อาการแพ้ท้องเริ่มเบาบางพอสมควร ในสัปดาห์ที่ 10 ของการตั้งครรภ์ ฉันอยากยกเอาอาการนั้นมาเป็ข้ออ้างเพื่อไม่ต้องไปเรียนทำอาหารกับคุณยาย แต่ท่านดูเหมือนจะรู้ทัน ขั้นแรกจึงเริ่มสอนการจัดจานบนโต๊ะอาหารก่อน โดยให้เหตุผลว่าควรรอให้อาการคลื่นไส้ ไว้ต่อกลิ่นหายไปเสียก่อนค่อยเข้าครัวอย่างจริงจัง และเริ่มสอนทำลูกชุบซึ่งไม่มีกลิ่นรบกวน
ถุงมือกับแมสปิดจมูกเลื่อนมาตรงหน้าด้วยมืออันเหี่ยวย่นทว่าดูเรียวงดงามสมกับเป็มือของหญิงที่ดูแลตัวเองอย่างดี ฉันมองมันแล้วแอบถอนหายใจเพราะอยากกลับคอนโดฯ ใจจะขาด กว่าจะเรียนรู้การจัดโต๊ะอาหารได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก โดนฟาดจนหลังมือแทบช้ำไปหลายรอบ เพราะไม่ถูกหลักตามที่คุณยายสอนเสียที
"ตั้งใจหน่อยสิ เสร็จแล้วจะได้เอากลับไปฝากตาไนล์ด้วย เขาชอบทานขนมไทยหลายอย่างลูกชุบยิ่งชอบมากเป็พิเศษ"
เปี๊ยะ!
คุณยายตีมือแรงๆ ทำฉันสะดุ้งโหยง ปล่อยลูกชุบหล่นจากมือ
"จะให้สามีกันลูกชุบแบบนี้จริงๆ เรอะ" ท่านเอ็ดเข้าให้เมื่อฉันเกิดไอเดียบรรเจิดปั้นเป็หน้าควายเขาแหลมเปี๊ยบ
"ก็ปั้นเป็ผักผลไม้มันดาษดื่นออกจะเกลื่อนไปแล้วนี่คะ เราต้องครีเอทอะไรใหม่ๆ บ้าง การสร้างสรรค์เป็งานถนัดของหนูเลยนะคะ" ฉันแถไปเรื่อย
"เธอนี่มันแสบจริงๆ ตอนสอนจัดโต๊ะก็ทำซะยังกับจะเลี้ยงโต๊ะจีนลิง" หญิงชราส่ายหน้า ฉันจึงทำปากยื่นนิดๆ แล้วรีบปั้นรูปผลไม้ตามที่ท่านสั่งเพื่อจะได้กลับสักที
ฉันแอบชะเง้อไปที่ประตูหลายครั้ง ตั้งตารอว่าเมื่อไหร่ไนล์จะมารับสักที คุณยายไม่ยอมให้ฉันขับรถเพราะห่วงว่าจะเกิดอุบัติเหตุ จึงบอกแกมบังคับไนล์ให้ขับรถมาส่งฉันที่นี่ก่อนไปทำงาน แล้วมารับหลังจากเขาเลิกงาน นั่นเท่ากับว่าฉันต้องอยู่กับคุณยายมากกว่า 8 ชั่วโมงต่อวัน ตอนแรกฉันอิดออดแกล้งทำเป็ไม่สบายแกล้งไอค่อกแค่ก แต่ไนล์ก็จับได้ว่าฉันเล่นละครเพราะไม่อยากไปพบคุณยาย หนำซ้ำขู่ว่าถ้าฉันไม่ยอมไปพบ ท่านจะมาหาที่คอนโดฯ พร้อมยกเครื่องครัวและข้าวของเครื่องใช้จำเป็สำหรับคอร์สของท่านมาด้วย บางทีอาจหอบเสื้อผ้ามานอนค้างกับเราเสียเลย ทีนี้ท่านคงไม่หยุดแค่การสอนทำอาหาร จัดโต๊ะ แต่อาจสอนการทำงานบ้านอย่างถูกวิธี การจัดวางเฟอร์นิเจอร์ตามฮวงจุ้ย และอีกสารพัดอย่างที่ทำให้เราแทบต้องเปลี่ยนวิถีชีวิตของตัวเองอย่างสิ้นเชิงเลยก็ได้ ทั้งหมดทั้งมวลนั้นทำให้ขนฉันลุกชันไปทั้งตัวเมื่อนึกภาพตาม จึงรีบเด้งตัวลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ว รีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดสุภาพเรียบร้อยเร็วชนิดทำลายสถิติตัวเอง รีบไปพบคุณยายตามนัดด้วยเสื้อคอจีนแขนยาวกับกระโปรงผ้ากำมะหยี่สีน้ำตาลอ่อน แบบที่เรียกได้ว่าเรียบร้อยตามแบบหลานสะใภ้ในอุดมคติของท่านทุกกระเบียดนิ้ว
"ถึงไหนแล้วคุณ" ฉันกระซิบเสียงเครียดผ่านสมาร์ตโฟน แสร้งทำเป็ขอเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำเพื่อให้ได้โทรหาไนล์ เร่งเร้าให้เขารีบมารับ
"รถติดน่ะ ประมาณครึ่งชั่วโมง" เขาตอบด้วยเสียงราบเรียบไร้ซึ่งความกังวลใดๆ จากปลายสาย ในขณะที่ฉันเขย่าขา พลางกัดเล็บด้วยความกดดันเต็มที่
"โอ้ยยย ทำไมนานจังเลยล่ะคะ" ฉันชักจะงอแงเป็เด็กๆ
"เอาน่า อยู่มาได้ตั้ง 9 ชั่วโมง ทนต่ออีกนิดนะ แค่นี้ล่ะฉันจะรีบไปรับ"
ไนล์ตัดสายไปแล้ว ฉันยังไม่ยอมลุกจากฝาชักโครก จนคุณยายเคาะประตูเรียก
"ยังกับรู้ทันแน่ะ" ฉันบ่นอุบอิบ แกล้งกดชักโครกแล้วเดินออกไป บอกกับท่านด้วยเสียงสดใส "มาแล้วค่า..."
