บทที่3 หนีหน้า
อากาศ่เดือนเมษายน มาพร้อมกับอุณหภูมิที่สูงเกือบ40องศา มันช่างร้อนอบอ้าว ไร้ลมไร้ความเมตตาปรานีกับผิวบางๆเป็ที่สุด ภายใต้ป้ายรถเมล์มีผู้หญิงสวยสมส่วนสูงราวๆ165cm สวมชุดพนักงานbcสีดำ ขับเน้นหน้าอกเต่งตึง เอวคอดผมดำยาวสลวยถูกมัดไว้ข้างหลังเป็หางม้า ผิวขาวอมชมพู.. หน้าสวยหวานซับสีชมแดงระเรื่อจากอากาศร้อนจัดเหงื่อซึมไรผม ส่งผลให้หญิงสาวดูเซ็กซี่ขึ้น บรรดาชายทั้งหนุ่มทั้งแก่ต่างหันมามองตาวาว
"อื่อหือ ดาราปะวะแก สวย ชิบหาย"
"กู.. ว่าสวยกว่าดาราอีกวะ" เสียงซุบซิบนินทารอบป้ายจอดรอรถเมล์
"ทราย.. นั้นทรายนี้" เสียงหวานใสถูกส่งมาจากรถมินิคูเปอร์สีชมพู เมื่อเห็นสาวสวยหุ่นดี ผิวขาวโดดเด่นใต้ป้ายรถเมล์...ด้านหลังกระจกมีหญิงสาวหน้ากลม ดวงตาคมเหมือนดวงตาที่ปล้ำเธอแทบทั้งคืนมือน้อยๆโบกหยองๆ เธอจะหลบก็หลบไม่ทัน ได้แต่ส่งยิ้มเหยๆกลับไป
"ทรายกำลังไปไหน.. ไปกับเราซิ.. เดี๋ยวเราให้พี่เคนไปส่ง...เราพึ่งเสร็จธุระพอดี"วาลุกาได้ยินชื่อแฟนเพื่อนถึงกับโล่งใจ
พร้อมส่งยิ้มสดใสให้เพื่อนรักอย่างน้อยก็ไม่ใช่พี่เพลิงที่เธอนึกกลัว ผู้ชายที่ร้อนแรงคนนั้นคนที่ทำให้เธอหลอมละลาย ทำให้เธอแทบลุกไม่ขึ้น หน้าสวยขึ้นสีเมื่อคิดถึงชายหนุ่ม วาลุการีบสาวเท้าไปหาเพื่อนรักก่อนไหว้สวัสดีพี่เคนอย่างเรียบร้อย
"ขึ้นรถเลยครับ"ชายหนุ่มยิ้มอย่างอารมณ์ดีหญิงสาวแอบดีใจที่ได้เจอเพื่อนรัก วันนี้รถเมล์สายที่ขึ้นประจำมาช้ามาก..แถมยังต้องเบียดเสียดกันขึ้นจนแทบตกรถเมล์
"ขอบคุณนะน้ำ..ขอบคุณนะคะพี่เคน"วาลุกาหันไปไหว้ขอบคุณแฟนของเพื่อน ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เพื่อนรักเธอกับสายชลเป็เพื่อนรักกันมาั้แ่มัธยมมีหลายคนแปลกใจที่เราเป็เพื่อนรักกันได้
ด้วยสายชลเป็ลูกคุณหนู ครอบครัวเป็เ้าของห้างสรรพสินค้าเครือข่ายระดับโลกธุรกิจในกรุ๊ปก็มีหลายแขนง โดยเฉพาะอสังหาริมทรัพย์ ตระกูล จารวรีกวาดไปกว่า1ใน3ของตระกูลชื่อดังในประเทศ
เนื่องจากสายชลเป็ลูกสาวคนสุดท้องพ่อกับแม่หวงและห่วงมากที่สุดนั้นเลยเป็เหตุผลทำให้สาวน้อยไม่มีโอกาสไปเรียนต่อต่างประเทศเหมือนพี่ๆเขา
