ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

ปีใหม่แล้ว

           ชิงเถาและพี่สาวเมื่อออกมาจากงานได้แล้วก็รีบเดินออกมาด้านนอกจวนอย่างเร็ว ไม่รู้ว่าบิดาจะเป็นห่วงพวกนางขนาดไหนแล้วมิใช่แอบเข้ามาตามพวกนางข้างในแล้วรึ

“ลี่ถิง ชิงเถาพวกลูกออกมาแล้ว” จิ้นสิงที่เดินวนไปมาอยู่หน้าจวนเมื่อเห็นพวกนางเดินออกมาก็รีบเดินเข้าไปหาทันที

 “เจ้าค่ะ ขอโทษนะเจ้าคะที่ทำให้ท่านพ่อต้องรอนาน”ลี่ถิงเอ่ยออกมา

“ไม่เป็นไรๆว่าแต่พวกเจ้าเถอะเป็นอะไรไหมทำไมพึ่งจะออกมากัน เกิดอะไรขึ้นหรือไม่” จิ้นสิงถาม เขามองสอดส่องเนื้อตัวบุตรทั้งสองเผื่อว่าจะเกิดอันตรายกับพวกนาง

“ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะพวกเขาเข้าใจผิดคิดว่าพวกเราเป็นบ่าวเลยใช้งานอยู่ ตอนนี้ทำงานเสร็จแล้วพวกเขาให้ค่าแรงที่ใช้งานพวกเราด้วยนะเจ้าคะ”ชิงเถาบอกออกไปเพราะไม่อยากให้บิดาเป็นกังวล

“ถ้ามีแค่นั้นก็กลับกันเถอะพวกลูกคงเหนื่อยแล้วควรกลับจวนไปพักผ่อน” จิ้นสิงเอ่ยออกมา ก่อนที่พวกเขาจะเดินทางกลับจวนกัน

           กลับจวนแล้วพวกนางก็ไม่ได้จะหยุดพักแต่อย่างไรทานข้าวเที่ยงแล้วก็เร่งฝึกปราณต่อทันทีการฝึกปราณของทุกคนคืบหน้าไปมากแล้วอีกเพียงนิดมารดาและพี่น้องของชิงเถาก็จะถึงระดับหนึ่งขั้นกลางกันทุกคนส่วนชิงเถานั้น ไม่คาดฝันว่าเพียงวันนี้การฝึกปราณจะก้าวถึงระดับสองขั้นต้นแล้วหรือจะเป็นเพราะพึ่งจะได้ปะทะฝีปากกับยัยคุณหนูเทียนมากันนะ (ไม่ใช่ล่ะ)  ยิ่งเห็นว่าความพยายามของนางไม่ได้สูญเปล่าชิงเถายิ่งเร่งฝึกอย่างไม่หยุดหย่อน

           ผ่านมาอีกเดือนกว่าอากาศที่หนาวเย็นกลับมาอบอุ่นขึ้นแล้ววันสิ้นปีกำลังมาถึง ปีใหม่ก็กำลังจะมาเยือนปีนี้พวกนางไม่ต้องเสียเงินเสียเวลาไปเช่าที่ตั้งร้านเหมือนปีก่อนแล้วเพราะเพียงแต่เปิดร้านผู้คนก็หลั่งไหลมาซื้อไม่ขาดยิ่งช่วงปีใหม่อาหารบนโต๊ะผู้คนก็มาหาซื้อจากร้านพวกนางหลายอย่าง ไม่ว่าจะปีใหม่หรือปีเก่าเงินทองก็ไหลเข้ามาหาพวกนางไม่ขาดสาย

“สวัสดีปีใหม่ขอรับ/เจ้าค่ะ”

“ขอให้มีสุขภาพแข็งแรงมีความสุขมากๆ”

“ร่ำรวยเงินทองตลอดปีและตลอดไป”ครอบครัวชิงเถาที่นั่งรวมกันในห้องโถงกันจนเที่ยงคืนเพื่อทำกิจกรรมที่ทุกบ้านทำกันพวกเขาขอพรอวยพรให้แก่กันอย่างมีความสุขก่อนจะร่วมกันทานเกี๊ยวที่ร่วมกันทำไว้กันมิใช่เพียงจวนพวกเขาที่ยังไม่หลับ ผู้คนทั่วหน้าก็ยังรอฉลองข้ามปีกันทั้งนั้นเสียงพลุเสียงดอกไม้ไฟเสียงแร่กรีดร้องดังไปทั่วเมืองหลวงแห่งนี้ ผู้คนบางบ้านก็ออกมาฉลองกันตามท้องถนนที่จัดงานอย่างยิ่งใหญ่ไม่ต่างจากทุกปี

“ออกไปดูพลุกันเถอะ”ชิงเถาที่ได้ยินเสียงจึงชวนทุกคนออกมามองแสงสีจากพลุที่ถูกจุดขึ้นไปบนฟ้าทั้งเสียงที่ดังกึกก้องทั้งสีสันสวยงามเต็มท้องฟ้าช่างเป็นฤกษ์ชัยที่ดีในการเริ่มปีใหม่จริงๆ

“ว้าววววว”  “สวยจังเลย”พวกนางที่ออกมาดูพลุด้านนอกเรือนอดไมได้ที่เอ่ยปากชมออกมาดูสิทางการเก็บภาษีพวกนางไปตอบแทนพวกนางด้วยแสงสีสวยงามพวกนี้หรือถึงจะไม่อิ่มท้องแต่ก็ถือว่าอิ่มตาอิ่มใจก็แล้วกัน

