เวลา 5.30 น.
อาคาร 5 ชั้นแห่งหนึ่งในชุมชนแออัด แต่ละชั้นของอาคารมีห้อง 2 ฟาก แบ่งออกเป็ฟากละ 10 ห้อง ที่ชั้น 5 ห้องขนาดเล็กซึ่งแบ่งส่วนได้ 2 ห้องนอน 1 ห้องรับแขกและ 1 ห้องครัว
บริเวณห้องรับแขก มีโซฟาหนังสีดำซีด
บนโซฟานั่งไว้ด้วยหญิงต่างวัย 2 คน คนตัวเล็กอายุ 10 ขวบ ผมยาวถักเปียสองข้างพาดไหล่ลงมาด้านหน้า ใบหน้ากลมมนรูปใข่ ตาที่กลมโตดูน่ารัก หากแต่ตอนนี้ที่หางตา มีน้ำตาหยดหยาดลงมาเป็ระยะ คนโตใบหน้าสวย เรียบเนียนสีน้ำผึ้ง อายุ 40 ปี
มือทั้งสองข้างของหญิงคนโต กุมมือเด็กหญิงไว้ด้วยอาการสั่นเทา ใบหน้าที่เรียบเนียนตอนนี้ซีดเผือด ดวงตาแดงกล่ำ ตาคู่สวยมีแววตาวุ่นวาย แลดูกังวล
" แม่จ๋า เมื่อไหร่พี่ชายจะกลับมา "
ไอรินถามหญิงผู้เป็แม่อย่างกังวล จวนเจียนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
" เดี๋ยวพี่ก็กลับมาแล้ว รออีกนิดนะลูก "
ดานิกาตอบลูกสาว พรางขบริมฝีปากแน่น พยายามปลอบใจเด็กสาว ถึงแม้เสียงตอบจะสั่นเคลือ เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ พลางคิดในใจว่า รออีก 30 นาที หากไวทินยังไม่กลับมา จะพาไอรินออกไปตามหา
คืนที่ผ่านมานับว่าเป็คืนที่แปลกประหลาด ตอนค่ำ ขณะที่สองแม่ลูกทำอาหารเย็นเสร็จ จัดโต๊ะอาหาร รอเพียงไวทินกลับมาทานพร้อมกัน
หลังจากทั้งสองมานั่งโซฟาดูรายการโทรทัศน์
ตูม !!!
เกิดเสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหว จากนั้นแสงสว่างจากไฟฟ้ารอบกายก็ดับลงอย่างกระทันหัน มองไปทิศทางใดก็มีแต่ความมืดมิด ทำให้เด็กสาวใ ร้องไห้กอดแม่ไม่ยอมปล่อย
ดานิกาแม้จะใกลัวเป็อย่างมากเช่นกัน แต่ด้วยจิตใจของความเป็แม่ที่ต้องดูแล เลี้ยงดูลูกชายและลูกสาวทั้งสองคนมาด้วยตัวคนเดียวนานหลายปี ส่งผลให้จิตใจแข็งแกร่งขึ้น คอยปลอบโยนลูกสาวอยู่ทั้งคืนโดยไม่แสดงความหวาดกลัวออกมา
นับว่าโชคดี ที่ลูกทั้งสองของเธอ เป็คนว่านอนสอนง่าย ไม่เคยทำให้เธอต้องลำบาก หรือเป็ทุกข์กังวลใจ
นอกจากคืนนี้
เป็ครั้งแรกที่ไวทินที่เชื่อฟัง จิตใจดี ตรงต่อเวลา แต่วันนี้ยังกลับมาไม่ถึงบ้าน แม้ว่าเธอจะพยายามโทรศัพท์ตามหลายครั้ง แต่ก็โทรไม่ติด
จะไม่ให้เธอไม่กังวลได้อย่างไร !!
ปัง !!!
ทันใดนั้น ประตูก็ถูกพลักเปิดออกอย่างแรง ทำให้หญิงทั้งสองใ จนะโลุกขึ้นยืนด้วยความเผลอตัว
" แม่ !! ผมกลับมาแล้ว "
ด้วยความรีบร้อน กลัวว่าแม่และน้องสาวจะเป็ห่วง หลังจากฟื้นคืนได้สติ มองท้องฟ้าเริ่มสว่าง โทรศัพท์มือถือที่พกติดตัวไว้ หลังจากหยิบขึ้นมาดูก็พบว่ามีสภาพไฟไหม้เกรียม พอคิดได้ว่าคงะเิจากการโดนฟ้าผ่า ทำให้ไวทินรีบวิ่งกลับบ้าน ประกอบกับรับรู้เื่ราวน่าตระหนก ที่ได้รับมาผ่านสายฟ้า ทำให้เด็กชายมีอาการร้อนรน จึงรีบเปิดประตูอย่างแรง
หลังจากไวทินนึกขึ้นได้จึงรีบกล่าว
" แม่ ผมขอโทษครับ ผมรีบไปหน่อย ทำให้แม่และน้องใ "
" ลูก !! ลูกกลับมาแล้ว "
ดานิการีบวิ่งเข้ามากอดลูกชาย
" พี่ชาย พี่มาแล้ว "
เด็กหญิงตัวน้อยก็วิ่งเข้ามากอดเด็กชายเช่นกัน
แม่ไม่ได้โกรธไวทินที่ทำให้ใ หรือไม่ได้โกรธเด็กชายที่กลับบ้านไม่ตรงเวลา เพราะเธอเชื่อในตัวเด็กชายที่เธอเลี้ยงมา ว่าจะไม่ทำตัวเหลวใหล หากแต่กลัวว่าจะเกิดเหตุร้ายกับเด็กชายมากกว่า
มองสภาพไวทินที่ตอนนี้สกปรกมอมแมม ผมชี้ฟูฟ่อง หน้าดำเป็ถ่าน เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เหมือนโดนสุนัขซักสิบตัวไล่ฟัด กระเป๋ากางเกงที่ชอบเป็ที่เก็บโทรศัพท์ขาดหลุดรุ่ยออกมาทั้งยวง เผยให้เห็นต้นขาสีขาวอย่างชัดเจน ทำให้เธอใจนหน้าถอดสี
" เกิดอะไรขึ้นกับลูก ลูกเป็อะไรหรือเปล่า "
ไวทินมองไปที่โต๊ะ เห็นสภาพอาหารยังคงเดิม คิดว่าแม่รอตนเองกลับมาจนไม่ได้กินอะไรทั้งคืน ก็รู้สึกผิด และปวดใจ
" แม่ครับ ตอนนี้อย่าพึ่งพูดอะไร ขอผมไปอาบน้ำ มากินข้าวกันก่อน แล้วผมจะเล่าเื่ทั้งหมดให้แม่ฟัง "
ดานิกามองตาไวทินที่ดูสงบมั่นคง คาดว่าลูกไม่เป็อะไร ก็สบายใจขึ้นมาบ้าง
" ตกลง อาหารั้แ่เมื่อคืนคงเสียแล้ว แม่จะไปทำใหม่ "
หลังจากอาบน้ำ ทานอาหารพร้อมครอบครัวสามคนแม่ลูก แม่ก็ปลอบไอรินเข้านอน เนื่องจากไม่ได้นอนมาทั้งคืน เด็กสาวจึงหลับไปในเวลาไม่นาน
ดานิกาจึงเดินเข้าไปในห้องไวทิน ซึ่งเด็กชายเองก็นั่งรออยู่บนเตียง
194
