เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

         “จะลงเขาเลยงั้นเหรอครับ”วังหยางถามลู่เป๋าเหยียน “พวกเราไม่หากันต่อแล้วเหรอครับ”   

        “เธอไม่มีทางอยู่บนนี้”   

         ลู่เป๋าเหยียนรู้จักซูเจี่ยนอันดีเธอกลัวเสียงฟ้าร้องที่สุด หลังชันสูตรศพเสร็จถ้าเห็นว่าพายุจะเข้าแล้วล่ะก็ เธอคงเลือกลงจากเขา  

        แต่ดูจากเวลาที่เธอต้องใช้ก่อนพายุจะมาเธอคงหนีลงเขาไปไม่ทัน

        เธอคงเจอพายุเสียก่อนจึงหลงทางหรือไม่ก็...เกิดอุบัติเหตุ

        เขามั่นใจว่าหากเดินลงเขาไปอาจจะพบเธอ

        “วังหยาง”ลู่เป๋าเหยียนสั่ง “ติดต่อหัวหน้าหลงให้รวมคนมาช่วยกันหาบริเวณนี้”ซูเจี่ยนอันไม่ใช่คนที่จะหลงทางง่ายๆ หรือต่อให้เดินผิดทางก็คงหลงไปไม่ไกลมากนัก

        เขาสังหรณ์ใจว่าเธอต้องอยู่แถวนี้เพียงแต่อาจจะเดินลงเขาผิดทาง   

        “รับทราบครับ!”   

        ขณะที่วังหยางติดต่อกับหัวหน้าหลงลู่เป๋าเหยียนก็เดินมุ่งหน้าลงเขาต่อไป   

        หลังเดินไปได้ไม่ไกลนักฝนก็เริ่มตกหนักอีกครั้ง ท้องฟ้ามืดลงทุกทีแสงไฟฉายสาดส่องไปทั่วบริเวณพร้อมกับเสียงเรียกชื่อซูเจี่ยนอันที่ดังก้องไปทั่วแต่สิ่งเหล่านี้เหมือนกับต่อยหมัดลงบนนุ่น มันไม่เกิดผลลัพธ์อะไรทั้งสิ้น   

        คิ้วของลู่เป๋าเหยียนขมวดมุ่นขึ้นทุกขณะเขากุมไฟฉายในมือเอาไว้แน่นจนเล็บซีดขาว แม้ใบหน้าจะไม่แสดงอารมร์ แต่เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเครียดและกังวลมากแค่ไหน

        นี่เป็นครั้งแรกที่วังหยางเห็นลู่เป๋าเหยียนเป็นแบบนี้

        ศัตรูของลู่เป๋าเหยียนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาแข็งแกร่งราวกับเหล็ก ไร้ซึ่งจุดตาย   

        แต่ที่แท้เขาก็มีจุดอ่อนเหมือนคนอื่นๆนั่นก็คือ ซูเจี่ยนอัน   

        แถมยังเป็นจุดอ่อนที่ยิ่งกว่าจุดตายเสียอีกหากใครเผลอไปสะกิดเข้าล่ะก็ เขาจะกลายเป็นอีกคนทันที

        ดูท่าหลายปีที่ผ่านมาที่ลู่เป๋าเหยียนเอาแต่หนีและปิดบังเรื่องหลายอย่างกับซูเจี่ยนอันคงเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว

        ท้องฟ้าค่อยๆมืดสนิทลู่เป๋าเหยียนเริ่มรู้สึกใจหาย ตอนนี้เขาทั้งกลัวและกังวลใจ

        เขาใช้มือแหวกเปิดทางทุกจุดที่สามารถมีคนเข้าไปซ่อนตัวได้เพื่อหวังว่าจะได้พบกับซูเจี่ยนอัน แต่ทุกครั้งก็ต้องล้มเหลวเรื่อยไป ต่อให้มือของเขาจะถูกหนามเกี่ยวจนเลือดไหลเป็นทางก็ตาม

        ลู่เป๋าเหยียนไม่สนใจแผลที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อยเขาเงยหน้ามองท้องฟ้า

        “วังหยางเดินลงไปอีกทาง” ถ้าแยกกันหา เปอร์เซ็นต์ที่จะเจอตัวซูเจี่ยนอันก็จะเพิ่มขึ้น   

        “ไม่ได้ครับนี่ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว” วังหยางตอบ “ผมต้องอยู่กับคุณไม่งั้นหากคุณได้รับอันตรายจะทำยังไงล่ะครับ”   

