หญิงสาวใอย่างมากเพราะคนที่ปรากฏตัวต่อหน้าของเธอคือเด็กหนุ่มผมสีเงินหน้าตาดูหล่อเหลาและที่สำคัญเขากำลังจ่องมาที่นางหลังจากพุ่งเข้ามาแย่งมีดในเมื่อของนางไปซ้ำยังบอกว่าจะช่วยนางแก้แค้นทั้งๆที่แม้แต่ชื่อยังรู้จักและไม่เคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำพอเห็นหญิงสาวใหลินหลงก็ยื่นมีดสั้นคืนให้นาง
"ถ้าเ้าเชื่อข้าก็จงมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อล้างความอัปยศให้ครอบครัวของเ้าแต่ถ้าเ้าไม่้าก็เชิญฆ่าตัวตายตามสบาย" หลินหลงพูดเหมือนไม่แยแสว่าหญิงสาวจะ้ามีชีวิตอยู่หรือไม่แต่สิ่งที่เขาคิดนั้นคือ้าให้นางมีชีวิตอยู่ต่อด้วยตัวของตัวเองไม่ใช่เขาบังคับให้นางมีชีวิตอยู่
สิ่งที่จะสามารถเปลี่ยนจิตใจที่อ่อนแอของนางที่ยอมฆ่าตัวตายได้มีเพียงนางเท่านั้นถ้านาง้ามีชีวิตอยู่นางต้องล้มเลิกความคิดที่นางตัดสินใจไปและมุ่งไปข้างด้วยตัวเอง
"ข้า...." หญิงสาวจมลงสู่ความคิดสิ่งที่ทำให้นางรอดมาถึงที่นี้คือท่านอาและครอบครัวของเขาปกป้องนางและส่งนางออกมาจากบ้านแบบลับๆก่อนที่พวกเขาจะถูกฆ่าทั้งตกูลแต่นางก็ยังถูกไล่ล่ามาจนถึงที่นี้สิ่งที่นางตอบแทนความตั้งใจของเขาคือการฆ่าตัวตายแล้วใครจะทวงตวามเป็ธรรมให้ท่านอานางแล้วต้นเหตุของเื่ทั้งหมดจะได้ชดใช้สิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างไรหากนางตายไปตอนนี้หญิงสาวกัดฟันแน่นพร้อมกับร้องเสียดัง
"แน่นอนข้า้ามีชีวิตอยู่ต่อข้า้าเข็มแข็งมากกว่านี้แข็งแกร่งมากกว่านี้ข้าจะล้างความอัปยศให้ท่านอาของข้าข้าจะแก้แค้นให้พวกเขาให้ได้แม้แลกด้วยชีวิตข้าจะต้องล้างแค้นให้จงได้ "เสียงของหญิงสาวบ่งบอกถึงการตัดสินใจที่เด็ดเดียวอีกครั้งนางถอดหมวกที่คุมหน้าของนางออก
แล้วมองไปทางหลินหลงด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมากมาย โกรธ เกลียดแค้น ชิงชัง ความหวัง ความเศร้าหรือแม้แต่กระทั้งดีใจเป็สายตาของคนที่กลับมาจากก้นบึงแห่งความตายด้วยความหวังที่อยู่ตรงหน้าของนางที่จะทำให้นางได้แก้แค้นและล้างความอัปยศให้ตกูลของนางนั้นคือหลินหลง
"เป็การตัดสินใจที่ดีงั้นข้าจะ..."หลังจากหลินหลงหันหลังกลับมามองที่นางก่อนจะพูดจบหลินหลงถึงกับต้องตาค้างเพราะคนที่อยู่ตรงหน้าของเขามีความงามดั่งเทพธิดาก็มิปานนางมีใบหน้ากลมทรงมีแก้มสีผิวขาวดั่งหิมะ ดวงตา และปากของนางมีเสน่ห์ดึงดูดเป็อย่างมากเมื่อมองไปพบกับเรื่อนร่างที่เกินบรรยายทรวดทรงของนางนั้นเว้าโค้งและดูมีออร่าเป็อย่างที่สุดทำให้หลินหลงที่มองเห็นถึงกับหยุดชะงั้กที่จะพูดทันที่ทว่าสถานการตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาชื่นชมเรื่อนรางของนางเขาถึงสงบความคิดไม่ดีทั้งหมดนั้นเอาไว้และพูดต่ออย่างติดๆขัด