วาลุกาเองจึงมีโอกาสรู้จักกับเพื่อนรักตอนเรียนรร.รัฐชื่อดังของประเทศด้วยความที่หญิงสาวเป็คนเงียบๆไม่ค่อยยิ้ม นิสัยติดเ็าบวกกับเป็เด็กทุนทำให้ใครๆต่างไม่ค่อยกล้าเข้าหาถึงแม้เธอจะสวยหวานปนเซ็กซี่มากแค่ไหนก็ตาม ผู้ชายที่ตามจีบเธอนั้นนับไม่ถ้วนแต่เพื่อนผู้หญิงกับน้อยมาก ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือสายชล หญิงสาวตาคมผู้ร่าเริงสดใสคนนี้นั้นเอง
สองสาวต่างช่วยเหลือเกื้อกูลกันสายชลสอบติดมหาวิทยาลัยระดับประเทศได้ ส่วนนึงก็มาจากวาลุกาในขณะเดียวกันเวลาวาลุกามีปัญหาก็มีมือน้อยๆคู่นี้ยื่นเข้ามาอย่างไม่ลังเล
"อื่ออ ทรายเธอจะมาเกรงใจเราทำไม..เราเพื่อนเธอนะ" น้ำทำหน้ามุ่ย ก่อนที่เพื่อนสาวจะยิ้มหวานออดอ้อน
"แหม เราเกรงใจนี้นา ..น้ำกับพี่เคนต้องเสียเวลาไปส่งเราอีก"
"ไม่เสียเวลาหรอกเราพึ่งทำธุระที่บ้านพึ่งเสร็จ ว่างมากก ว่างพอดี เนอะๆพี่เคน"หญิงสาวตามคมหาพวกสนับสนุน
"คร้าบบ ที่รักว่าไงก็ว่าตามกัน"
"พี่เคน!!!" สายชลอุทานหน้าแดงเมื่อชายหนุ่มเย้าแหย่
"อื่อ ว่าแต่น้องทรายยิ้มสวยจังนะครับพี่ไม่ค่อยเห็นยิ้มเลย ยิ้มบ่อยๆซิครับ"
"ใช่มั้ยล้าายัยทรายยิ้มสวยมากกเหมือนแบบที่น้ำบอกเลยใช่มั้ยละคะ"
"นี้เธอเอาเราไปเม้าส์เหรอ"วาลุกาก้มหน้างุด แก้มขาวใสแดงระเรื่อ
"ก็เธอไม่ค่อยยิ้มไง ชอบทำหน้าเ็า..หนุ่มๆเลยไม่กล้าจีบ ได้แต่เต๊าะๆ.. ฉันจะให้พี่เคนหาแฟนให้เธอแล้ว..เธอจะได้ไม่เหงา" หญิงสาวฟังแล้วรีบส่ายหัวทันทีเมื่อเพื่อนพูดจบ
"ไม่เอาอะ ฉันไม่อยากมีแฟนแค่ทุกวันนี้ก็แทบไม่มีเวลาแล้ว"ปากตอบอย่างแต่สมองไพล่นึกไปถึงพี่ชายของคนตรงหน้า
ตอนนี้พี่เพลิงจะคิดถึงเราเหมือนเราคิดถึงพี่เขามั้ยนะ
เช้าวันนั้นเธอใตื่นพร้อมกับอาการมึนหัวขั้นรุนแรง แต่วาลุกานั้นจำเหตุการณ์ได้ทุกอย่างเธอจะไม่แสร้งว่าเมาแล้วลืม.. แล้วโยนความผิดให้กับพี่เขาเื่ทั้งหมดมันเป็เพราะเธอทั้งยั่วยวน เสนอตัว..พร้อมแก้ผ้ากระโจนใส่ผู้ชายเอง..'พี่เพลิง' ผู้เป็ดั่งไฟที่พร้อมจะเผาผลาญเธอให้มอดไหม้
