อาการตื่นตระหนกหวาดกลัวของเจนค่อยๆดีขึ้นตามลำดับ จนกระทั่งอาการสงบลง สติสัมปชัญญะกลับคืนมาอย่างเห็นได้ชัด พลอยกับส้มรีบเข้าไปประคองเจนทันที“ปวดแขนเหรอ? ขาด้วยป่ะ?”
เจนไม่ได้ตอบคำถามอะไรแต่สีหน้าเต็มไปด้วยความเ็ป“สงสัยแขนขาหักด้วยแน่ๆ ดูสิเริ่มมีรอยแดงช้ำบวมขึ้นมาขนาดนี้ตอนที่ล้มลงมาจากเก้าอี้แน่ๆ อ่ะ!”
“คุณพลอยเดี๋ยวลุงไปสตาร์ทรถรอด้านหน้า รีบพาคุณหนูส่งโรงพยาบาลดีกว่าครับ”ลุงหมูรีบออกความเห็นด้วยความเป็ห่วง “อาการแบบนี้ไม่น่าจะดีครับ!!!”
“ดีเหมือนกันค่ะ!!!ลุงหมูไปเตรียมรถตอนนี้เลยนะคะ” ส้มพูดเสริม
“หมูไปเตรียมรถตู้!เดี๋ยวฉันจะติดต่อโรงพยาบาลเอง”ไพโรจน์พูดยังไม่ทันจบประโยครีบโทรไปที่โรงพยาบาลทันที
“ได้ครับนายใหญ่!!”
“นี่ค่ะ!เอาผ้าเย็นประคบที่แขนกับขาคุณหนูด้วยนะคะ”ป้ามุกพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร้องห่มร้องไห้จนมือไม้สั่นลนลานทำอะไรไม่ถูก “คุณหนูอย่าเป็อะไรนะคะ!...คุณหนู!!!”
“ป้ามุกไม่ต้องในะคะ...ตอนนี้อาการพี่เจนดีขึ้นแล้ว”ส้มรีบหันไปพูดปลอบใจทันที
พลอยกับส้มเข้าไปประคองด้านซ้าย-ขวาค่อยๆ พยุงตัวเจนขึ้นมา แต่เจนไม่สามารถทิ้งน้ำหนักลงทั้ง 2 ขาได้เท่าใดนัก “ไม่ไหวจริงๆเจ็บขาขวา ปวดระบมไปหมด...ไม่ไหวๆๆ ลงก่อนๆ ไม่ไหวจริงๆ”
“ถ้างั้นเอาแบบนี้ป้ามุกมีเสื่อหรือผ้าห่มไหมคะ?หนูจะเอามารองให้เจนนั่ง แล้วค่อยๆ ลากไปดีกว่า พอไปถึงหน้าบ้านค่อยเขย่งๆ ขึ้นรถสงสัยขาขวาหักแน่ๆ” พลอยออกไอเดีย
“ป้ามุกไม่ต้องๆเดี๋ยวหนูค่อยๆ เขย่งไปก็ได้…แค่นี้หนูทนได้ค่ะ”เจนจิราพยายามฝืนลุกขึ้นอีกครั้ง
“เอางั้นเหรอ...ถ้างั้นค่อยๆประคองไปช้าๆ ก็แล้วกัน”พลอยรีบเข้าไปประคองบริเวณเอวอย่างช้าๆ โดยมีส้มประคองอีกด้านหนึ่ง
“มุกไปเตรียมพวกเสื้อผ้าของใช้เอาเผื่อไปหลายๆ ชุดหน่อย หลานเจนอาจจะต้องนอนพักรักษาตัว”
“ได้ค่ะนายใหญ่...”
