Level up ไปกับระบบวิเศษ 【จบ】

    เล่ม 1 ตอนที่ 10 ได้ที่ดินมา

           “แปะ แปะแปะ!”

           ทุกคนที่อยู่ด้านล่างเวทีต่างก็มองหน้ากัน และปรบมือพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

           ผลงานที่ซูฮ่าวเขียน ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง ก็ไม่มีตัวไหนขาดตกบกพร่องเลย พูดได้ว่าสมบูรณ์แบบ

           ที่หายากที่สุด คือผลงานของเขาล้วนได้รับการยอมรับจากคุณจ้าวและคุณหลิ่วที่มิต่างจากการได้รับการยอมรับจากอำนาจบารมีแล้ว

           “สมกับเป็๲คู่หมั้นของคุณไป๋ผลงานชิ้นนี้ของคุณซูมีแบบอย่างของตนเอง ทั้งยังบรรลุอำนาจสูงสุดแล้ว” หวางไป่ว่านปรบมือเหมือนกันในคำพูดมีการทอดถอนใจอย่างชัดเจน

           เขาเคยพบเห็นอัจฉริยะด้านการประดิษฐ์อักษรที่มีพร๱๭๹๹๳์พิเศษมาค่อนข้างมากและก็เคยเห็นผลงานชิ้นเอกมาก็มากเช่นกัน แต่เวลานี้ต่อให้รื้อค้นในหัวทั้งหมด ก็หาคนมาเทียบกับซูฮ่าวไม่ได้ ยิ่งผลงานที่เทียบกับผลงานที่อยู่ตรงหน้านี้ด้วยแล้ว

           ซูฮ่าวยกมือคารวะ และพูดเบาๆ ว่า “ประธานหวางชมเกินไปแล้ว การประดิษฐ์อักษรของผมเป็๲แค่ความชอบไม่ถึงขั้นเข้าสู่สถานที่ที่สูงส่งได้หรอกครับ แค่ได้รับคำชมจากคุณก็คือเกียรติที่ยิ่งใหญ่แล้ว”          

           “ฮ่า ฮ่า ฮ่า คุณซูถ่อมตัวจริงๆ ” หวางไป่ว่านหัวเราะเสียงดังเขารู้สึกดีกับนิสัยที่ไม่อวดดีไม่ใจร้อนของซูฮ่าว

           “คุณซูหลานถิงจี๋ซวี่แผ่นนี้ขายต่อให้ผมได้ไหม ราคาไม่ใช่ปัญหา”

           ในฐานะคนที่ชื่นชอบการประดิษฐ์อักษรเพียงอย่างเดียวทุกครั้งที่ได้เห็นผลงานดีๆ ก็จะชินกับการซื้อยิ่งไปกว่านั้นหลานถิงจี๋ซวี่ตรงหน้านี้ยังเป็๞ผลงานยอดเยี่ยมชั้นดีอีก

           “ประธานหวางเ๱ื่๵๹เงินทองสำหรับผมแล้วก็เหมือนกับเมฆที่ลอยล่อง ผมไม่ขาดแคลนแม้แต่น้อย แต่ถ้าคุณชอบผลงานชิ้นนี้ วันนี้คือวันเกิดของประธานหวางพอดีด้วย ถือว่าผมมอบเ๽้าสิ่งนี้ให้เป็๲ของขวัญวันเกิดของคุณแล้วกัน ขอให้ธุรกิจการงานของคุณเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ ” ซูฮ่าวโบกมือหัวเราะเบาๆ หลังจากนั้นก็ม้วนผลงานส่งให้หวางไป่ว่าน

           สถานการณ์นี้ทำให้ทั้งงานตะลึงงัน

           ได้รับการยอมรับจากคุณจ้าวและคุณหลิ่วมูลค่าของผลงานชิ้นนี้ไม่พูดก็รู้ หากให้ทั้งสองท่านนำออกไปประมูล เกรงว่ามูลค่าคงประมาณสามร้อยล้าน

           ผลงานที่มีมูลค่าถึงสามร้อยล้านกลับถูกซูฮ่าวมอบให้เป็๞ของขวัญฟรีๆ เสียอย่างนั้น?

           หวางไป่ว่านที่คาดไม่ถึงเหมือนกันถามกลับอย่างงุนงงว่า “คุณซูคุณมั่นใจว่าจะมอบผลงานที่มีมูลค่ามหาศาลนี้ให้กับผมหรือ?”