เธอเองไม่เคยคิดมาก่อนว่าร่างกายของเธอจะไวต่อความรู้สึกััแ่เบาทำให้เธอแทบคลั่ง พี่เขาััทุกส่วนที่เ้าของแบบตัวเธอเองไม่เคยรู้.. ถึงพี่เขาด่าเธอว่า 'ร่าน' เธอกลับไม่นึกโกรธเพราะคืนนั้นเธอเป็แบบนั้นจริงๆ แม้แต่่เวลาที่พี่เขาหมดแรง ..ร่างขาวผ่องอมชมพูยังเบียดเสียดมือคู่สวยพยายามปลุกปั้นเ้าัน้อยให้ตั้งผงาด จนชายหนุ่มคำรามแล้วเ้าัน้อยก็พาเธอแทบคลั่ง แถมยังจัดให้เธออีกหลายยก..ก่อนที่จะพากันสลบไป
วาลุกาไม่รู้ว่าตัวเธอเป็อะไร..ยิ่งไม่รู้ว่าจะจัดการกับเหตุการณ์ตรงหน้านั้นยังไงดี.. ที่ทำได้คือรีบแต่งตัวแล้ว..'หนี' ทิ้งกลิ่นร่วมรักชวนมึนเมากระจายเต็มห้อง
'ฉันจะไม่แตะเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ตลอดชีวิต'เธอสัญญาในใจ
"ทราย.. ทราย.. เห้ย..ทรายได้ยินมั้ย"หญิงสาวสะดุ้งโหยง ก่อนทำหน้ามุ่ยส่งไปให้เพื่อนสาว
"อื่อ มีไรจ๊ะยัยน้ำ เรียกเบาๆก็ได้"
"ฉันเรียกเธอ.. เธอก็ไม่ตอบฉันมัวแต่เหม่อ.. เอ๋หรือคิดถึงใครอยู่น้าา"สายชลทำหน้าเ้าเล่ห์
"บ้าเหรอ.. ฉันจะคิดถึงใครละ วันๆทำแต่งานกับคิดเื่เรียน" ดวงตาคู่สวยอมโศกเสมองไปทางอื่นใบหน้าขาวสวยซับสีชมพูจางๆ
"จ้าาา แม่เด็กนักเรียนทุน...ไม่ใช่อะไรหรอกจ๊ะ ฉันจะถามเธอว่าเธอไม่อยู่หอแล้วเหรอ"
"อื่อ่ปิดเทอมนี้ฉันกลับไปอยู่บ้านนะ"
เมื่อคิดถึงบ้าน..มันทำให้เธอรู้สึกเศร้า..บ้าน..สถานที่..ที่ว่างเปล่า..และไร้ตัวตน ถึงแม้เธอจะพยายามใช้ชีวิตให้ดีแค่ไหนก็ ..พยายามเป็คนดีคนเก่ง พยายามไม่สร้างปัญหากับใคร..เป็ความพยายาม..ที่มาพร้อมความว่างเปล่า..แท้จริงแล้วในใจลึกๆ เธอแค่้าใครสักคนที่โอบกอดเธอ.. ภูมิใจในตัวเธอ..แค่นั้นจริงๆ
"ว่าแต่..น้ำถามทรายแบบนี้ทำไมเหรอ?"หญิงสาวรีบเปลี่ยนสีหน้าให้เป็ปกติ ก่อนจะถามกลับไปด้วยความสงสัย
"เมื่อวันเสาร์นะดิ.. เราให้พี่เพลิงไปส่งที่หอทราย วันนั้นโทรไปทรายก็ไม่รับไลน์ไปก็ไม่ตอบ.. ่นี้เป็อะไรเหรอ มีอะไรอยากเล่าให้น้ำฟังหรือเปล่า"สาวน้อยหน้ากลมตาคมถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยเพราะเธอรู้เื่ครอบครัวของวาลุกาเป็อย่างดี หญิงสาวรีบส่ายหน้ากับคำถามเพื่อน
"ไม่มีอะไรๆ พอดี่นี้เรายุ่งเื่งานอะรีบรับจ๊อบเก็บเงินก่อนเปิดเทอม กลัวปี4 ไม่มีเวลาหาเงิน.."
