้วย วางแผนว่าจะอยู่ที่นี่สักพักใหญ่ๆ”
เมื่อเห็นว่าเธอขมวดคิ้ว ชายหนุ่มก็รู้สึกผิดเล็กน้อยเขายิ้มและพูดว่า “ลู่เหยาไม่ต้องรู้สึกผิดที่ถามเื่นี้หรอก นี่ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรถ้าหากสามีภรรยาอยู่ด้วยกันไม่ได้ก็เป็ปกติที่จะหย่ากัน”
เธอยิ้มออกมาแต่ไม่ได้พูดอะไร
8K