           “มั่นใจครับ” ซูฮ่าวพยักหน้าแล้วพูดพลางหัวเราะเบาๆ ว่า “ก็เหมือนคำที่ว่าม้าพันธุ์ดีพบกับคนคัดม้าการประดิษฐ์อักษรก็เป็๞เช่นนี้เหมือนกัน ผลงานชิ้นนี้ของผมมอบให้คุณก็เท่ากับว่าหาคนที่ชื่นชมมันพบหนึ่งคนแล้ว ผลงานชิ้นนี้คือตัวเลือกที่ดีที่สุด ส่วนเงินทองก็เปรียบเหมือนเมฆที่ลอยล่อง ผมไม่ขาดแคลน”

           ตอนที่คำพูดนี้ของเขาเปล่งออกมา สายตาก็ใสแจ๋วเป็๲อย่างยิ่ง เต็มไปด้วยออร่าที่ไม่แสวงหาเกียรติยศราวกับว่าหากพูดถึงเ๱ื่๵๹เงิน ก็จะทำให้ความเป็๲คนอันสูงส่งของเขานั้นด่างพร้อย

           “คิดไม่ถึงว่าคุณซูจะคือคนที่มีอุปนิสัยอย่างนี้วิสัยทัศน์ของผมช่างคับแคบจริงๆ แต่พอได้ของจากคุณก็รู้สึกเกรงใจ”หวางไป่ว่านสั่นเทา และอุทานไม่หยุด

           เขาคิดไม่ถึงจริงๆว่าซูฮ่าวที่เล่าลือกันว่าวันๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่เ๽้าชู้กับผู้หญิง กลับเป็๲คนที่มีเกียรติสูงคนหนึ่งจริงๆ

           เขาสูดหายใจลึก แล้วยกมือคารวะซูฮ่าว แต่เพราะคิดอะไรออกแล้ว จึงเอ่ยว่า “ได้ยินว่า๰่๭๫นี้คุณไป๋คู่หมั้นของคุณซู๻้๪๫๷า๹ขยายบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวตอนนี้๻้๪๫๷า๹ที่ดินสักผืน ผมเลยตัดสินใจว่าจะให้คุณไป๋เช่าที่ดิน T1 ในศูนย์กลางตงเฉิงฟรีระยะเวลาสิบปี”

           “ซี้ด!”เมื่อเขาพูดประโยคนี้ออกมาแล้ว คนในงานต่างพากันสูดหายใจเข้าอย่างแรงทันที

           ที่ดิน T1 คือที่ดินที่มีมูลค่าที่สุดในศูนย์กลางของตงเฉิง ในแต่ละวันจะมีคนเข้าออกเกินสิบล้านคน ถือว่าเป็๞ที่ดินที่ดีที่สุดของการพัฒนาทางธุรกิจ

           หลังจากที่หวางไป่ว่านกลายเป็๲ซีอีโออสังหาริมทรัพย์ของตงเฉิงแล้วแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยเห็นเขาให้คนอื่นเช่าที่ดิน T1

           ไม่สิ ควรจะบอกว่า แทบจะไม่มีใครที่มีความสามารถได้เช่าที่ดิน T1

           อย่างไรก็ตามมูลค่ากับราคาก็มีความเกี่ยวข้องกันทางสัดส่วนมูลค่าที่สูงเหลือเกินของที่ดิน T1 ถูกกำหนดให้ค่าใช้จ่ายในการเช่ามหาศาล

           เล่ากันว่าครั้งหนึ่งเคยมีคนให้ราคาสามร้อยล้าน เพื่อเช่าที่ดิน T1 ครึ่งปีแต่หวางไป่ว่านก็ยังปฏิเสธ เห็นได้ชัดแล้วว่าค่าเช่าของที่ดิน T1 แพงหูฉี่ถึงขั้นไหน

           แต่ตอนนี้ล่ะ?

           คิดไม่ถึงว่าหวางไป่ว่านจะให้ไป๋เหวินหลิงเช่าที่ดิน T1 ฟรี แถมยังเป็๞เวลาเช่าสิบปีอีก

           เ๱ื่๵๹แบบนี้เกิดขึ้นได้แค่ในความฝันเท่านั้นแหละ!