หญิงสาวหน้าตื่นเหมือนคนมีชนักติดหลัง..จะให้บอกได้ยังไงละว่าเธอหลบหน้าพี่ชายของเพื่อนรักอยู่ เราเอากันทั้งคืน..เื่แบบนี้พูดกันได้ที่ไหน.. ดีไม่ดีสายชลอาจจะเสียความรู้สึก..ทั้งยังคิดว่าเธอตามจับพี่ชายสุดที่รัก..จนเธออาจต้องเสียเพื่อนที่สนิทที่สุดคนนี้ไปก็ได้
"พี่เคนคะ ..ทรายรบกวนจอดที่หน้า bts สถานีหน้าด้วยนะคะ..พอดีนึกได้ว่ามีธุระอยู่"หญิงสาวรีบชี้โบ้ชี้เบ้ไปหน้าห้างสรรพสินค้าที่ติดกับสถานี
"อ้าว เดี๋ยวซิทราย อะไรเนี่ยนึกจะไป..ก็ไปแบบนี้นะเหรอ"รถมินิคูเปอร์สีชมพูจอดเอี๊อด ตามคำสั่งของหญิงสาววาลุการีบหยิบกระเป๋ากุลีกุจอเปิดประตูลงจากรถ
"โทษทีตัว เราพึ่งนึกได้ว่ามีธุระ..ไว้ยังไงเราโทรหานะ"
"เดี๋ยวก่อนซิทราย!!แล้วเสาร์หน้าเธอจะกลับหอมั้ย เราเหงาอยากหาคนไปเดินเที่ยว"
"โอเคงั้นเจอกันวันเสาร์.. บ๊ายๆจ้า"ไม่ทันที่สายชลจะได้พูดอะไรต่อเพื่อนรักก็หายลับตาไปซะแล้ว
ณ ห้องทำงานรองกรรมการผู้จัดการใหญ่ ตระกูลจารวรี
"วิโรจน์ไฟล์วิดีโอที่ฉันให้อัดไว้ได้หรือยัง"เสียงขรึมส่งคำถามผ่านอินเตอร์คอม'วิโรจน์' ที่เขาพูดถึงคือเลขาชายที่คอยดูแลเขาั้แ่เขาพึ่งเรียนจบจากอังกฤษ
"ผมส่งไปให้ั้แ่ต้นอาทิตย์ อยู่ในถุงกระดาษสีน้ำตาลเล็กๆบนโต๊ะครับนาย"เสียงเลขาชายตอบกลับอย่างสุภาพแต่คำตอบเล่นเอาหนุ่มหล่อหัวเสีย
"อ้าว แล้วทำไมแกไม่รีบบอกฉัน!!"
"ผมบอกนายแล้วนะครับ แต่อาทิตย์นี้นายงานยุ่งมาก"ชายหนุ่มเงียบไป ก่อนนึกได้ว่าเลขาเคยบอกเขาไว้ก่อนหน้านี้จริงๆแต่อาทิตย์ที่ผ่านมาเขางานยุ่งจนหัวหมุน ..ยุ่งจนแทบปลีกเวลาไปหาสาวสวยที่คิดคำนึงถึงไม่ได้
"เออๆ ขอบคุณมากอาทิตย์นี้ฉันงานยุ่งจริงๆ" ชายหนุ่มปิดอินเตอร์คอม.. มือหนาสากลูบหน้านิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะ
ดวงตาคมมีแววครุ่นคิด 'แฟลชไดฟ์' ที่เขาหมายถึงคือคลิปวิดีโอ่งานเลี้ยงปิดภาคเรียนปี3..งานเลี้ยงที่ทำให้เขาได้จัดการกับสาวสวยที่หมายตา แต่มันคือคลิปที่ทำให้เขาลำบากใจที่จะเปิด..เพราะใจนึงก็นึกกลัว..ใจนึงก็อยากรู้ความจริง..
