เวลาล่วงเลยจนดึก แสงไฟในบ้านดับลงทีละดวง ทีวีที่เคยส่งเสียงคลอเบา ๆ ในห้องนั่งเล่นถูกปิด ทิ้งไว้เพียงความเงียบและเสียงแมลงกลางคืนดังแ่ ๆ
แทนไทนอนพลิกตัวไปมา เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ แต่ใจกลับร้อนรุ่มยิ่งกว่าตอนบ่ายเสียอีก
ภาพตอนบ่าย…ที่แพรวาสวมเสื้อกล้ามรัดรูปกับเลกกิ้งแนบเนื้อ มันยังไม่หายจากหัวเลยสักนิด ????
เขาตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง เปิดประตูห้องออกมาเงียบ ๆ ตั้งใจจะลงไปหยิบน้ำดื่มจากตู้เย็นชั้นล่าง
แต่ระหว่างเดินผ่านห้องของแพรวา เขากลับชะงัก
แสงไฟสลัวลอดออกมาจากช่องประตูที่เปิดแง้มอยู่เล็กน้อย ประตูไม้สีขาวที่ดูเรียบร้อยตลอดทั้งวัน…วันนี้กลับไม่ปิดสนิท
เขาไม่ควรหยุดมอง
…แต่เขาก็หยุด ????
ในห้องนั้น แพรวายืนหันหลังให้กระจกสูง ร่างในชุดคลุมอาบน้ำผ้าบางสีครีมที่ไม่ได้ผูกแน่นนัก เธอกำลังปลดเสื้อชั้นในอย่างเงียบเชียบ ร่างเปลือย้าสะท้อนอยู่ในกระจกครึ่งบานข้างเตียง
แทนไทเบิกตาเล็กน้อย แล้วรีบเบือนสายตาทันที — แต่เท้ามันกลับไม่ขยับ
เธอยังคงไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น
มือของเธอไล้ไปตามผิวไหล่ ปลดผ้าคลุมออกช้า ๆ จนเผยผิวเนียนของแผ่นหลังที่ขาวสะอาด ลำคอระหงส์และทรงผมที่รวบไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นเสี้ยวของต้นคอที่ดูเปราะบางจนเขาแทบลืมหายใจ
เขาเผลอถอนหายใจเบา ๆ
แล้ว…
“เสียงข้างนอกนั่นเธอใช่มั้ย แทนไท”
เขาสะดุ้ง
แพรวาพูดขึ้นโดยที่ยังไม่หันมา สีเสียงนิ่ง เรียบ แต่คมกริบ
“ขอโทษครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจ…ประตูมันเปิดอยู่ ผมแค่จะไปหยิบน้ำ—”
“แล้วทำไมยังยืนอยู่ตรงนั้นล่ะ?”
เธอหันมาช้า ๆ เพียงครึ่งตัว ผ้าคลุมปิดร่างไว้แต่ไม่ได้ผูกแน่นนัก เนินไหล่ยังเปลือยเปล่า แสงไฟอ่อนสลัวทำให้ทุกอย่างดูนุ่มนวลแต่ยิ่งยากจะละสายตา
“อยากดูให้ชัดกว่านี้มั้ย?”
เสียงของเธอเบา…แต่เหมือนมันก้องอยู่ในหัว
“…ไม่ครับ” เขาเบือนหน้าหลบอีกครั้ง “ผะ ผม…ไม่ได้ตั้งใจมองพี่จริงๆ นะ”
แพรวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ
“นั่นแหละ ที่ฉันอยากได้ยิน” ????
เธอค่อย ๆ ปิดประตูลงช้า ๆ
แกร๊ก…
แทนไทยืนนิ่งอยู่หน้าประตูนั้นอีกพักใหญ่ ก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างอย่างเงียบ ๆ
หัวใจเขาเต้นจนแทบจะะเิออกมา
เขารู้แล้ว…ว่าเธอไม่ได้เผลอ
เธอตั้งใจเปิดประตูนั้นเอง