ลุงหมูทำหน้าที่นำตัวเจนจิราส่งโรงพยาบาลโดยมีพลอยกับส้มเดินทางไปด้วย
ไพโรจน์เดินขึ้นไปบริเวณชั้นลอยที่เกิดเหตุพยายามตรวจสอบพื้นที่และสิ่งของต่างๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองรอบโคมไฟบนเพดานด้วยท่าทีสุขุมมีเชือกส่วนหนึ่งอยู่ที่พื้นด้านล่าง ฝั่งกำแพงด้านหนึ่งของห้องมีเก้าอี้หักพาดคาไว้พรมบริเวณใกล้ๆ กันฉีกขาดเป็รอยขนาดใหญ่ กำแพงมีรอยแตกเล็กน้อย
“หลานเจนเสียหลักจนเก้าอี้ปาดพรมขาดงั้นเหรอ?...เก้าอี้!!...เก้าอี้พาดกำแพง...ผนังปูนมีรอยแตกร้าว”ไพโรจน์จ้องมองรอยแตกบนผนังปูนกับเก้าอี้ด้วยความสงสัย
เจนถูกนำตัวส่งเข้าห้องเอ็กซ์เรย์ทันทีโดยมีพลอยกับส้มยืนรอบริเวณหน้าห้องด้วยท่าทีกระวนกระวายใจ“ทางเ้าหน้าที่แจ้งว่า ทางญาติคนไข้ได้ขอจองห้อง701 เอาไว้ ญาติคนไข้ขึ้นไปรอที่ห้องได้เลยนะคะ ใช้เวลาเอ็กซ์เรย์แป๊บเดียวคุณหมอจะให้คนไข้ขึ้นไปพักผ่อนเลยค่ะ”
“มุก...ฉันจำได้ว่าพื้นที่ตรงนี้มันเคยเป็ห้องอาหารไม่ใช่เหรอ?หรือว่าฉันจำผิด?”ไพโรจน์เอ่ยปากถามด้วยความสงสัยอย่างมาก “ฉันจำได้ว่าชั้นลอยไม่เคยทำห้องนอนไว้นี่น่า?”
“คุณหนูไม่ยอมใช้ห้องนอนชั้นบนที่นายท่านทำไว้หลายห้องคุณหนู้ามานอนห้องชั้นลอยฝั่งซ้ายค่ะนายท่านกลัวว่าจะมีกลิ่นจากห้องอาหารหลุดเข้าไป ก็เลยทำตรงนี้เป็ห้องส่วนกลางใช้รับแขกหรือนั่งเล่นเป็ทางเดินก็อีกส่วนหนึ่งค่ะ แล้วก็มีต่อเติมออกไปด้านหลังอีกหลายจุดตรงนี้ก็เลยกลายเป็ห้องนั่งเล่นเล็กๆ แล้วก็ทำห้องนอนใหม่ให้คุณหนูที่ชั้นนี้ค่ะ”
“ต่อเติมข้างในห้องเป็ยังงัยเหรอมุก?”
“คุณหนูเอาห้องชั้นลอยมาเป็ห้องนอนหลักจนถึงทุกวันนี้ในห้องนอนจะมีประตูเปิดเข้ามาที่ห้องครัวเล็กๆ ส่วนตัวค่ะ ทำไว้เผื่อคุณหนูหิวถ้าเดินออกทางนี้จะเป็ระเบียงด้านนอกออกไปส่วนต่อเติมที่นายท่านทำเหมือนบ้านเก่าค่ะคนภายนอกถ้าจะเอาอาหารเข้าไป ต้องเอาเข้าทางห้องครัวเล็กตรงนี้ค่ะ”
“ตกแต่งเหมือนบ้านเก่า?”
“นายท่านต่อเติมด้านหลังทำเหมือนบ้านเก่าทุกอย่างเพิ่งทำเสร็จไม่นานนี้เองค่ะ แล้วเอาพวกของใช้ต่างๆเฟอร์นิเจอร์ชุดเดิมย้ายมาวางที่นี่หมดแล้วค่ะ”
“ห้องฉันยังอยู่ไหม?”
“เหมือนเดิมทุกอย่างค่ะนายใหญ่นายท่านยังคงให้ป้าทำความสะอาด ดูแลห้องเหมือนเดิมจนถึงทุกวันนี้ค่ะ”
หลังจากที่เจนได้รับการรักษาในเบื้องต้นแล้วถูกนำตัวมาในห้องคนไข้หมายเลข 701 โดยมีพลอยกับส้มนั่งเฝ้าไข้ ไม่นานนักคุณหมอเ้าของไข้ก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม
“คุณเจนมีอาการ3 จุดนะครับ ที่ข้อมือขวากระดูกแตก อาการค่อนข้างเยอะกว่าจุดอื่นหมอเข้าเฝือกแข็งแล้ว คิดว่าใช้เวลาประมาณ 3 สัปดาห์หรือน้อยกว่าก็จะเปลี่ยนเป็เฝือกอ่อนได้...ส่วนแขนข้างซ้ายกระดูกท่อนแขนร้าวตรงนี้หมอก็เข้าเฝือกแข็งเหมือนกัน คิดว่าสัก 2สัปดาห์น่าจะดีขึ้นครับ...ที่ขาขวากระดูกตรงบริเวณแถวๆ ตาตุ่มข้อเท้าร้าวเหมือนกันตรงนี้น่าจะใช้เวลาสัก 3 สัปดาห์ครับ”
“คุณหมอคะตอนนี้หนูรู้สึกปวดที่ข้อมือมากค่ะ?”