        ตอนนั้นเองลู่เป๋าเหยียนก็เห็นกระเป๋าสีขาวใบหนึ่ง

        มันคือกระเป๋าเครื่องมือที่ซูเจี่ยนอันพกไปด้วยทุกครั้งเวลาไปที่เกิดเหตุคงเพราะเธอรีบลงจากเขาจึงวางมันทิ้งไว้ที่นี่

        ตั้งแต่เล็กยันโตลู่เป๋าเหยียนประสบความสำเร็จมามากมายแรกๆเขาก็ดีใจ แต่ต่อมากลับเริ่มด้านชาเพราะความสำเร็จกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาไปเสียแล้วจึงไม่อาจทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นได้อีก   

        แต่กระเป๋าใบนี้เปรียบเสมือนแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในความมืดมิด เขาสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความดีใจไม่ต่างอะไรกับครั้งแรกที่เขาประสบความสำเร็จ

        “วังหยาง”เขายืนอยู่ตรงทางแยก ก่อนจะชี้ตรงไปที่ทางลงเขา “นายไปทางนี้”   

        ส่วนเขาจะเดินลึกเข้าไปในป่า   

        หน้าที่ที่ควรทำกับคำสั่งที่ได้รับช่างขัดแย้งกันหลังลังเลอยู่นานวังหยางก็ตัดสินใจทำตามที่ลู่เป๋าเหยียนสั่งเขาแยกตัวออกไปหาซูเจี่ยนอันอีกทาง   

        ต่อให้พบเจออะไรในภูเขาลูกนี้ลู่เป๋าเหยียนก็คงรับมือได้แต่หากหาตัวซูเจี่ยนอันไม่พบ เขาคงกลายเป็นบ้าแน่ๆ

        สายฝนเริ่มรุนแรงขึ้นสายลมที่พัดผ่านทำให้ใบไม้เสียดสีกันจนเกิดเสียงเป็นระยะๆความมืดที่โอบล้อมอยู่ทั่วบริเวณ ยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่ากลัว  

        แต่ลู่เป๋าเหยียนไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นเขาเดินลึกไปตามทางอย่างมุ่นมั่น พลางใช้ไฟฉายส่องสำรวจข้างทางอย่างละเอียด   

        ไม่ว่ายังไงเขาจะต้องหาตัวซูเจี่ยนอันให้เจอไม่งั้นเขาจะไม่ออกจากภูเขาไปไหนทั้งนั้น

        ในตอนนั้นเองท้องฟ้าเริ่มมีแสงสว่างวาบ ตามติดมาด้วยเสียงฟ้าผ่าดังสนั่น   

        สภาพอากาศแบบนี้ซูเจี่ยนอันจะต้องกลัวมากแน่ๆเขาจะปล่อยเธอไว้ที่นี่ตามลำพังไม่ได้ ลู่เป๋าเหยียนคิด  

        ขณะที่เขากำลังจะร้องเรียกซูเจี่ยนอันอีกครั้งสายตาของเขาก็เห็นสร้อยดอกคามิลเลียตกอยู่ที่พื้น ดอกไม้สีขาวประดับอยู่บนเชือกสีเขียวเลอะไปด้วยดินโคลนมันเกี่ยวอยู่บนเถาวัลย์ที่พื้น

        นี่คงเป็นสร้อยที่เสียวอิ่งพูดถึงก่อนเขาจะขึ้นมาบนเขา    

        แล้วทำไมมันไปเกี่ยวอยู่ที่พื้นแบบนั้นได้?

        ลู่เป๋าเหยียนมองไปที่ปลายเท้าก่อนจะเห็นร่องรอยบางอย่างบนเนินลาดชันมีพื้นที่บางส่วนเหมือนถูกอะไรบดทับจนราบเรียบ ราวกับมีอะไรกลิ้งตกลงไปเถาวัลย์ที่อยู่แถวนั้นก็เหมือนเคยถูกกระชากขนาดต้นหญ้าที่พื้นยังมีรอยเหมือนถูกดึงถอนขึ้นมาจนเห็นดินโคลนด้านล่าง

        ลู่เป๋าเหยียนไม่คิดต่อให้มากความเขาสไลด์ตัวลงไปตามเนินนั้นทันที

        ด้านล่างของเนินเป็นทางเดินค่อนข้างกว้างเขามองสำรวจไปรอบๆอย่างร้อนใจ หัวใจของเขาถูกบีบรัดจนเจ็บปวดไปหมด   

        เขาหวังว่าจะได้พบซูเจี่ยนอันแต่ก็กลัวว่าจะมาเจอเธอที่นี่

        ถ้าตกลงมาจากเนินสูงขนาดนั้นเธอจะบาดเจ็บแค่ไหนเขาพอเดาออก

        ลู่เป๋าเหยียนส่องไฟฉายไปทางซ้ายก่อนจะพบถ้ำขนาดเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลฝนที่เทลงมาทำให้น้ำขังตัวจนคล้ายบ่อน้ำขนาดย่อมซูเจี่ยนอันกำลังนอนขดตัวอยู่ในนั้น เสื้อผ้าของเธอเต็มไปด้วยคราบโคลนกางเกงขาดแหว่งหลายที่ มีคราบเลือดปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

        เธอนอนแน่นิ่งราวกับไร้ชีพจรเส้นผมที่เปียกชื้นแนบลู่อยู่บนใบหน้าและลำคอ ริมฝีปากไร้ซึ่งสีเลือด ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ

        “เจี่ยนอัน!”

