สามวันต่อมา
“โคคูนนี่สุดยอดไปเลยแฮะแผลขนาดนั้นแต่รักษาได้ในสามวัน เสียดายที่ราคาแพงไปหน่อย”ลีออนตบไปที่เครื่องที่ตัวเองเคยนอนอยู่ภายในตอนนี้เขาเปลี่ยนมาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงขายาวสีดำ “รีบไปกันเถอะค่ะ พี่การสอบรอบต่อไปจะเริ่มในอีกไม่นานนะคะ นี่ค่ะ หมายเลขของพี่”
ลีเช่ยื่นบัตรหมายเลขที่มีตัวเลขเรียงกัน6หลักให้พี่ชายผ่านมาแล้วกว่าสามวันั้แ่เกิดเหตุนั้นขึ้นแต่มันไม่ได้ทำให้การสอบต้องหยุดชะงักการสอบรอบที่สองคือการแสดงเวทมนต์ให้กรรมการคุมสอบดูและให้คะแนน
การสอบรอบนี้ใช้เวลา3วันในการสอบเนื่องด้วยจำนวนคนที่เยอะมากในแต่ละปีตามจริงคิวการสอบของลีออนจะต้องสอยในวันที่สองแต่เพราะเขายังรักษาตัวไม่หายจึงได้อภิสิทธ์พิเศษเลื่อนการสอบเป็วันสุดท้าย
ส่วนเื่บทลงโทษของเขาที่มีเื่ชกต่อยในโณงเรียนอิจิโร่ตัดสินให้เขาเป็ผู้เสียหายและไม่มีการลงโทษใดๆทั้งสิ้นการกระทำทุกอย่างของเขาถือเป็การป้องกันตัวส่วนลีเช่ได้รับอนุญาตให้อยู่ที่นี่เป็กรณีพิเศษ เพื่อเฝ้าดูแลพี่ชายของเธอ
ใช้เวลาไม่นานพวกเขาเคลื่อนย้ายมาที่โดมหลังใหญ่ที่ออกแบบให้เหมือนโคลอสเซียมในร่มซึ่งเป็สนามสอบที่4ในรอบนี้
ทันทีที่พวกเขามาถึงทุกคนพลันมองเป็ตาเดียวหลายคนจำได้และอยู่ในเหตุการณ์วันนั้น
“เห้ย นั่นน่ะ ใช่เปล่า”
“เออ ไม่ผิดแน่เดินมาพร้อมกับเ้าหญิงเหมันต์แบบนี้ไม่ผิดตัวแน่”
“เห็นว่าซัดกับคน500คนได้สูสีเชียวนะ”
“จริงดิ คนเหล็กปะวะเนี่ย”
เสียงคุยซุบซิบดังไม่ขาดสายลีเช่กอดแขนพี่ชายไว้แน่นส่วนลีออนไม่สนใจต่อคำพูดพวกนั้นและเลือกมุมหนึ่งที่ว่างอยู่ชมการสอบและรอให้ถึงหมายเลขของเขา
แปะ แปะ
“เงียบกันหน่อยการสอบยังไม่เสร็จสิ้นนะ” กรรมการคุมสอบคนหนึ่งเรียกความสนใจจากทุกคนเขารวมชุดต่างจากกรรมการคนอื่นที่อกมีสัญลักษณ์สิงโตติดอยู่ ‘สิงโตอีกแล้ว’ ลีออนคิดเขาเห็นหลายคนมีสัญลักษณ์แบบนี้ หรือบางคนก็ต่างออกไปแต่เขาไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร
เขานั่งดูการสอบโดยมีเด็กสาวนั่งอธิบายเวทมนต์ที่ผู้เข้าสอบแต่ละคนใช้ซึ่งส่วนมากเป็เวทมนต์ระดับต่ำไปถึงกลางนานๆทีจะมีระดับสูงมาให้ดูสักครั้งจนในที่สุดเสียงประกาศเลขของเขาก็ดังขึ้น“โชคดีนะคะพี่”
“เดี๋ยวกลับมา”
เด็กสาวประทับริมฝีปากที่แก้มลีออนเป็กำลังใจครั้งหนึ่งท่ามกลางสายตาอิจฉาของทุกคนในโคลอสเซียม
“พร้อมเมื่อไหร่ก็เริ่มเลยนะ”