"เข้าไปนานซะจริง"
แค่ 3 นาทีเองเนี่ยนะ! ฉันหลับตาแน่นนึกอยากจะร้องไห้เสียให้ได้
"ชะเง้อคอยาวไปถึงไหน ตั้งใจหน่อยสิ!" คุณยายเอ็ดเข้าให้เมื่อฉันเอาแต่เหลือบมองทางประตูเป็พัก ภาวนาให้ไนล์มาถึงโดยเร็ว และแล้วเสียงที่ฉันรอคอยมาตลอดทั้งวันก็ดังขึ้นตรงหน้าประตูนำมาก่อนตัว
"สวัสดีครับคุณยาย" ฉันแทบอยากลุกขึ้นไปกอดเขาเสียเดี๋ยวนั้น เสียงของเขาคล้ายกับเสียง์มาโปรดก็มิปาน
ฉันเหมื่อยขบจะแย่ เส้นแทบยึดเพราะนั่งพับเพียบเรียบร้อย ปั้นขนมบ้านี่ั้แ่บ่าย เผลอปล่อยหลังค่อมนิดก็ถูกหยิก ถึงแม้จะไม่แรงจนเนื้อช้ำแต่ก็อดสะดุ้งไม่ได้ทุกที
"มาแล้วรึ มาช่วยเมียหลานหน่อยสิ "คุณยายเงยหน้าบอกให้ไนล์ เราสะดุ้งนิดหน่อยกับสถานะระหว่างฉันกับไนล์ที่เปลี่ยนอย่างกะทันหัน ครั้นจะแย้งก็ป่วยการจึงปล่อยเลยตามเลย เพราะในทางปฏิบัติก็คงจริงกระมัง หลักฐานก็มีอยู่ทนโท่ในท้อง
คุณยายจัดแจงให้ไนล์นั่งข้างฉัน ความหวังที่จะได้กลับไปยืดเส้นยืดสายนอนแผ่หลาสบายใจเร็วๆ เป็อันต้องตกไป เพราะไนล์ก็ถูกดึงให้อยู่ช่วยทำลูกชุบด้วย
ฉันคิดผิดว่าเขาคงเก้ๆ กังๆ เพราะไม่ใช่งานของผู้ชาย แต่กลับผิดคาด เขากลับทำมันได้ดีมาก ทั้งการปั้น ลงสี ชุบในแป้งกวน เรียกได้ว่ารู้งานกว่าฉันมาก คุณยายมองผลงานของเขาอย่างพออกพอใจไม่ต้องสงสัยเลยว่าทั้งฝีมือการทำอาหาร ความคล่องแคล่วในการเข้าครัวของเขาได้มาจากใครถ้าไม่ใช่คุณยาย
กว่าเราจะปลีกตัวออกมาได้เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบทุ่มตรง เพราะหลังจากทำลูกชุบเสร็จ คุณยายก็ชวนไนล์เข้าครัว เขาพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นอย่างทะมัดทะแมง เป็ลูกมือที่รู้งานของคุณยายอย่างน่าชื่นชมโดยไม่ถูกบ่นแม้สักคำเดียว
ในความเ้าระเบียบของคุณยายก็ยังมีด้านดีๆ น่ารักซ่อนไว้ ท่านตำหนิทันทีในสิ่งที่ทำพลาด แต่คำชมก็ออกมาอย่างคล่องปากไม่กั๊กไว้หากสามารถทำได้ดีพอ การที่ได้เจอและััท่านบ่อยครั้งขึ้น จึงทำให้ฉันสรุปกับตัวเองได้ว่าท่านเป็คนเถรตรง แต่ไม่ได้เลวร้ายเลยสักนิด
277