“อาการตรงนี้มันเกิดมาจากถูกกระแทกอย่างแรงพอกระดูกแตก ก็จะมีอาการปวดแบบนี้สักระยะหนึ่งครับตรงนี้หมออยากให้คุณเจนหลีกเลี่ยงหรืองดการใช้มือทั้ง 2 ข้างให้มากที่สุดจะทำให้อาการดีเร็วขึ้นครับ”
“หนูใช้มือ2 ข้างไม่ได้เลยเหรอคะ แล้วขาขวาด้วยเหรอคะ?...แล้วแบบนี้หนูจะอยู่ได้ยังงัย?”
“คุณไพโรจน์ติดต่อให้มีพยาบาลพิเศษดูแลตลอด24 ชั่วโมงครับ ที่หัวเตียงมีสายสีแดง คุณเจนสามารถดึงหรือกดเบาๆ เรียกพยาบาลได้ตลอดเวลาครับ”
“ค่ะ...ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ”เจนพูดด้วยอาการห่อเหี่ยวเป็อย่างมาก
“หมอขอตัวก่อนนะครับเดี๋ยวผมจะบอกพยาบาลเข้ามาดูแลคุณเจนเป็พิเศษครับ”
ไพโรจน์เดินเข้ามาพักผ่อนในห้องนอนของตัวเองครุ่นคิดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับหลานตัวเองจากคำบอกเล่าของป้ามุกกับลุงหมูใน่เวลาที่ผ่านมา ป้ามุกมักจะโทรไปเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ให้ฟังเสมอ หลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาทำให้เขาไม่เข้าใจและแปลกใจเป็อย่างมากว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้านหลังนี้ และเหตุการณ์เหล่านี้เกี่ยวข้องอะไรกับหลานคนเดียวของตระกูล
“ป้ายืนยันนะคะว่าตัวป้าเอง, หมูแล้วก็นายท่าน ไม่เคยเจอผีร้ายตัวนี้แม้แต่ครั้งเดียวค่ะ...แต่คุณหนูยืนยันว่ามีผีร้าย 2 ตัวค่ะ มีทั้งตัวผู้ชายและตัวผู้หญิง”
คำพูดยืนยันของป้ามุกหลายครั้งหลายหนยิ่งตอกย้ำทำให้ไพโรจน์สับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างมาก
“มุกที่ชั้นลอยมีกล้องวงจรปิดไหม?” ไพโรจน์กดปุ่มเรียกป้ามุกเพื่อสอบถามทันที
ไม่นานนักก็มีเสียงของป้ามุกตอบกลับมา“มีค่ะ...นายใหญ่”
“ฉันยังคงเข้าระบบของบ้านนี้ได้ไหม?...แล้วหลานเจนนอนห้องชั้นลอยเป็หลักไม่ได้ไปนอนห้องอื่นๆ เลยใช่ไหม?”
“นายท่านยังคงเก็บข้อมูลของนายใหญ่ไว้ในระบบเหมือนเดิมค่ะคุณหนูไม่ชอบห้องนอนที่ทำมา 10 กว่าห้องเลยค่ะ...คุณหนูสั่งให้ดัดแปลงห้องที่ชั้นลอยเป็ห้องนอนและนอนที่ห้องนี้ตลอดค่ะนายใหญ่”
เจนถูกนำมารักษาตัวในห้องคนไข้ส่วนตัวหลับพักผ่อนด้วยความอ่อนเพลียมีพยาบาลคนหนึ่งกำลังนั่งสอนพลอยกับส้มเื่วิธีการดูแลคนไข้ที่ยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ทั้ง 2 คนต่างตั้งใจฟังและสอบถามเื่ที่สงสัยจนเวลาล่วงเลยมาถึง่ค่ำ ตอนนี้เหลือส้มเพียงคนเดียวนั่งเฝ้าเจนอยู่บนเก้าอี้โชฟาตัวหนึ่ง
“ส้ม...ส้ม...”