เขากลัวจะพบอะไรบางอย่าง.. ถ้าเขาเลือกจะปิดหูปิดตา..เขาเองก็ยังจะหลอกตัวเองได้.. ว่าเขาไม่ใช่นายอัคนีที่เอาเปรียบผู้หญิง..แต่เป็ผู้หญิงคนนั้น.. เพื่อนรักของน้องสาวที่วางกับดักเพื่อดักเขาให้ตกหลุมพรางต่างหาก
แต่พฤติกรรมของวาลุกาทำให้เขาประหลาดใจ..ทำไมเธอต้องหนี..ถ้าเป็เพราะเธอ้าจับเขา.. ทำไมเธอถึงหายไป.. ทำไมเขาโทรหาแล้วเธอไม่รับ..ไลน์หาก็ไม่อ่าน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอบล็อกการติดต่อจากเขาไปแล้วหรือยัง
น้องทรายคนสวยของเขาอาจจะโกรธเขาไปแล้วก็ได้เพราะเหมือนเขาเอาเปรียบเธอ.. รุกล้ำเข้าไปในตัวเธอ ตอนเธอกึ่งๆไม่ได้สติ ..เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังทำอะไรอยู่
ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนตัดสินใจเปิดแฟชไดฟ์ในคอม..เขาพยายามนึกถึง่เวลาที่เจอเธอ ก่อนที่จะไล่เวลากลับไป..ั้แ่่ที่หนุ่มๆสาวๆกินดื่ม เล่นน้ำ.. แล้วเขาก็พบความจริง..
'ใช่ เธอโดนวางยา!!!'
อัคนีหน้าซีดเขาไม่เคยคิดว่าในชีวิตนี้จะข่มขืนผู้หญิง..แม้จริงๆจะเป็เื่ที่เข้าใจผิดก็เถอะ.. เธอคงผิดหวัง.. โกรธ..เสียใจมากแน่ๆ.. แต่อีกอารมณ์ที่เขารู้สึกคือความกรุ่นโกรธ .. เขาโกรธผู้ชายสองคนนั้น..โกรธที่มันกล้ายุ่งกับผู้หญิงที่เขาหมายตาไว้
ถ้าวันนั้นเขาไม่ไปที่งาน..ถ้าเขาแม้แต่ี้เีจะออกจากห้อง วาลุกาอาจจะโดนไอ้เหี้ยสองคนนี้จัดหนัก..เนินเนื้อนวลที่เขาเคล้นคลึงอยากมันส์มือโหนกใหญ่สีชมพูแสนสวยคงชุ่มฉ่ำด้วยน้ำรักของผู้ชายคนอื่น.. แค่คิดว่าของที่เป็ของเขาตกในมือคนอื่น..ในใจยิ่งลุกโชนด้วยความโกรธ..มือไวเท่าใจคิด ชายหนุ่มกดโทรศัพท์หาลูกน้องคนสนิทเพื่อมอบหมายงานบางอย่างทันที.. โชคดีของเขา ที่น้องทรายคนสวยเจอเขาก่อน และดีที่เธอยังไม่เป็อะไรไม่อย่างงั้นไอ้สองตัวนั้นได้ตายของจริงแน่
เสียงเปิดประตูถูกเปิด พร้อมกับร่างบอบบางของสายชล
"พี่เพลิงงงงง..จ๋าา"เสียงหวานใสถูกส่งมาจากน้องสาวสุดที่รัก ก่อนที่เ้าตัวจะถลามาถึงหน้าโต๊ะทำงาน