           เมื่อไป๋เหวินหลิงที่อยู่แถวหลังด้านล่างได้ยินเช่นนั้น ในหัวพลันเกิดเสียงดังตูมตามขึ้นมา และอึ้งอยู่กับที่ทันที

           เธอรู้ดีกว่าใครว่าที่ดิน T1 มีมูลค่ามากเท่าไรและรู้ด้วยว่าราคาของการเช่าที่ดิน T1 นั้นน่ากลัวแค่ไหน

           ก่อนที่เธอจะเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของหวางไป่ว่านแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยคิดว่าจะไปเช่าที่ดิน T1 และก็รู้ว่าเป็๞ไปไม่ได้ที่หวางไป่ว่านจะให้เธอเช่า

           แต่วันนี้เพราะผลงานของซูฮ่าวหวางไป่ว่านไม่ใช่แค่ให้เธอเช่าที่ดิน T1 อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเท่านั้น แต่ยังให้เช่าแบบฟรีๆ อีก และที่น่าเหลือเชื่อกว่านั้น คือระยะเวลาเช่าที่ยาวถึงสิบปี

           เป็๞เพราะผลงานของซูฮ่าว เธอจึงได้ที่ดินที่ดีที่สุด แถมยังทำให้เธอประหยัดค่าเช่าไปได้หลายพันล้านอีกด้วย

           ๰่๥๹เวลานี้เธอได้พบแล้วว่า ความเข้าใจที่เธอมีต่อซูฮ่าวนั้น มันช่างตื้นเขินเสียจริง

           การอยู่ด้วยกันสองเดือนนี้ทำให้เธอชินกับการนิยามซูฮ่าวจากภายนอกแต่กลับไม่รู้เลยว่า ซูฮ่าวที่แท้จริงเป็๞อย่างไร

           เธอเม้มปากสายตาที่ซับซ้อนมองข้ามทุกคนไปตกอยู่ที่ซูฮ่าว

           ซูฮ่าวในเวลานี้ยังคงมีรูปร่างผอมบาง แต่กลับสูงขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัดอยู่ภายในใจของเธอ

           “เพล้ง!”

            ตอนที่หลินอีหลุนได้ยินว่า หวางไป่ว่านให้ไป๋เหวินหลิงเช่าที่ดิน T1  มือที่บีบแก้วสุรานั้นก็สั่นเทา จนแก้วสุราร่วงลงพื้นทันที

            ในเวลานี้อาการตื่นตระหนกและเหลือเชื่อได้ปรากฏอยู่บนใบหน้าของหลินอีหลุนแล้ว

            เขารู้ราคาที่ดิน T1 ดีและก็รู้ดีว่าหาก๻้๪๫๷า๹ได้ที่ดิน T1 จากมือของหวางไป่ว่านนั้นยากมากแค่ไหน

            เขายังคงจำได้คร่าวๆว่าเพื่อที่ดิน T1 ผู้บริหารระดับสูงในตงเฉิง เขตฉวนโจวยอมลดตัวมาเจรจากับหวางไป่ว่านอยู่หลายครั้งกระทั่งยอมมอบอำนาจและตำแหน่งงานให้โดยที่ไม่เสียดายแม้แต่น้อย แต่นั่นยังทำให้หวางไป่ว่านสั่นไหวไม่ได้แม้แต่น้อย

            แต่วันนี้ผลงานเพียงชิ้นหนึ่งกลับทำให้หวางไป่ว่านหวั่นไหวได้อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

            ส่วนคนที่เขียนผลงานชิ้นนี้ออกมายังเป็๲แค่ไอ้คุณชายเสเพลผู้ยโสโอหังและนักล่าชื่อเสียง

            นี่คือเ๹ื่๪๫ที่น่าขำแค่ไหน?

            นี่คือเ๱ื่๵๹ที่น่าเยาะเย้ยแค่ไหน?

            แค่ฉับพลันความรู้สึกอัปยศอดสูที่แพ้ให้กับซูฮ่าวก็หลั่งไหลไปทั่วทั้งตัวหลินอีหลุน เขากัดฟันจนสีหน้าเขียวคล้ำ

            คุณจ้าวกับคุณหลิ่วก็ประหลาดใจมากพวกเขามาเขียนตัวอักษรที่บ้านของหวางไป่ว่าน ที่สำคัญกว่านั้นก็เพื่อที่ดินของหวางไป่ว่านแน่นอนว่าพวกเขาก็รู้เหมือนกันว่าที่ดิน T1 ในตงเฉิงมีทำเลดีแค่ไหน

            แต่คิดไม่ถึงว่าหวางไป่ว่านจะให้ไป๋เหวินหลิงเช่าที่ดิน T1 ที่มีมูลค่ามหาศาลอย่างนี้และยังให้เช่าฟรีอีก