"ข..ข้าจะช่วยเ้าเองถ้าเ้าเชื่อใจข้า"หลังจากพูดจบหลินหลงก็หันหน้าไปมองกลุ่มชายร่างใหญ่ที่รายล้อมอยู่พร้อมทั้งมุ่งจิตสังหารตรงไปที่ชายหัวโล่นที่เป็หัวหน้าของกลุ่มนี้ทันที
"เ้าหนูนี้ไม่ใช่เื่ของเ้าข้าว่าเ้าถอยไปจะดีกว่าแล้วข้าจะถือว่าสิ่งที่เ้าพูดเมื่อกี่้เป็แค่เื่ตลกแล้วกัน.."ชายหัวโล่นไม่ได้สนใจจิตสังหารของหลินหลงแม้แต่น้อยเพราะคนที่อยู่ต่อหน้าเขาคือเด็กที่ดูแล้วอายุน่าจะเท่ากับคุณหนูของเขาและที่แห่งนี้ก็อยู่สุดขอบทวีปเป็ทวีปที่ทุระกาลดาน
ไม่มีทางที่เด็กอายุแค่นี้จะสามารับรับมือเขาได้แน่นอนและยังมีลูกน้องเขาอีกถึงสี่คนแต่ละคนมีพลังปราณก่อนเกิดระดับ 2 ถึง 3 และตัวเขาที่มีปราณก่อนเกิดระดับ 4 แค่เด็กคนเดียวจะทำอะไรได้กันเชียว
"ข้าหลินหลงพูดแล้วไม่คืนคำข้าให้โอกาศพวกเ้าถอยไปตอนนี้แล้วข้าจะปล่อยเ้าไปหากไม่อย่าหาว่าข้าไม่ปราณี" สายตาของหลินหลงนั้นบ่งบอกถึงความ้าที่จะสังหาจริงโดยแท้จริงแม้ชาติภพที่แล้วเขาจะไม่เคยสังหารผู้ใดมาก่อนแต่ประสบการณ์สอนให้เขาได้รู้แล้วว่าหากไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่าและอย่าใจดีเลี้ยงเสือเพราะซักวันหนึ่งมันจะต้องทำร้ายเราแน่ไม่ว่าเราจะดูแลมันดีแค่ไหนมันก็ตาม
"เฮ่อะในเมื่อเ้าเลือกที่จะตายก็ดีจัดการมัน"ชายหัวโล่นออกเสียงสังการลูกน้องของเขาทั้งสี่คนและยื่นกอดอกมองดูอย่างมั่นใจเขาคิดว่าเด็กคนเดียวไม่ต้องถึงมือของเขาด้วยซ้ำแค่ให้ลูกน้องของเขาจัดการมันซะก็เพียงพอเขามองไปที่คุณหนูของเขาแล้วยิ้มด้วยสายตาที่หื่นกระหายเขานั้นเป็คนสนิทอาของนางและได้พบกับคุณหนูอยู่บ่อยครั้งเขานั้นหวังว่าซักวันจะได้ชื่นชมกับร่างกายของนางในที่สุดวันนี้โอกาศก็มาถึงที่เขาตัดสินใจร่วมมือกับคุณชายตกูลใหญ่เพราะ้าตัวหญิงสาวและจงใจปล่อยให้นางหนีมาเพื่อที่เขาจะได้ตามมาและไม่ให้พวกคุณชายที่เขาร่วมมือด้วยรู้เป็การยืมมือที่เหมาะเจาะทุกอย่างเป็ไปตามแผนของเขาทั้งหมด
"ตายซะเ้าเด็กไม่เจียมกะลาหัว"สองคนที่อยู่ในระดับสองของปราณก่อนเกิดมุงหน้าเข้าใส่หลินหลงทันทีแต่ก่อนที่จะถึงตัวหลินหลงเรียกใช้ทักษะก้าวข้าม์ไปอยู่ข้างหน้าของทั้งสองคนและจิ้มไปที่ดวงตาของทั้งสองอย่างรวดเร็วทำให้ทั้งสองที่พุ่งเข้ามาร้องอย่างทรมาณก่อนที่จะรู้ตัวว่าหลินหลงมาอยู่ข้างหน้าพวกเขาตาก็บอดไปแล้ว
ชายอีกสองคนที่ยืนดูมีพลังระดับสามใอย่างมากจึงรีบพุ่งเข้าไปช่วยเหลือทันทีแต่ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวหลินหลงก็มาโผ่ลตรงหน้าของเขาและใช้มีดสั้นที่แย่งจากหญิงสาวมาตัดเส้นเืที่คอของชายร่างใหญ่ก่อนตรงไปยังคนที่อยู่ด้านข้างพร้อมแทงไปที่จุดตันเถียนอย่างรวดเร็วไม่มีเวลาให้ชายหนุ่มร่างใหญ่ทั้งสองตั้งตัวแม้แต่น้อยชายทั้งสี่คนนอนกองอยู่กับพื้นดิ้นร่นด้วยความทรมาณ
