ตอน 8 คนอย่างข้าก็รักเป็
"จิ่นเฟย เชื่อข้าเถอะ จวนหลิวไม่มีที่ใดให้เ้ากลับไปได้อีก ทั่วเมืองหลวงต่างไม่มีที่ใดอ้าแขนต้อนรับเ้านอกจากข้า"
"เ้าคงยังไม่รู้สินะ ว่าสกุลหลิวถูกตราหน้าว่าเป็ฏ!!!"
"ไม่!!! ไม่จริง!!ท่านพ่อไม่มีทางเป็ขุนนางชั่ว" จิ่นเฟยรับไม่ได้ มีท่าทีลนลานเหมือนคนบ้า กรี้ดออกมาเสียงดังจนเติ้งถูแสบแก้วหู
"จิ่นเฟย ข้าเองก็เคยตกอยู่ในสภาพเช่นเดียวกับเ้ามาก่อน เช่นนั้นเ้าสงบใจเถิด ข้าจะรักษาระยะห่างกับเ้าสักครู่...ไม่ว่ายังไงเ้าก็จะต้องแต่งเป็ฮูหยินของข้า" เติ้งถูพร่ำพูดกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะจากไป เขาลูบหัวนางผู้ดื้อรั้นเบาๆหวังประโลมขวัญ
"ชิวเยี่ย ใส่โซ่ตรวนล่ามนางไว้ อย่าให้คิดหนี จนกว่าจะถึงวันแต่งงาน" เติ้งถูจำใจต้องสั่งให้แม่ทัพรองอย่างชิวเยี่ยล่ามนางติดเตียงป้องกันการหลบหนี
*********************
เวลาพลบค่ำ ตะวันใกล้ตกดิน
เสียงเอะอะโวยวายดังไปถึงหน้าตำหนักใหญ่เติ้งถูไม่เป็อันอ่านตำรงตำรา
"เกิดอะไรขึ้น!!กับนาง" สาวใช้ทนไม่ไหวเปิดประตูเข้าไปรายงานถึงด้านใน
"นายท่าน... นายหญิงไม่ยอมทานอาหารเ้าค่ะแม้แต่น้ำสักหยดยังไม่เตะต้อง สาวใช้สองสามคนช่วยกันจับตัว ยังสู้แรงไม่ไหว อีกทั้งผู้น้อยไม่กล้าออกแรงนัก กลัวนายหญิงจะเจ็บแผลเ้าค่ะ"
"จิ่นเฟย ข้าเข้าใกล้เ้าก็ไม่ยอม สาวใช้ปรนนิบัติเ้าก็ไม่เอา ใจของเ้า้าสิ่งใดกันแน่ถึงจะสงบลงได้!!!"เติ้งถูกำมือแน่น พึมพำออกมา เพราะความเป็ห่วง ใบหน้ากลัดกลุ้มแสดงออกจนเห็นได้ชัด
ตึกๆๆ ตึกๆๆ เสียงฝีเท้ากระทบเรือนไม้ดังตึกๆเสียงประตูเปิดควั๊กอย่างแรง ใบหน้าอันเคร่งขรึมเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยนั้นเพ่งมอง
"พวกเ้าออกไปให้หมด " เสียงเปล่งดังสั่งสาวใช้สามคนที่พยายามป้อนข้าวจิ่นเฟย
"เ้าค่ะนายท่าน"
"ต้องให้ถึงมือข้าเชียวหรือจิ่นเฟยของข้าถึงจะเชื่อฟัง ข้าต้องหาสิ่งใดมาทดแทน!!! เ้าถึงจะยอมเชื่อฟังแต่โดยดี"
เติ้งถูเดินเข้าใกล้ พลางนั่งบนโต๊ะน้ำชา
"เชื่อฟัง เชื่อฟังงั้นเหรอ ฮะฮ่าาา น่าสมเพชจริงๆนักฆ่าอย่างเ้าถึงขั้นร้องขอต่อข้า"
"ข้าหลิวจิ่นเฟย!!จะขอจองล้างจองผลาญคนเช่นเ้าไปจนตาย!!! " นางเปล่งเสียงดุดัน จ้องเติ้งถูปานจะเฉือดเืเฉือดเนื้อไม่ละสายตา
"จิ่นเฟย หากด่าทอข้าแล้วเ้าสบายใจ ข้านั้นไม่ขัดใจเ้า หากแต่เพียงว่าเ้ายอมทานสำรับนี้เสียหน่อยเถิด"เติ้งถูยกชามข้าวต้มเข้าใกล้ บรรจงตักข้าวเปียกพอดีคำ ยกขึ้นจ่อมุมปาก
เคร่ง!!!! จิ่นเฟยยกมือปัดถ้วยข้าวต้มร้อนๆหกกระจายเต็มพื้น!!!