        เหมือนมีใครเอามีดมาแทงเข้าที่หัวใจลู่เป๋าเหยียนรีบพุ่งตัวเข้าไปอุ้มซูเจี่ยนอันออกมา ตัวเธอเย็นเฉียบอย่างกับน้ำแข็ง   

        “เจี่ยนอัน”ลู่เป๋าเหยียนกอดเธอไว้แน่นพลางเรียกชื่อเธอไม่หยุด แต่เธอกลับไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง   

        ลู่เป๋าเหยียนไม่สนใจอะไรทั้งนั้นเขาถอดเสื้อผ้าเปียกชื้นของเธอออก ก่อนจะสวมเสื้อนอกของตนเองให้กับเธอ ร่างกายเธอเย็นอย่างกับน้ำแข็งนิ้วมือของเธอเกร็งไปหมด   

        ลู่เป๋าเหยียนกุมมือซูเจี่ยนอันเขาพยายามถ่ายทอดความอบอุ่นให้กับเธอแต่ก็ไม่ได้ผล จึงกอดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม

        “ขอโทษนะ”ลู่เป๋าเหยียนจับผมที่เปียกชื้นของเธอไปทัดที่ข้างหู “เจี่ยนอัน ฉันขอโทษ”   

        “......”ซูเจี่ยนอันที่อยู่ในอ้อมแขนของลู่เป๋าเหยียนยังคงไร้การตอบสนองถ้าไม่ใช่เพราะยังมีลมหายใจ ตอนนี้เธอก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้ว     

        ลู่เป๋าเหยียนคิดถึงภาพของเธอที่ผ่านมายามเธอโกรธเธอจะกลายร่างเป็นปีศาจน้อย แต่เวลาปกติกลับเหมือนลูกกวางที่กระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริงด้วยพลังเต็มเปี่ยมขนาดเข้าไปเล่นเครื่องเล่นที่น่ากลัว เธอยังจูงมือเขาพลางเอ่ยอย่างใจกล้าว่า “เดี๋ยวฉันพานายหนีไปเอง”

        ขณะเดียวกันหัวหน้าหลงและคนในทีมก็เดินตามหาซูเจี่ยนอันมาถึงที่นี่เมื่อเห็นลู่เป๋าเหยียนกำลังกอดใครบางคนอยู่พวกเขาก็โล่งใจได้เปราะหนึ่ง

        “คุณลู่ครับคุณนายลู่เป็นยังไงบ้าง”

        “เรียกรถพยาบาล”ลู่เป๋าเหยียนแบกซูเจี่ยนอันขึ้นหลัง สีหน้าของเขากลับมาราบเรียบดังเดิม “หาคนนำทางลงจากเขาให้ผมด้วย”

        มีคนเสนอตัวนำทางให้ลู่เป๋าเหยียนทันที

        “ผมรู้ทางลัดอยู่ครับเร็วที่สุดคงสัก 45 นาทีจึงจะลงจากเขาได้”

        ลู่เป๋าเหยียนเอ่ยเสียงเข้ม“เร็วหน่อย”

        หัวหน้าหลงแจ้งข่าวให้ทุกคนออกจากเขาวังหยางเองก็รีบตามมาสมทบกับลู่เป๋าเหยียน เขาเห็นซูเจี่ยนอันที่อยู่บนหลังของลู่เป๋าเหยียนจึงก้าวฝีเท้าอย่างรวดเร็วคนที่เดินตามหลังถึงกับวิ่งเหยาะๆตามไปพลางหอบ แต่ลู่เป๋าเหยียนแค่ขมวดคิ้วมุ่นไม่แสดงสีหน้าใดๆ

        วังหยางรู้ดีว่าลู่เป๋าเหยียนกำลังเป็นห่วงซูเจี่ยนอันมากแค่ไหนเพียงแต่เขาเป็นคนไม่แสดงออกก็เท่านั้น