“ค่ะพี่เจน...พี่เจนตื่นแล้ว...”
“นี่พี่หลับไปนานขนาดไหน...แล้วพลอยล่ะ?”
“3-4ชั่วโมงได้ค่ะพี่เจน...พี่พลอยไปกับลุงหมู หนูกับพี่พลอยตกลงกันว่าคืนนี้เราจะเฝ้าไข้พี่ด้วยกัน 2 คน ตอนนี้พี่พลอยกลับไปเอาเสื้อผ้าของใช้หนูมาไว้ที่นี่ส่วนวันอื่นๆ ก็สลับมาเฝ้าไข้ทุกวัน พี่พลอยออกไปได้พักใหญ่ๆ แล้วค่ะ”
“ตอนนี้กี่โมงแล้วเนีย!!!”
“จะ 4ทุ่มแล้วค่ะ พี่พลอยบอกว่าอีก 10 นาทีน่าจะถึงที่นี่ค่ะ”
“พี่ลุกขึ้นนั่งได้ไหม?”
“หัวเตียงปรับได้ค่ะ...เดี๋ยวหนูปรับให้ชันขึ้น”
ส้มเดินอ้อมไปที่บริเวณหัวเตียงแล้วหมุนปรับระดับเฉพาะส่วนครึ่งบนของเตียงขึ้นมาจนเกือบตั้งตรง“แค่นี้พอไหมคะพี่เจน?”
“พอล่ะๆๆ...ขอบคุณมากนะส้มทำเป็ได้ยังงัยอ่ะ?”
“พี่พยาบาลมาสอนหนูกับพี่พลอย...จะมีพยาบาลดูแลพี่ตลอด24 ชั่วโมงนะคะ คุณตาไพโรจน์บอกว่า พรุ่งนี้เช้าจะมาเยี่ยม พี่พลอยแจ้งอาการให้คุณตาทราบแล้วค่ะ”
เจนจิรายังคงมีอาการงุนงงเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่นนอน
“พี่เจนจะกินอะไรไหม?ตอนนี้ก็เลยเวลาอาหารเย็นมาแล้วแต่ในห้องนี้มีห้องครัวเล็กๆ ส่วนตัวอยู่ค่ะ”
“ไม่เอาอ่ะไม่อยากกิน อยากนอนมากกว่า นอนแล้วไม่ตื่น...ได้ยิ่งดี”เจนพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าเป็อย่างมากจนทำให้สีหน้าส้มไม่สู้ดีเท่าใดนัก
“พี่เจน...พี่เจนอย่าพูดแบบนี้สิคะ”
“ก็มันจริงไหมล่ะคนอย่างพี่ดีแต่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น แล้วนี่ก็ต้องมาเป็แบบนี้อีกดูสิต้องมานอนหมดสภาพแบบนี้ ตายไปเลยก็ดี...อยู่ไปพี่ก็เป็ภาระคนอื่นเปล่าๆ”
ส้มไม่ได้ตอบรับอะไรได้แต่รีบโน้มตัวเข้าไปกอดเจนด้วยความห่วงใยเป็อย่างมาก“พี่เจนไม่ต้องคิดอะไรมากแล้วนะคะไม่เป็ไรแล้วนะคะ...เมื่อกี้นี้อาจารย์สมบูรณ์โทรมาถามอาการด้วยนะคะ เห็นไหมคะมีแต่คนเป็ห่วงพี่เจนเยอะแยะเต็มไปหมด”
“อ้าว!อาจารย์รู้ได้ยังงัยอ่ะ”
“หนูโทรไปบอกพี่เจนต้องพักรักษาตัวที่นี่เกือบเดือน”
“เห็นไหมล่ะขนาดอาจารย์ก็ยังต้องมาเดือดร้อนเพราะพี่ พี่คนเดียวพี่ไปสร้างความเดือดร้อนให้...”เจนพูดตัดพ้อด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนัก
“พี่เจนอย่าคิดมากเลยนะคะพี่เจนต้องพักผ่อนเยอะๆ ร่างกายจะได้ฟื้นหายไวๆ”
เจนไม่ได้ตอบรับคำพูดของส้มได้แต่นอนหันหน้าออกไปทางหน้าต่างของห้องเอามือปาดน้ำตาท่าทางหมดอาลัยตายอยากของเจน ทำให้ส้มหนักใจเป็อย่างมากจนต้องเอามือปิดปากตัวเอง
“พี่เจน........”