ลีออนพยักหน้าก่อนจะเรียกเวทมนต์ต่างธาตุออกมาในมือทั้งสองธาตุ“โอ้ ลมกับไฟหรอหรือว่าจะผสานเวท หายากนะเนี่ยที่เด็กอายุเท่านี้จะทำได้ หืม”หนึ่งในกรรมการคุมสอบสูงอายุขมวดคิ้วเขานึกว่าลีออนจะรวมสองเวทเข้าด้วยกันแต่ไม่ใช่
เด็กหนุ่มเร่งพลังไฟในมือขวาให้สูงขึ้นก่อนจะปลดปล่อยมันเป็เสาเพลิงพุ่งไปด้านหน้า
“อะไรกันก็แค่เวทเพลิงธรรมดาๆเองเรอะ”ขณะที่กำลังจะจรดปากกาเขียนคะแนนเขาพลันชะงักไม่เพียงแค่เขาแต่เป็ทุกคน
“บ้าน่า”
เวทเพลิงที่ถูกเร่งพลังจนสูงที่สุดกลายเป็ไฟพวยพุ่งออกไปแต่ไม่ใช่แค่นั้นเวทลมในมือซ้ายถูกปาออกไปผสานเข้ากับเพลิงที่พุ่งไปแล้วกลายเป็พายุเพลิงขนาดใหญ่พอที่จะทำลายบ้านหลังหนึ่งให้กลายเป็จุลได้
“นี่มันไม่ใช่การผสานเวทมนต์ธรรมดาแล้วนี่มันเหมือนกับว่าเขารู้จังหวะของเวทมนต์นี่มันอะไรกันเนี่ย”
“ผมขออนุญาติต่อเลยนะครับ”ลีออนผายมือออกด้านข้างก่อนที่ทุกคนจะรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่มารวมตัวที่เขาเด็กหนุ่มยื่นมือออกมาด้านหน้าปรากฏน้ำแข็งค่อยๆประกอบรวมกันเป็หงส์สีฟ้าขนาดเท่าฝ่ามือมันขยับปีกช้าๆและบินเข้าไปบินวนรอบกรรมการทุกคนจนครบ
“มีใครอยากจะดูมันใกล้ๆไหมครับ”กรรมการที่หนุ่มที่สุดผู้ที่มีสัญลักษณ์สิงโตยกมือขึ้นคนแรก
“ขอผมดูชัดๆหน่อยจะได้ไหม”ลีออนยกยิ้มผายมือไปยังกรรมการคนนั้นหงส์น้ำแข็งบินลดระดับลงมาเบื้องหน้ากรรมการคนนั้นในระดับสายตา “เป็บุญตาแล้วเวทมนต์ควบคุมที่เป็ออริจินัลของคุณวิเศษมาก”
“ขอบคุณที่ชมครับ”ลีออนกล่าวและส่งคำสั่งใหม่ให้มัน คราวนี้มันสยายปีกบินวนรอบอัฒจรรย์คนดูและลงจอดบนมือของเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าทุกคนในที่นี้
“พี่ให้”
“จะรักษาเป็อย่างดีเลยค่ะ”ลีเช่ลอบหัวมันอย่างเอ็นดูพร้อมกับตั้งชื่อให้มันว่า...ลีเน่
“ถ้าอย่างนั้นเวทต่อไปเลยไหมครับ”
“ไม่จำเป็หรอกที่คุณแสดงมาทั้งหมดล้วนเป็เวทมนต์ชั้นสูงคุณได้คะแนนเต็ม ยินดีด้วยไปพักผ่อนรอการสอบรอบที่สามได้เลย” คณะกรรมการปรบมือให้กับเวทมนต์ของเขาเมื่อจบแล้วทั้งสองออกจากอัฒจรรย์ในทันที
“พี่คะรู้ไหมคะว่าที่นี่มีห้างด้วยนะ เราไปเดินเที่ยวกันไหมคะ”
“โหแล้วน้องรู้ได้ยังไงล่ะ”
“เคยมาทำธุระค่ะ...สมัยก่อน”
“งั้นไปกันเถอะอยากได้อะไรจะซื้อให้หมดเลย”
“ฮิฮิรักพี่ที่สุดเลยค่ะ”
ในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่ไม่นึกว่าจะมีอยู่ในโรงเรียนสองพี่สองเดินตัวติดกันพลางพูดหยอกล้อกันอย่างมีความสุขโดยไม่สนสายตาคนรอบข้างราวกับทั้งโลกมีแค่พวกเขาสองคน ณร้านอาหารแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล หนึ่งในบรรดาโต๊ะที่มีอยู่มากมายหนึ่งในนั้นมีอยู่โต๊ะหนึ่งถูกจ้องมามากที่สุด
ชายหนุ่มสามคนประกอบด้วยเด็กร่างเล็กท่าทางเขินอายคนที่สองคือชายรูปร่างสมส่วนผมน้ำตาลส่วนคนสุดท้ายชายร่างสูงกว่าวัยหน้าตาหล่อเหลา
“นี่พวกนาย ดูนั่นสิ”ริชชี่ส่งสายตาออกไปด้านนอกร้าน
“โหได้ข่าวว่าเพิ่งฟื้นตอนนี้เดินควงสาวซะแล้ว”
“ไม่ทักหน่อยหรอครับ”
“ปล่อยไปเถอะอย่าไปเป็กขค.เลย”
“นั่นสินะจะว่าไปไอ้นี่มันอร่อยจริงๆนะ ฉันต้องรักษาหุ่นเลยไม่ค่อยได้กินบ่อยนัก”
“หมายถึงเฟรนช์ฟรายหรอครับ”
“ซอสมะเขือเทศน่ะ”
เงียบ...ไม่มีใครคิดจะต่อมุขของแดซองหรือเอ่ยอะไรต่อได้แต่ปล่อยให้จางและหายไปกับอากาศเพียงแค่ระยะเวลาสามวันทั้งสามคนอยู่ด้วยกันจนตอนนี้สนิทกันอย่างน่าประหลาดทุกวันพวกเขาพากันไปเยี่ยมลีออนที่รักษาตัวอยู่ในแคปซูลรักษาหรือที่เรียกกันว่าโคคูนและได้พบกับน้องสาวของเพื่อนที่เรียกได้ว่าเป็ศูนย์กลางของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ผ่านไปกว่าสองชั่วโมงทั้งคู่ออกมาจากโรงหนังที่อยู่ชั้นบนสุด“เป็ยังไงคะพี่ สนุกไหม”
“ไม่ค่อยเท่าไหร่เลยนาจะดูอีกเื่มากกว่า”
“แล้วต่อจากนี้ ไปกินข้าวไหมคะ น้องชักหิวแล้ว”
“ก็ดีนะ อยากกินอะไรล่ะ”
“แค่กินกับพี่จะอะไรก็ได้ค่ะ...หืม”
ตอนนั้นเองจู่ๆตรงหน้าพวกเขามีร่างหนึ่งยืนขวางเอาไว้ “พบตัวสักที”เสียงเปรยเบาๆดังมาจากภายชุดคลุมทะเลทราย ทำให้พอรู้ว่าคนตรงหน้าเป็ผู้หญิงลีเช่ไม่รอช้าเธอรีบเข้าขวางระหว่างกลางของทั้งคู่
ผู้มาใหม่ค่อยๆปลดชุดคลุมของตนออกเผยให้เห็นผิวสีคล้ำั์ตาสีดำเทาและเส้นผมสีดำยาวเกือบถึงกลางหลังเธอสวมสร้อยคอที่ทำจากทองคำที่คอและเส้นผม โดยรวมจัดเป็ผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง
“ไม่ทราบว่าคุณเป็ใครหรอคะ”เธอไม่ตอบคำถามและจ้องลีออนไม่วางตา
“ไปกันเถอะค่ะ พี่”จังหวะที่ทั้งสองกำลังจะเดินผ่านไปนั้น “เป็พลังที่สะดวกใช้ได้เลยใช่ไหมคะตาขวานั่นน่ะ” ทันทีที่ได้ยินสองพี่น้องชะงักฝีเท้าค่อยๆหันไปมองทางผู้พูด
“ไม่ทราบว่าคุณเป็ใครและ้าอะไรคะ”
“พลังนั่นในอดีตเคยเป็ของบุตรสาวองค์แรกของพระเ้าค่ะผู้ที่พระองค์เคยโปรดปรานมากที่สุด ฉันได้ชมแล้วการใช้พลังในการสอบเมื่อครู่นี้ถือว่าทำได้ดีค่ะแต่นั่นไม่ใช่วิธีใช้พลังที่แท้จริงหรอกนะคะน่าเสียดายจริงๆที่พลังถูกแบ่งเป็สองส่วนเช่นนี้”