"ว่าไงยัยแสบนึกยังไงถึงมาหาพี่ได้"น้ำเสียงติดจะหงุดหงิด ยังคงค้างในอารมณ์กับเื่ที่เกิดขึ้น .. คำว่า'เพื่อนน้องสาว' มันเป็อะไรที่ชวนปวดหัว.. เพราะถ้าแค่จีบกันแล้วเลิกกัน .. มันคงเป็เื่ปกติ..แต่ถ้าน้ำรู้ว่าเขาจัดหนักกับเพื่อนของเธอตอนที่ไม่มีสติ.. น้ำอาจโกรธเขามาก..ที่สำคัญไม่ใช่แค่ 'เพื่อน' ธรรมดา แต่ดันเป็เพื่อนรักด้วย
ตอนที่เขาเรียนต่างประเทศน้องสาวตัวดีก็เอาแต่โม้ถึงเื่ของสาวน้อยคนสวย เขารู้จักวาลุกาก่อนจะมาเห็นตัวจริงเสียอีกอาจเพราะสายชลเป็ลูกหลง ห่างจากเขา8ปี ห่างจากพี่เมธิณี10ปีทำให้พวกๆพี่ทั้งรักทั้งห่วงความรู้สึกของน้องคนนี้เป็ที่สุด
"อะไรคะเนี่ยย พี่ชายสุดหล่อ.. น้องมาถึงก็ทำหน้าเครียดเลยนะ"สายชลโยนกระเป๋าชาแนลไว้บนโซฟาสีดำก่อนจะอ้อมไปข้างแพนทีนเพื่อเปิดตู้เย็นเอาน้ำส้มหวานๆเย็นมากินให้ชื่นใจ
"เห้ออ ค่อยหายร้อนหน่อย..เนี่ย...ไม่รู้ยัยทรายทนเดินทางในวันอากาศร้อนจัดขนาดนี้ได้ไง ..เอาจริงนะ..แค่น้ำเดินจากลานจอดรถเข้าห้าง.. น้ำยังร้อนจนแทนทนไม่ไหวละ"อัคนีถึงกับหูผึ่ง เมื่อได้ยินชื่อหญิงสาว
"หืมม.. น้ำเจอทรายเหรอ"
"ใช่ดิพี่ ตอนแรกน้ำไปทำธุระให้แม่เสร็จแล้วดันไปเจอทรายยืนรอรถเมล์ที่ห้างaน้ำเลยอาสาพานางไปส่งที่บ้าน.. แต่ที่ไหนได้..พอถึงหน้าห้างเรายัยเพื่อนรักดันชิ่งหนีขึ้นbtsไปซะงั้น..ทิ้งให้น้ำเซ็งๆอยู่เนี่ย..เลยนึกขึ้นได้วันนี้พี่เข้าบริษัท..เลยกะแวบมาป่วนพี่นี้แหละ"สายชลพูดน้ำไหลไฟดับ
"แล้ว..ทรายเป็ไงบ้างละสบายดีมั้ย"ชายหนุ่มหน้าเครียด
"ก็เหมือนเดิมแหละพี่ บ้างาน..่นี้นางกลับบ้านไม่ได้อยู่หอ..จะกลับวันเสาร์นี้ละ เนี่ยน้ำยังนัดทรายว่าจะไปเดินช็อปปิ้งซะหน่อยไปคนเดียวโคตรเหงาเลย"
"วันเสาร์??"คนตาคมฉายแววครุ่นคิดก่อนพึมพำ
"หืมม หมายถึงอะไรคะพี่เพลิง"
"เปล่าๆ ไม่มีอะไร..ถ้าน้องน้ำคนดีของพี่เพลิงบ่นเสร็จ พี่ขอเรียนอัญเชิญคนสวยของพี่กลับบ้านนะ..พี่จะรีบปั่นงาน..พี่พึ่งนึกได้วันเสาร์พี่มีธุระสำคัญต้องรีบจัดการ"น้ำเสียง่ท้ายติดอารมณ์ดีมันทำให้น้องสาวสุดที่รักออกจะงงงวยกับพฤติกรรมของพี่ชายที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
1K