"ระดับ5" ชายหัวโล่นใอย่างมากขอบทวีปแบบนี้มีเด็กอายุเพียงเท่านี้อยู่ปราณระดับ 5 เพราะที่นี้นั้นทรัพยากรณ์น้อยเป็อย่างมากและห่างไกลจากเมื่อหลวงหากเป็เมื่องหลวงเขาคงไม่ใที่จะมีเด็กที่มีพลังระดับนี้แต่ที่มากกว่านั้นคือการลงมือที่โเี้แทงไปที่จุดตายโดยที่ไม่ลังเลแม้แต่น้อยไม่แม้แต่กระพิบตาด้วยซ้ำ
"ข้าเตื่อนเ้าแล้ว"หลินหลงพูดจบเขาพุ่งไปทางชายหัวโล่นอย่างรวดเร็วระดับพลังนั้นแม้ต่างกันเพียงชั้นเดียวก็ยากที่จะรับมือแต่หลินหลงที่มีพลังปราณมากกว่า1ระดับนั้นและบวกกับทักษะระดับสูงที่มีทำให้เขานั้นเหนือกว่าชายหัวโล่นอย่างเห็นได้ชัด
"ได้โปรดไว้..อ๊าก"พูดยังไม่ทันจบประโยคหลินหลงก็แทงไปที่จุดตันเถียนของชายหัวโลนอย่างไม่ลังเล หลินหลงหันหน้ามาทางหญิงสาวที่ยืนมทองด้วยท่าทางที่ใและกลัวหลินหลงเป็อย่างมากสภาพของเขาตอนนี้มือเปื้อนเืและมีแววตาที่ไร้ชีวิตเป็แววตาที่มองดูเหมือนชีวิตที่อยู่ต่อหน้าของเขานั้นมันไม่มีค่าอะไรแม้แต่น้อย หลินหลงโยนมีดสั้นไปที่หญิงสาวที่ยืนสั่นด้วยความกลัว "ฆ่าพวกเขาทั้งห้าคนซะ"หลินหลงมองด้วยสายตาที่เ็าประดุจน้ำแข็งไปที่นาง
"ข้าทำไม่ได้ข้าไม่เคยฆ่าใครมาก่อน"ตลอดชีวิตของนางมีแต่ช่วยเหลือผู้คนและรำเรียนวิชาแพทย์เท่านั้นตกูลของนางไม่ได้โดเด่นด้านการต่อสู้แต่หากวิชาแพทย์แล้วพวกนางนั้นถือว่ามีหน้ามีตาอยู่บ้างนางถูกดูแลเป็อย่างดีั้แ่ยังเด็กนางนั้นเกลียดังการคต่อสู้่ถ้าหากเลือกระหว่างทำร้ายคนอื่นและให้คนอื่นทำร้ายตัวเองนางเลือกให้คนอื่นทำร้ายตัวเองซะยังดีกว่า
"ไม่ฆ่าก็ถูกฆ่า ใจอ่อนกับศัตรูก็ไม่ต่างกับการฆ่าตัวตายหากเ้าปล่อยมันไปตอนนี้มันจะนำภัยมาสู่เ้า เ้าไม่อยากล้างความอัปยศให้ท่านอาของเ้างั้นรึ ถ้าเ้า้าเช่นนั้นนี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นและเป็เื่ที่เ้าต้องทำให้ได้ หากไม่ก็อย่าหวังสิ่งใดต่อ"หลินหลงนั้นข้าใจคำว่าชีวิตดีมากกว่าใครในที่นี้แม้จะทำดีมากเท่าไหร่กับศัตตรูเมื่อถึงเวลาที่พวกเขามีโอกาศพวกเขาก็จะกลับมาแก้แค้นและนำภัยมาสู่ตัวเองสิ่งที่จะทำให้สิ่งเ่าั้ไม่เกิดขึ้นมีเพียงหนึ่งเดียวหากมีศัตรูก็จงจำกัดทิ้ง หากปล่อยไว้รั้งแต่จะสร้างปัญหาให้เท่านั้น
"ข้า..ข้าทำไม่ได้จริงๆ"หญิงสาวที่มองดูชายทั้งห้าคนนอนร้องด้วยความเ็ปเหมือนจะตายแต่ก็ยังไม่ตาย หลินหลงจงใจแทงให้ใกล้จุดตายมากที่สุดเพราะ้าให้นางสังหารชายทั้งห้าคนนี้ด้วยตนเอง หากนางไม่สามารถทำเื่นี้ได้เื่แก้แค้นและล้างความอัปยศคงลืมไปได้เลย
"งั้นเ้าก็ลืมทุกเื่ที่ข้าพูดซะ" หลินหลงกล่าวอย่างไม่แยแสและเดินจากไปทันที
129
