" เดี๋ยวๆใจเย็นๆเ้ารองวันนี้พ่อพาฟานฟานมาซื้อของที่จะใช้ตอนเปิดเรียนวันจันทร์หน้าเท่านั้นเองแล้วฟานฟานก็ชวนพ่อมาหาแก น้องกลัวว่าแกจะประหยัดเงินจนไม่ยอมกินข้าวเที่ยง "
หลิวหานตงตอบผู้เป็ลูกชายคนที่สองทันทีเมื่อหลิวหานเฉินได้ยินก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะหันมามองฟานฟานทันที
" พี่ก็แปลกใจที่เห็นน้องมาหาสงสัยวันนี้พี่คงได้โชคแน่เลยเพราะคุณหนูฟานฟานมาหาพี่ชายถึงที่แถมยังเป็พี่ชายอีกหายพี่ใหญ่รู้คงอิจฉาพี่แน่เลย"
ฟานฟานได้แต่มองพี่ชายของเธอที่ยืนยิ้มอยู่คนเดียวก่อนจะชวนไปหาที่ทานข้าวทันทีเพราะท้องน้อยๆของเธอเริ่มประท้วงขึ้นมา
กว่าทั้งสามคนจะกินข้าวเที่ยงเสร็จก็หมดเวลาพักเที่ยงของหานเฉิงพอดี
" พี่รองเลิกงานแล้วรีบกลับบ้านละอย่ามัวเถลไถลอยู่ด้านนอกไม่งั้นฉันจะฟ้องแม่คอยดู "
ฟานฟานย้ำเตือนให้หานเฉิงรีบกลับบ้านทันทีก่อนจะแยกย้ายกันหานเฉิงที่เห็นน้องสาวของเขานั่งซ้อนท้ายรถจักรยานพ่อกลับไปเขาก็รู้สึกดีใจเป็อย่างมาก
เมื่อก่อนฟานฟานไม่ค่อยสุงสิงกับเขาหรือพี่ใหญ่เลยสงสัยเพราะกำลังจะเปิดเรียนแน่เลยถึงได้อารมณ์ดีพูดกับเขามากกว่าปกติแล้วหานเฉิงก็เดินเข้าที่ว่าการทันที
" แม่ค่ะ หนูกับพ่อกลับมาแล้วค่ะ "
เสียงของฟานฟานที่เรียกแม่ของเธอดังขึ้น ฉีฉีเมื่อเห็นลูกสาวของตนที่กำลังเรียกหาอยู่จึงเดินออกมาจากในครัวพร้อมกับในมือที่ถือถาดน้ำออกมา
" ทำไมเพิ่งกลับมาละแม่รอไม่ไหวจนกินข้าวไปก่อนแล้วแล้วถืออะไรกลับมาละเยอะแยะเต็มมือทั้งสองคนเลย "
ฟานเย่วที่กำลังจะดุฟานฟานที่ซื้อของกลับมาเยอะหานตงที่เห็นดังนั้นจึงรีบบอกทันทีว่าทีของฝากให้เธอด้วย
" อย่าว่าลูกเลยฟานเย่ว ฟานฟานซื้อผ้ามาด้วยสามพับลูกบอกว่าจะช่วยคุณตัดเสื้อให้กับทุกคนในครอบครัวเราจะได้มีเสื้อผ้าที่เหมือนกัน "
หานตงรู้สึกอิ่มเอมใจมากที่ลูกสาวของเขารู้จักใส่ใจคนในครอบครัวอีกด้วยฟานฟานที่เดินไปหยิบแก้วน้ำในถาดจากนั้นก็นำมาให้พ่อของเธอทันที
" แม่ค่ะ วันนี้หนูกับพ่อเราไปหาพี่รองกันค่ะเลยไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันอีกอย่างตอนที่พ่อพาหนูไปดูชุดนักเรียนหนูเห็นบางคนเขาใส่เสื้อเหมือนกันทั้งบ้านหนูเลยอยากให้บ้านเราใส่เสื้อเหมือนกันด้วยค่ะแม่"
ฟานฟานที่กำลังนวดแขนแม่ของเธอเพื่อเป็การเอาใจและเพื่อ้าให้แม่ของเธอช่วยทำเสื้อด้วยฟานเย่วได้แต่ส่ายหน้าในความทะเล้นของลูกสาวเธอ
จากนั้นฟานฟานก็ลองใส่ชุดนักเรียนให้พ่อกับแม่ของเธอดูจนครบชุดที่พ่อเธอซื้อให้เธอก็ทยอยขนถุงกระดาษที่ใส่ของต่างๆเข้าห้องทันที
185