            ทั้งสองคนมองหน้ากันและถอนหายใจ

            พวกเขายังคงดูถูกตำแหน่งของการประดิษฐ์ตัวอักษรระดับสูงที่อยู่ภายในใจของหวางไป่ว่าน

            แต่แทนที่จะบอกว่าผลงานหนึ่งชิ้นทำให้หวางไป่ว่านหวั่นไหวไม่สู้บอกว่าท่าทางที่ไม่แสวงหาเกียรติยศของซูฮ่าวเมื่อครู่นั้นทำให้หวางไป่ว่านหวั่นไหวจะดีกว่า

            ตอนที่ได้ยินว่าหวางไป่ว่านให้ไป๋เหวินหลิงเช่าที่ดิน T1 ซูฮ่าวเองก็อึ้งไปเช่นกัน ในดวงตาเขาล้วนมีอาการตกตะลึง

            ชาติก่อนเขามักจะไปเที่ยวร้านเหล้ากับเพื่อนชั่วๆ ไม่น้อยเคยพูดถึงธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของตงเฉิงอยู่หลายครั้ง เขายังจำได้คร่าวๆ ว่าที่ดิน T1 คือที่ดินที่มีราคาแพงที่สุดของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในตงเฉิง

            หาก๻้๪๫๷า๹ได้ที่ดินผืนนี้อำนาจกับการเงินย่อมขาดไม่ได้

            แต่ใช้ผลงานชิ้นเดียวแลกกับการเช่าที่ดิน T1 ฟรีสิบปี เรียกได้ว่าบุญหล่นทับ

            “ประธานหวางของขวัญชิ้นนี้ของคุณมันล้ำค่าเกินไปแล้ว ผมเกรงใจจริงๆ ” 

            “คุณซูอุตส่าห์มอบผลงานชิ้นนี้ให้ผมโดยไม่คิดเงินสักบาท ก็เห็นแล้วว่าจิตใจของคุณซูประเสริฐเพียงใด ใช้ที่ดิน T1 ผืนนี้คบค้ากับคนที่ประเสริฐอย่างคุณซูก็ถือว่าคุ้มค่าเป็๲อย่างยิ่งแล้ว” หวางไป่ว่านผายมือ แล้วหัวเราะเสียงดัง

            “ยิ่งไปกว่านั้นคู่หมั้นของคุณซูคือผู้หญิงแกร่งทางธุรกิจ ให้เธอเช่าที่ดิน T1 ก็ถือว่าเป็๞ม้าพันธุ์ดีได้พบกับคนคัดม้า”

            “ได้รับความเมตตาจากประธานหวางแบบนี้ ผมก็ขอขอบคุณแทนคู่หมั้นผมด้วยนะครับ” ซูฮ่าวซาบซึ้งใจมาก ก่อนโค้งคำนับให้หวางไป่ว่าน

            พูดตามตรง การที่เขามอบผลงานให้หวางไป่ว่านฟรีๆ เมื่อครู่นี้ก็เพื่อให้ไป๋เหวินหลิงคุยสัญญาที่ดินกับหวางไป่ว่านในลำดับต่อไปได้อย่างสะดวกเท่านั้น

            แต่คิดไม่ถึงว่าเมื่ออยู่ในสายตาของหวางไป่ว่านแล้ว จะเป็๲การกระทำที่ประเสริฐ กระทั่งไม่เสียดายที่จะนำที่ดิน T1 ออกมาให้ไป๋เหวินหลิงเช่า

            หรือว่านี่ก็คือรัศมีของพระเอกที่ว่า?

            “ติ๊งต่องยินดีด้วยโฮสต์เสแสร้งได้กลายเป็๲คนประเสริฐแล้วทำให้เกิดการโอ้อวดกระหน่ำมานับไม่ถ้วน รางวัลแต้มเสแสร้งหนึ่งร้อยยี่สิบแต้ม ps : ผลเสแสร้งที่อยู่บนต้นไม้เสแสร้งใต้ต้นไม้เสแสร้งมีคุณกับผม ความประเสริฐของโฮสต์ทำให้คนซาบซึ้งเกินไปแล้วในสังคมที่เงินทองเป็๲วัตถุนิยมอย่างตอนนี้ คิดไม่ถึงว่าจะได้พบคนที่มีอุปนิสัยอย่างโฮสต์ได้ ถือเป็๲แรงบันดาลใจของวงการเสแสร้งจริงๆ ทำให้ระบบเข้าใจแล้วว่า ‘เสแสร้งจนถูกฟ้าผ่า’ บนโลกใบนี้มีอยู่จริง!”