           ชิงเถาที่สั่งงานให้ช่างมาสร้างห้องไว้สำหรับเก็บเสียงจากแร่กรีดร้องนั้นเป็นไปด้วยดีตอนนี้การสร้างนั้นจะเสร็จสมบูรณ์แล้วหลังจากที่นางได้ทดสอบกับเชี่ยนเชี่ยนในขนาดจำลองแล้วได้ผลพอเมื่อหิมะละลายนางก็ให้ช่างเข้ามาทำงานทันที จนตอนนี้กิจการนี้ของนางใกล้จะกลับมาทำการต่อแล้วหลังจากที่มีเพียงตู้เก็บสมบัติแบบธรรมดาออกขายมานานจนราคาแบบเพิ่มแร่กรีดร้องดีดตัวสูงขึ้นมากโดยที่นางไม่ต้องคิดราคาเองเลยทีเดียว

“เป็นเช่นไรบ้างลูก”จิ้นสิงเดินเข้ามาถามบุตรสาวที่กำลังมองคนงานเร่งเก็บลายละเอียดงานห้องเก็บเสียงอยู่

“อีกไม่กี่วันก็เรียบร้อยและเริ่มใช้งานได้แล้วล่ะเจ้าค่ะ”ชิงเถาตอบออกมา พร้อมมองไปยังคนงานที่ทำงานกันอยู่

“เช่นนั้นก็ดีแล้วถ้าเช่นนั้นพ่อไปดูช่างที่กำลังสร้างเรือนพักคนงานก่อน”จิ้นสิงตอบออกมาก่อนจะเดินออกไป และนั่งรถม้าออกจากจวนไปตอนนี้พวกนางได้ซื้อที่ดินใกล้ๆ กับตลาดเพิ่มแล้ว พื้นที่มิได้ผืนใหญ่อะไรพวกนางเพียงแค่จะสร้างเรือนไว้ให้คนงานของพวกนางได้ไว้พักกันหลังจากที่คนงานตั้งใจทำงานให้พวกนางอย่างขยันและซื่อสัตย์ตลอดมานี่ควรจะเป็นสวัสดิการที่เป็นเขาควรจะได้รับที่ดินที่ไม่มากชิงเถาเลยออกแบบให้สร้างแบบห้องแถวสองชั้นแบ่งเป็นหลายๆ ห้องให้แต่ละครอบครัวได้เข้ามาอยู่คนงานที่ทำงานกับพวกนางมิได้ตัวเปล่ายังมีญาติพวกเขาที่ต้องดูแลอยู่พวกชิงเถาก็ไม่ได้ใจดำให้พวกเขาได้เข้าพักได้เมื่อเรือนพักสร้างเสร็จแล้วเพียงแต่ต้องอยู่ห้องเดียวกันกับญาติของตน

“ปีใหม่ทั้งทีไม่ออกไปเที่ยวไหนหรือลูก”นางลี่จูที่เห็นลูกๆ ยังทำงานกันทุกวันจึงถามออกมา นี่ก็ยังอยู่ในช่วงปีใหม่อยู่เลยแต่พวกลูกๆนางนั้นก็ทำงานกันทุกวัน ทำอย่างไรได้อาชีพค้าขายยิ่งขายอาหารอย่างนี้ช่วงวันหยุดนี่หล่ะเวลาทำงานหนักของพวกเขาเลยทีเดียว

“ข้าไม่มีเวลาออกไปไหนหรอกเจ้าค่ะเพียงทำขนมกับฝึกปราณก็หมดวันแล้ว ข้าอยากจะถึงปราณระดับสองเร็วๆ เจ้าค่ะ”ลี่ถิงตอบออกมาตอนนี้นางเป็นผู้ฝึกปราณระดับหนึ่งขั้นสูงแล้วนางจึงอยากจะข้ามไปขั้นต่อไปได้เหมือนบิดาที่อยู่ขั้นต้นจวนจะขั้นกลางแล้วเช่นเดียวกับชิงเถาที่มีปราณระดับสองขั้นสูงไปแล้ว

“เจ้าก็อย่าฝืนตัวเองมากเลยค่อยๆ ฝึกฝนไปก็ได้ อายุเช่นพวกเจ้าสมควรที่จะออกไปเที่ยวเล่นให้สนุกกันไม่ใช่มาหมกตัวทำงานหนักเช่นนี้แม่เห็นแล้วยิ่งรู้สึกผิดที่ปล่อยให้พวกเจ้าทำงานหนักกันอยู่”นางลี่จูบอกกับบุตรออกมา นางอยากให้ทุกคนได้มีเวลาพักผ่อนให้มากแต่พอเป็นเรื่องของร้านที่มีความต้องการของลูกค้าเพิ่มมากขึ้นพวกนางก็กลับมาทำงานหนักเหมือนเดิม

           “ท่านพี่ลูกๆทำงานหนักกันทุกวันเลยนะเจ้าคะ เราควรจะหาคนมาช่วยที่จวนแล้ว”นางลี่จูเอ่ยกับผู้เป็นสามีออกมาเมื่อพวกนางกลับมาในห้องนอนกันแล้ว

“พี่ก็คิดเช่นเจ้าแต่ก่อนมาคนมาช่วยงานที่ร้านก็คิดว่าแบ่งเบาภาระเราได้มากแล้วแต่ว่างานที่จวนเราก็หนักไม่ต่างกัน ไหนจะงานบ้านงานครัวทำอาหารออกขายอีกพวกเราคงทำกันไม่ไหวหรอก”จิ้นสิงก็เห็นด้วยกับภรรยาอย่างยิ่ง สงสัยคงต้องเร่งหาคนงานมาช่วยแล้วดีไม่ดีอาจต้องให้ช่างมาสร้างที่พักคนงานไว้ที่จวนเพิ่มเสียแล้ว