“ตายจริง ผิงลืมถามไปว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ ผิงรบกวนคุณหรือเปล่าค่ะ”
“ไม่รบกวนหรอกครับ ดีใจด้วยซ้ำที่คุณนึกถึงผมยามเดือดร้อน ว่าแต่ตอนนี้คุณผิงอยู่ที่ไหนครับ”
อภิรตาบอกตำแหน่งที่รถของเธอจอดเสียอยู่แล้ว แม้ทยาวัตร์จะไม่แน่ใจในเส้นทางนักเพราะเขาไม่ได้อยู่เมืองไทยมานานแล้ว แต่เขาก็ได้โทรไปสอบถามเส้นทางกับอัญชนะจนแน่ใจก่อนคว้ากุญแจรถเดินออกจากห้องทำงาน
“นั้นแกจะไปไหนนายทยา”
คุณนายวัลยาที่นั่งชื่นชมเครื่องเพชรของตัวเองอยู่ในห้องรับแขกเห็นชายหนุ่มเดินลงบันไดมาอย่างรีบเร่งก็เอ่ยถามขึ้น
“ผมจะไปธุระครับคุณนายแม่”
ชายหนุ่มตอบโดยที่ไม่ได้หยุดเท้าที่ก้าวเดินผ่านหน้าสตรีผู้เป็ใหญ่ในบ้านไป
“ธุระอะไรที่ไหนไม่ทราบ ทำไมแกถึงบอกฉันอย่างตรงๆไม่ได้ แล้วนั้นแกทำงานให้ฉันเสร็จเรียบร้อยแล้วเหรอ ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง ทยา ทยา”
คุณนายวัลยาลุกขึ้นะโถามไล่หลังชายหนุ่มเสียงดังเอะอะ แต่ก็ยังหยุดเขาเอาไว้ไม่ได้
“ไอ้เด็กบ้า อวดดีกับฉันนัก แกคิดว่าแกเป็ใคร”
คุณนายบ่นว่าอย่างไม่พอใจก่อนกระแทกตัวลงนั่งตามเดิม
ทยาวัตร์ขับรถมาตามเส้นทางที่อภิรตาบอกและได้รับการแนะนำเพิ่มจากอัญชนะจนอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาซึ่งเป็เวลาเกือบจะพลบค่ำแล้วเขาก็เดินทางมาถึงจุดหมาย และที่ทำให้เขารู้สึกใจหายนั้นก็คือรถของเธอจอดเสียอยู่บนเส้นทางสายเปลี่ยว แถมเธอยังลงจากรถออกมายืนโบกไม้โบกมืออยู่ข้างนอกรถอีกด้วย พอจอดรถได้เขาก็รีบเปิดประตูลงไปทันทีซึ่งเธอก็รีบวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยความดีใจ
“คุณทยาวัตร์ ดีใจจังค่ะ ผิงคิดว่าคุณจะไม่มาเสียแล้ว”
“ทำไมคุณถึงได้ออกมายืนอยู่นอกรถอย่างนี้ มันอันตรายมากรู้ไหม หากว่าพวกผู้ร้ายมันมาพบเข้า”
เขาทำเสียงดุจนหญิงสาวต้องชะงักและทำตาปริบๆ
“ก็ออกมาส่งสัญญาณให้คุณรู้ไงค่ะ ว่าผิงอยู่ตรงนี้”
เธอบอกอย่างงงๆไม่รู้ว่าเขาโมโหเื่อะไร
“ไม่จำเป็หรอก ตรงนี้มีรถของคุณจอดเสียอยู่แค่คันเดียวแต่ถึงจะมีอยู่หลายคัน แต่ผมก็จำรถของคุณได้อยู่ดี”
“คุณโกรธผิงหรือค่ะ”
หญิงสาวถามเสียงซื่อ และแววตาใสใสนั้นก็ทำให้หัวใจของชายหนุ่มอ่อนยวบ
“เปล่าครับ แต่คุณรู้ไหมว่าการที่คุณเป็ผู้หญิงตัวคนเดียวแล้วออกมายืนอยู่ริมถนนสายเปลี่ยวอย่างนี้มันอาจจะทำให้คุณตกอยู่ในอันตรายได้”
“โล่งอกไปที ที่แท้คุณก็เป็ห่วงผิงนี่เอง”
รอยยิ้มและคำพูดรู้ทันของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มหน้าแดงเขารีบเสทำทีเดินไปตรวจดูรถของหญิงสาวทันที
“รถของคุณผิงเป็อะไรไปหรือครับ”
“ไม่ทราบค่ะ แต่ช่างมันเถอะ ผิงโทรให้ช่างมาลากแล้ว อีกสักครู่คงมาถึง”
“แล้วคุณผิงมาทำอะไรบนถนนสายเปลี่ยวนี้ละครับ ดูมันไกลจากแหล่งชุมชนของตัวเมืองมากเลย”
“คุณทยาวัตร์จำที่ผิงเคยบอกว่าจะเปิดกิจการอะไรสักอย่างเป็ของตัวเองได้ไหมคะ”
“ได้ครับ”
ความจริงทยาวัตร์อยากจะต่อด้วยคำพูดที่ว่าไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับคุณแล้วผมจะจำไม่ได้ แต่ก็กลัวว่าเธอจะหมั่นไส้เอา
“นั้นแหละคะ และกิจการที่ผิงคิดจะทำก็คือเปิดร้านอาหาร เพราะผิงเชื่อว่ามันเป็กิจการที่เราสามารถดูแลไปพร้อมๆกับทำงานประจำได้ แต่ปัญหาก็คือผิงยังหาทำเลที่ถูกใจไม่ได้ ผิงเอาเื่นี้ไปปรึกษากับเพื่อน เพื่อนก็แนะนำว่าเห็นมีตึกว่างให้เช่าอยู่ เขาคิดว่าเป็ทำเลที่เข้าท่าก็เลยแนะนำให้ผิงมาดู แต่รถของผิงก็เกิดมาเสียซะก่อน”
“ทำเลเปิดร้านอาหารบนถนนสายเปลี่ยวอย่างนี้หรือครับ”
ชายหนุ่มทำเสียงแปลกใจกับคำอธิบายของหญิงสาว
.................
หมายเหตุ : ขออนุญาตลงตัวอย่างให้ทดลองอ่านกันแต่เพียงเท่านี้ ถ้า้าอ่านจนจบก็ดาวน์โหลดอีบุ๊คได้ตามรายละเอียดที่ให้ไว้ในหน้าแรกได้เลย ขอขอบคุณทุกท่านจากหัวใจค่ะ
470