ไพโรจน์นั่งดูคลิปจากกล้องวงจรปิดในห้องนอนตัวเองโดยมีป้ามุกนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทั้งคู่ ป้ามุกพยายามอธิบายเื่ราวที่เกิดขึ้นตามภาพคลิปมุมต่างๆที่ชั้นลอย
“มุกมีกล้องตัวไหนบันทึกเสียงได้บ้าง?”
“กล้องหมายเลข217A กับ 218A ค่ะ”
ไพโรจน์สั่งให้แสดงภาพและเสียงจากกล้องทั้ง2 ตัวในเวลาเดียวกัน ภาพที่ปรากฎขึ้นมาไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุโดยตรง แต่เป็การถ่ายจากบริเวณทางเดินของชั้นลอยฝั่งซ้ายกับฝั่งขวาตรงไปที่ประตูใหญ่ทางเข้าบ้านในมุมทะแยง
“เล่นพร้อมกันเปิดเสียงดังที่สุด และประเมินความเป็ไปได้ของเสียงด้วย!!!”ไพโรจน์ออกคำสั่งเพิ่มเติมทันที
ขณะที่คลิปกำลังเล่นไปเรื่อยๆได้ยินเสียงเจนกรีดร้องดังมาก บางจังหวะเบาจนเงียบ บางจังหวะได้ยินเสียงเจนะโดังมากทั้ง 2 คนได้ยินชัดเจนว่า เจนพูดอะไรบ้าง
“คุณหนูของป้า...คุณหนู...”ป้ามุกได้ยินคำพูดของเจนจนทำให้ใเป็อย่างมาก
“คลิปความยาว6 นาที 49 วินาที วิเคราะห์ความเป็ไปได้ของเสียงที่เกิดขึ้นมี 7 เสียง...เสียงที่1 คุณเจนจิรามีความเป็ไปได้ 100%, เสียงที่ 2ประตูหรือกำแพงหรือผนังพังทลาย มีความเป็ไปได้ 100%, เสียงที่3 เกิดจากลมพัดมีความเป็ไปได้ 95%, เสียงที่ 4ป้ามุกมีความเป็ไปได้ 100%, เสียงที่ 5ลุงหมูมีความเป็ไปได้ 100%, เสียงที่ 6คุณส้มมีความเป็ไปได้ 100%, เสียงที่ 7คุณพลอยมีความเป็ไปได้ 100%”
ผลการวิเคราะห์ของระบบทำให้ไพโรจน์กับป้ามุกใเป็อย่างมาก“นายใหญ่คะ ทำไมความแม่นยำของเสียงลมหายไปไหนตั้ง5% คะ? ระบบรับรู้เครื่องปรับอากาศทั้งหมดของตัวบ้านแล้วนะคะ”
คำพูดของป้ามุกทำให้ไพโรจน์ต้องฉุกคิดไม่น้อยเช่นกัน“มุก...ในขณะที่เกิดเหตุ...ประตูชั้น 1, หน้าต่างชั้นลอยและที่ชั้น3 เปิดหรือปิดอยู่?”
“่ที่คุณหนูกรีดร้องกับพูดคนเดียวลุงหมูกับป้ายังอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน ไม่มีใครเข้าบ้านได้เลยค่ะสักพักหนึ่งคุณพลอยกับคุณส้มก็เดินทางมาถึง...ลุงหมูเห็นท่าไม่ดีแล้วก็เลยขับรถชนประตูเข้ามาค่ะ แล้วทุกคนก็วิ่งขึ้นมาที่ชั้นลอยตามภาพที่เห็นค่ะทุกคนใเป็อย่างมากก็เลยวิ่งมาตามเสียงกรีดร้องของคุณหนูส่วนชั้นบนปกติไม่ได้เปิดหน้าต่างทิ้งไว้อยู่แล้วค่ะ เพราะว่าไม่มีใครอยู่ค่ะ”
“ขอดูวงจรปิดชั้น3” ไพโรจน์เริ่มสงสัยมากยิ่งขึ้น
คลิปที่ปรากฎขึ้นมาแสดงให้เห็นชัดเจนว่าบริเวณทางเดินของชั้น 3 หน้าต่างทุกบานปิดหมด “แต่เสียงลมมันเกิดขึ้นมาได้ยังงัย?ทั้งๆ ที่หลานเจนอยู่ชั้นลอยเพียงคนเดียวในเวลานั้น?”ไพโรจน์ตั้งข้อสงสัยกับผลวิเคราะห์ที่เกิดขึ้นมา
“ลมไม่มีทางพัดเข้ามาได้เลยค่ะ เป็ไปไม่ได้แน่นอนค่ะ”
“แล้วหลานเจนกำลังพูดกับใคร? …หรือหลานควบคุมสติตัวเองไม่ได้?...หลานเห็นอะไร?หลานคุยกับใครงั้นเหรอ??!!???”