ถุ้ยยย!!! จิ่นเฟยก้าวร้าวสุดขีด ในใจของนางหัวเด็ดตีนขาดยังไงก็หมายเพียงจะเอาชีวิตเติ้งถู กรีดเืของเขาล้างเท้าสังเวยิญญาของบรรพชนในสกุลที่ตายไป
จิ่นเฟยทำตัวหยาบคายน่ารังเกียจเกินคนถึงขั้นถุยถ่มน้ำลายรดหน้าผู้ที่ช่งยชีวิตไว้อย่างเติ้งถู
"ในเมื่อในใจของเ้าไม่ยอมดีกับข้า เช่นนั้นข้าจำต้องใช้วิธีนี้" เขาพึมพำในใจ เติ้งถูไม่ได้เป็คนร้ายกาจ แต่เพื่อกำราบม้าพยศอย่างนาง จำต้องร้ายเข้าใส่
เติ้งถูที่อ่อนโยน กลายเป็เติ้งถูจอมเผด็จการในชั่วพริบตา เขาเบือนหน้าหนีทำใจที่จะต้องร้ายกับนาง พร้อมปาดน้ำลายบนหน้าที่นางถุยถ่ม
"จิ่นเฟย เป็เด็กดี... ระหว่างนี้เ้าจะต้องรักษาตัว ท่านหมอกำชับมาว่าเ้าต้องดื่มยาให้ตรงตามเวลา"คำพูดที่ฟังดูนุ่มนวล แต่ท่าทีดันไม่ใช่ เขากลายเป็คนโฉดตามที่นางพร่ำพูดยัดเยียดให้ตลอดเวลา
เติ้งถูพลิกเปลี่ยนสีหน้าเป็คนจองหองร้ายกาจเปลี่ยนอารมณ์ฉับพลันได้ดั่งเสกสั่ง
"ในเมื่อจิ่นเฟยเด็กดีของข้าไม่ยอมทานอาหาร ก็ไม่ต้องทาน!!!!!" เติ้งถูพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆข้างหูนาง ก่อนกระแทกเสียงจนนางใ
เดินไปหยิบถ้วยยาสีเขียวเข้ม จับช้อนคนวน ตักป้อนนางอย่างตั้งใจ
"ดื่ม!!! ดื่มมันซะ!!!" เติ้งถูกระแทกเสียงใส่หน้านางอีกครั้ง
ทว่านางยังคงดื้อดันจะผลักถ้วยยาทิ้งอีกเหมือนเดิมครั้งนี้เติ้งถูไม่รอให้ยาหกกระเซ็น ในเมื่อใช้วิธีไหน นางก็ไม่ยินยอม
เติ้งถูจำเป็ต้องจับถ้วยยาร้อนกรอกปากนางเสีย
หลิวจิ่นเฟยขัดขืนสุดใจ แม้เขาจะบีบปากจนจู้ นางก็กัดฟันแน่น เม้มปากคว่ำลง ไม่รับยาสักหยด
"หึ !! ดื้อดึงนักใช่ไหม !!เช่นนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เตือน" เติ้งถูถอยออกมาตั้งหลักยกถ้วยยาซดสูบจนหมดเกลี้ยง
อิงตัวนั่งลงแนบนาง มือข้างหนึ่งบีบแก้มอูมๆของนางจนต้องปริออกมืออีกข้างประคองลำคอให้เอียงซ้าย เขาตั้งใจป้อนยาคนดื้ออย่างนางด้วยริมฝีปากเติ้งถูผู้นี้ไม่อายฟ้าดิน บรรจงจูบแลกลิ้นจนนางใ ก่อนจะค่อยๆปล่อยกระสายยาซึมผ่านปากของตนแก่นาง
ทั้งสองติดชะงักท่านั้นอยู่ได้เพียงครู่เดียวเติ้งถูกก็โดนนางกัดริมฝีปากจนเืซิบไหลปนกระสายยา
"หากความเ็ปเพียงเล็กน้อยของข้ามันทำให้เ้าได้ดื่มยา ข้าก็ยอม" เติ้งถูนึกคิดในใจหลับตาพริ้มอดทนอยู่กระทั่งยาหมดปาก ถึงได้ลุกถอนตัวออกห่าง
"ถุยๆๆๆ ถุย!!! เ้ามันคนไร้ยางอายฉวยโอกาสแม้กับสตรีที่ถูกล่าม " จิ่นเฟยร้องไห้ออกมาเพราะความทุกข์ใจ
"ครั้งต่อไปหากเ้ายังไม่ยอมกินไม่ยอมดื่ม ข้าจะเป็คนป้อนเ้าด้วยวิธีนี้ไปตลอดชีวิต!!" เติ้งถูฉีกอาภรณ์ของตนเช็ดคราบเืของตนที่ติดริมฝีปากให้นางอย่างเบามือ
"จำเอาไว้ต่อไปนี้เ้าจะต้องอยู่ข้างกายข้า เป็คนของข้าตลอดไป" เติ้งถูพูดเน้นเสียงหนักแน่น พร้อมเดินหันหลังออกไป