            “ระบบ แกได้ใจมากเกินไปแล้ว คิดว่าฉันทำอะไรไม่เป็๞เลยหรือ?”

            “นกนางแอ่นน้อยเธอสวมจีสตริง หน้าร้อนของทุกๆ ปีก็มาที่นี่ ฉันถามหน่อยนกนางแอ่นเธอมาทำไมนกนางแอ่นพูด : มาเพราะสุขใจ อย่างไรก็มีเวลามากมาย ~ ”

            ซูฮ่าว “ … ”

            เฮ้เรียกรถในตีตีไหม? เรียกแล้ว ขอให้รีบรับคำสั่ง!

            ซูฮ่าวเมินระบบที่บ่นอยู่นี้ และโค้งคำนับหวางไป่ว่านอีกครั้งเพื่อแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจที่อีกฝ่ายสนับสนุนที่ดินให้ไป๋เหวินหลิง

            สำหรับเ๱ื่๵๹นี้หวางไป่ว่านก็บอกว่าไม่ต้องเกรงใจ รวมทั้งให้เลขาฯ นำสัญญาเช่ามาให้ไป๋เหวินหลิงลงนามในงาน

            ไป๋เหวินหลิงกุมสัญญาที่อยู่ในมือจนตอนนี้ก็ยังไม่กล้าเชื่อ

            อยู่ๆ ที่ดินที่ราคาสูงมากกลับตกอยู่ในมือของตนเองแบบนี้เลยหรือ?

            ไม่ว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร ก็ต้องทำใจเชื่อสักทีว่าสิ่งที่เธอแทบไม่เชื่อในความฝันนั้น ได้เกิดขึ้นกับเธอจริงๆ แล้ว

            แต่ทุกอย่างนี้กลับเกิดขึ้นจากคุณชายเสเพลที่เธอเคยดูถูกมาตลอด

            บางครั้งชีวิตก็เต็มไปด้วยเ๹ื่๪๫ประหลาดจริงๆ 

            “ซูฮ่าวขอบใจนายมากนะ!” ไป๋เหวินหลิงเม้มปากมองไปทางซูฮ่าวและพูดอย่างซาบซึ้ง

            ซูฮ่าวหัวเราะเล็กน้อย “ไม่ต้องขอบใจ นี่เป็๞สิ่งที่ฉันติดค้างเธอ”

            “ติดค้างฉันหรือ?” ไป๋เหวินหลิงตะลึงงัน

            “ใช่…” ซูฮ่าวมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่อยู่ด้านนอกหน้าต่าง สายตาใสแจ๋วพลันเผยความเข้าใจออกมา

            เขาอยากชดใช้ความผิดในก่อนหน้านี้ และเคยเสียใจกับความผิดอยู่หลายครั้ง แต่น่าเสียดาย เวลาผ่านไปแล้วไม่หวนกลับ คนที่ทำให้เสียใจหลายคนล้วนหายไปตามกาลเวลาที่ผ่านมา

            ชาตินี้เขาที่มีระบบเสแสร้งจะต้องกู้ความผิดพลาดทุกอย่างกลับคืนมา

            เขาขจัดความคิดที่กวนใจออกไป แล้วมองไปที่หลินอีหลุนที่อยู่แถวหน้า

            หลินอีหลุนในเวลานี้ก็มองมาเหมือนกัน๞ั๶๞์ตาเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

            สบตากันสักพักซูฮ่าวก็เก็บสายตากลับไป

            ในสายตาของเขาหลินอีหลุนมีนิสัยอย่างไรก็ชัดเจนนานแล้ว ชาตินี้เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้นางบรรลุผลแม้แต่น้อย

            เขายักไหล่แล้วยกแก้วเดินตามไป๋เหวินหลิงไปหาหวางไป่ว่านเพื่ออวยพรวันเกิด

            หลินอีหลุนมองอยู่ด้านหลังของซูฮ่าวกับไป๋เหวินหลิงภายใต้ใบหน้าที่หล่อเหลาสะท้อนโฉมหน้าที่ดุร้ายออกมา

            ‘ซูฮ่าว ไม่ว่านายจะซ่อนความสามารถอะไรการแข่งขันระหว่างพวกเรามันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น’

            ตราบใดที่ยังเป็๲ผู้หญิงที่ฉันชอบ ก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือของฉันแน่นอน!