        วังหยางเดินเข้าไปหาเจ้านายก่อนจะทำท่าเหมือนจะช่วยอุ้มซูเจี่ยนอัน

        “ให้ผมช่วยไหมครับคุณจะได้พักสักนิด”

        “ไม่ต้อง”ลู่เป๋าเหยียนตอบเสียงนิ่งโดยไม่หอบหายใจแม้แต่น้อย “เมื่อไหร่รถพยาบาลจะมาถึง”   

        “ตอนนี้รถพยาบาลรออยู่ที่ด้านล่างแล้วครับ”วังหยางรีบตอบทันควัน

        ลู่เป๋าเหยียนไม่ได้พูดอะไรอีกเขาแค่ก้าวเท้าไวขึ้นกว่าเดิม วังหยางยอมรับเลยว่าลู่เป๋าเหยียนแข็งแรงเกินคนธรรมดาจนเขาอดอุทานในใจไม่ได้   

        จะว่าไปก็ไม่แปลกลู่เป๋าเหยียนจะยอมให้คนอื่นแตะต้องซูเจี่ยนอันได้ยังไงจริงไหม?   

        ทั้งที่คนนำทางบอกไว้ว่าอย่างเร็วที่สุดคงต้องใช้เวลา45นาที แต่ลู่เป๋าเหยียนกลับใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงในการลงจากเขาเขารีบส่งซูเจี่ยนอันให้ทีมแพทย์เป็นคนดูแลทันใดเดิมทีวังหยางอยากบอกให้ลู่เป๋าเหยียนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อนสักหน่อยแต่เขากลับขึ้นรถพยาบาลออกไปโดยไม่แคร์อะไรทั้งสิ้น

        รถพยาบาลสีขาวมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลทันที

        ทีมแพทย์รีบตรวจร่างกายของซูเจี่ยนอันอย่างเร่งด่วนเธอยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยไม่มีทีท่าจะฟื้น

        เดิมทีเธอก็เป็นคนผอมบางอยู่แล้วยิ่งตอนนี้อยู่ในชุดทหารตัวหลวมโคร่งทำให้ร่างบางยิ่งดูผอมเข้าไปใหญ่แขนเสื้อยาวจนคลุมมือเธอเอาไว้จนมิด ลู่เป๋าเหยียนกุมมือของเธอไว้พลางคิด

        ว่าแล้วเขาจึงช่วยพับแขนเสื้อให้เธอก่อนจะเห็นรอยแผลทั้งลึกทั้งตื้นเต็มฝ่ามือเธอไปหมด

        นี่คงเป็นแผลที่ได้จากการพยายามคว้าอะไรไว้ตอนที่กลิ้งตกลงมาจากเนินลาดชันถึงเลือดจะหยุดไหลแล้ว แต่ปากแผลที่ถูกน้ำฝนกัดเซาะทำให้มันดูขาวซีด ฝ่ามือของเธอในตอนนี้ก็ดูไร้เรี่ยวแรง

        ลู่เป๋าเหยียนรู้สึกสงสารและเป็นห่วงเธอจับใจความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทุกอณูหัวใจของเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

        ถ้าไม่ใช่เพราะเขาหาเรื่องทะเลาะกับเธอเธอคงไม่โกรธจนหนีมาทำงานที่นี่และได้รับบาดเจ็บแบบนี้   

        “คุณลู่คะ”เสียงคุณหมอดังขึ้นเรียกสติชายที่กำลังคิดกล่าวโทษตัวเองตรงหน้า

        “ดิฉันขอทำแผลที่มือของคุณนายลู่หน่อยนะคะ”

        ลู่เป๋าเหยียนเห็นถาดที่อยู่ในมือหมอแล้วจึงเอ่ยว่า“เดี๋ยวผมทำเอง”

        ตอนแรกคุณหมอก็ดูไม่วางใจแต่เมื่อเห็นลู่เป๋าเหยียนทำการฆ่าเชื้อได้อย่างคล่องแคล่วไม่แพ้คนอาชีพเดียวกัน เธอจึงปล่อยให้ลู่เป๋าเหยียนเป็นคนทำแผลต่อ   

        ภาพตรงหน้าทำให้เธอรับรู้ได้ว่าชายตรงหน้ารักภรรยาของเขามากแค่ไหน

        “ภรรยาของคุณคงมีความสุขมาก”แพทย์หญิงกล่าว   

        มือที่กำลังฆ่าเชื้อของลู่เป๋าเหยียนหยุดชะงักไปชั่วขณะเขามองหน้าซูเจี่ยนอันพลางคิด  

        ครึ่งปีที่แต่งงานกันมาซูเจี่ยนอันอาจจะไม่เคยมีความสุขจริงๆสักครั้งเลยก็ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้