"คนชั่วอย่างเ้ากักกันข้าได้เพียงร่างกายเท่านั้น ไม่ว่ากี่แสนปี กี่ล้านชาติเ้าจะไม่มีวันได้ใจข้า"
"หากยืนยันจะแต่งกับข้า ข้าก็จะเป็เมียไร้ใจที่เ้าไม่อาจเอื้อม!!!"จิ่นเฟยแหกปากด่าทอปาวๆๆ
"นั่นมันจูบแรกของข้าเลยนะ... เ้าคนโฉดไร้ยางอายด้อยคุณธรรม" จิ่นเฟยพึมพำออกมาเบาๆ แต่เติ้งถูดันหูดีได้ยินเข้า แค่นั้นก็ดีใจแทบบ้าเขาถึงขั้นหยุดชะงักเดิน เผยรอยยิ้มมุมปากให้สาวใช้หน้าตำหนักเห็น
"พวกเ้า เฝ้าปรนนิบัตินางให้ดีอย่าให้ขาดตกบกพร่อง นางหายดีเมื่อไหร่ เมื่อนั้นจะเป็วันที่นางเป็ฮูหยินใหญ่นายหญิงของพวกเ้า" เติ้งถูผู้คลั่งรักกำชับกับสาวใช้ทุกคนเป็อย่างดี
***********************
ณ จวนสกุลหรง
หรงสือเซียว กลัวว่าครั้งนี้จะเสียนางไป ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ยอม
"จิ่นเฟย เ้ายังจำศิษย์ของเ้าคนนี้ได้หรือไม่"
"18 ปีก่อนข้าเลื่อมใสเ้ากลับขอเป็ศิษย์เสียเลยนี่"
"เด็กน้อยอย่างข้าไม่รู้ว่ารักคืออะไร แต่ตอนนี้ข้าเกือบจะเสียเ้าไปข้าไม่อาจยอมได้ มิสู้ข้าขอเปลี่ยนจากศิษย์เป็สามีของเ้าก็แล้วกัน"
หรงสือเซียวเฝ้าจับมือ ลูบปอยผม กอดอังร่างกายของนางเบาๆทว่าทั้งหมดที่กล่าวมา หรงสือเซียวยังคงเข้าใจผิดคิดว่าสตรีผู้เสียโฉมที่นอนอยู่เบื้องหน้าคือรักแรก(นางในดวงใจหลิวจิ่นเฟย)
ไหนจะรู้เลย ว่าสตรีผู้เสียโฉมที่นอนไร้สติ คือหลิวเว่ยเหนียงน้องสาวแท้ๆของหลิวจิ่นเฟย หรือคุณหนูรองสกุลหลิวนั่นเอง
หรงสือเซียวกลัวมาก กลัวว่าชาตินี้จะไม่สมหวังกับนางและเพื่อกันไม่ให้หรงตือโส่วบิดาของตนสังหารนางอย่างเืเย็น ครั้งนี้เขายอมดื้อหัวชนฝาไม่ว่ายังไงก็จะขอแต่งกับนางให้ได้
เริ่มแรกเดิมทีตาเฒ่าหรงตือโส่วไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งแต่เมื่อพี่ใหญ่ทั้งสองของหรงสือเซียวช่วยพูด ก็พอทำให้ตาเฒ่าหรงตือโส่วใจอ่อนลง
การแต่งงานของทั้งสองเป็ไปอย่างเรียบง่าย เกิดขึ้นไวปานสายฟ้าแลบทว่าตาเฒ๋าหรงตือโส่วไม่ได้ยินดี และไม่ได้พอใจั้แ่แรกงานแต่งนี้จึงถูกจัดแบบลับๆ มีเพียงคนในจวนเท่านั้นที่เข้าร่วม
แม้สตรีที่รัก...จะใบหน้าเสียโฉมเละเหมือนผี หรงสือเซียวก็ยังรักมั่นคงต่อนาง ไม่มีท่าทีรังเกียจใดๆ หลิวเว่ยเหนียงรู้ดีว่าตนต้องไม่รอดแน่หากเผยตัวตนออกไปว่าไม่ใช่หลิวจิ่นเฟย
ดังนั้นเว่ยเหนียงจึงต้องแสร้งเล่นตามน้ำไปใครจะรู้ว่าพอได้ร่วมรักกันบนเตียงใหญ่ ในค่ำคืนวันเข้าหอของบ่าวสาวทำให้นางติดใจความเผ็ดร้อนดุดัน ลีลาอันเด็ดดวงของหรงสือเซียว
หลิวเว่ยเหนียง ดันหลงรักสามีอย่างหรงสือเซียวจนหัวปักหัวปลำ
98
![บทเพลงรัก(พื้นที่)พักใจ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697511760_25025172.webp)