“โอ๊ยยย...ถึงสักทีของเต็มมือกูแล้วอ่ะ”พลอยเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าและถุงขนมใบใหญ่แต่ไม่มีเสียงตอบรับจนทำให้พลอยแปลกใจ “เกิดอะไรขึ้นเหรอส้ม?”
พลอยเดินเข้ามาในห้องเห็นส้มนั่งมองเจนที่นอนหันหน้าออกไปหน้าต่าง“มีอะไร...เกิดอะไรขึ้นเหรอส้ม?”
“พี่เจนนอนร้องไห้มาพักใหญ่ๆแล้วค่ะพี่พลอย”
พลอยเดินเข้าไปโอบกอดเจนทางด้านหลัง“ไอ้เจน...มึงไม่ต้องคิดอะไรมากมึงจำเอาไว้ว่ามึงยังมีพวกกู 2 คนและยังมีคนอื่นๆ อีกหลายคนที่เป็ห่วงมึงกูเข้าใจความรู้สึกมึงเป็อย่างดี”
“มึงมาห่วงลูกเลวๆอย่างกูเนียนะ คนอย่างกูไม่เอาไหน ไม่ได้เื่สักอย่างดีแต่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น ตอนเด็กแม่ต้องตายเพราะกูตอนโตพ่อก็ต้องมาตายเพราะกูอีก...กูมันลูกทรพี ลูกสารเลวอย่างกูสมควรตายมากกว่า!!!!”
“แม่มึงตายเพราะอุบัติเหตุส่วนพ่อมึงป่วยตาย...มึงเข้าใจไหม? ภาวะเฉียบพลัน,ภาวะแทรกซ้อน เื่แบบนี้ไม่มีใครอยากให้เกิดหรอก อย่าโทษตัวเองแบบนี้อีก แล้วที่สำคัญคือมึงเป็เด็กมึงนั่งในรถเฉยๆ มึงไม่ได้ทำให้เกิดอุบัติเหตุสักหน่อย แล้วมึงก็ทำให้พ่อมึงป่วยไม่ได้เข้าใจไหม?”
“แต่กู...ก็...”
“มึงหยุดโทษตัวเองได้แล้วมึงเชื่อกู...เข้าใจไหม? มึงยังไม่ตอบกูเลยว่ามึงเข้าใจคำพูดกูไหม!!!”
“พี่เจนหนูขอร้อง! หนูอยากให้พี่พักผ่อนมากๆตอนนี้พี่อาจจะยังเครียดอยู่...พี่เจนเชื่อหนูนะคะ”ส้มพูดอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงเศร้าเป็อย่างมากพร้อมกับยกมือไหว้
“มีแต่คนเป็ห่วงมึงเยอะแยะเต็มไปหมดมึงรู้ไหมอาจารย์ที่คณะ เพื่อนๆ รุ่นพี่รุ่นน้องโทรหากูเป็ร้อยสายแล้วมั๊งกูรับจนมือกูหงิกไปหมดอ่ะ แล้วมึงดูแบตกูนี่ หมดเกลี้ยง เนียสายเข้าล้วนๆๆ!!!และที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด มึงเลิกโทษตัวเองได้แล้ว!”
คำพูดของพลอยกับส้มทำให้เจนมีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว “กูขอบคุณมึงทั้ง2 คนมาก...ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ ที่อยู่ข้างกูเสมอ”
“ตอนนี้ก็ดึกแล้วมึงนอนพักผ่อนก่อน เดี๋ยวคืนนี้กูนอนเป็เพื่อน 2 คนเมื่อกี้กูบอกพยาบาลข้างล่างแล้วว่า ต่อไปพวกกูจะมาสลับกันนอนเป็เพื่อนมึงเองโอเคป่ะมึงงงงง?!!??”
6K
![สาดขยี้ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714749432_32484861.webp)
![ฮูหยินแสนร้ายของท่านแม่ทัพ [ จบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1696690801_3420235.webp)