“สองส่วน...หรอ”ทั้งร่างกายเย็นวาบแม้ไม่อยากจะนึกถึงแต่มันก็อดไม่ได้ แสงสีขาวและดำเมื่อวันนั้น หนึ่งในนั้นพุ่งเข้ามาหาเขาส่วนสีดำเป็คาร์ลที่รับมันไว้
“อย่างที่คิดนั่นแหละค่ะพลังอีกส่วนอยู่กับเขาคนนั้น”
“เป็ไปไม่ได้เขาตายไปแล้ว” ลีออนตวาดลั่นเขากัดฟันแน่นจนเกิดเสียง ตาจ้องหญิงสาวเขม็ง
“ฉันไม่มีสิทธ์จะตอบคำถามนั้นค่ะวันนี้แค่มาทักทายเท่านั้นเพราะต่อจากนี้ฉันจะเป็ผู้เฝ้าดูคุณ ทุก...ทุกก้าวทุก...ทุก การกระทำ” พูดจบเธอหันหลังเดินจากไปทันที
“เดี๋ยวก่อน...เดี๋ยวเซ่...”ทันใดนั้นเธอพลันชะงักก่อนจะหันกลับมา “จริงสิ ขออภัยฉันลืมบอก ชื่อของฉันคือไอซิส ยูเฟนทิส ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
หลังจากกลับมาถึงห้องลีออนขึ้นมานอนที่เตียงของตัวเองพลางคิดถึงสิ่งที่ไอซิสพูดถ้าหากว่าสิ่งที่เขาเข้าใจมันไม่ใช่เื่จริงล่ะถ้าหากคาร์ลยังไม่ตายล่ะ ถ้าหากตอนนี้เขายังอยู่ล่ะถ้าหากว่าตอนนี้เขากำลัง้าความช่วยเหลือล่ะ ตัวเขายังสมควรจะอยู่ตรงนี้อีกหรอ
ลีเช่กลับไปได้สักพักแล้วในเมื่อลีออนหายจากอาการาเ็เธอก็ได้เดินทางกลับไปที่บ้านตอนนี้เขาไม่มีคนให้ปรึกษาเื่นี้ได้แต่เก็บมันไว้คนเดียว
ตอนนั้นเองโทรศัพท์ข้างกายดังขึ้นเมื่อเห็นชื่อของผู้ที่โทรมาเขาแทบขมวดคิ้วคนที่ร้อยวันพันปีจะโทรติดต่อเขาโดยตรง เขากดรับและเอามันแนบหู
“รับช้าจริงมัวทำอะไรอยู่”
“อะไรเล่าพ่อโทรมานี่มีอะไรหรอ”
“ตอนนี้ฉันอยู่ที่อียิปต์ถ้าจะให้เจาะจงก็คงตรงใกล้กับที่นั่น” ลีออนหายใจผิดจังหวะไปชั่วครู่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าที่นั่นที่อีกฝ่ายพูดถึงคือที่ไหน
“แล้วพ่อไปทำอะไรที่นั่น”
“ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ว่ามาทำอะไรแต่มันอยู่ที่เจอใครต่างหาก”
“ใคร...พ่อเจอใคร”ลีออนถามด้วยน้ำเสียงอันร้อนรน ในหัวเขาตอนนี้คิดถึงแค่คนๆเดียว
“ถึงจะยืนยันไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์แต่ฉันคิดว่าไม่ผิดแน่...เป็เขาเขายังไม่ตาย”
............................................................................
ขออภัยครับตอนนี้ช้าไปหน่อย ไม่หน่อยอะมากเลยคือนั่นแหละอย่างที่บอกไปมันมีงานจับมือbnkอะนะ มันก็ต้องไปจับมือลูกเพร้ทุ่มให้ทั้งตัวและหัวไต
400
![[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009094_81435325.webp)
