คอนเสิร์ตใกล้จะจบแล้ว มีพิธีกร เดินมาสัมภาษณ์ มิดไนท์ นิดหน่อย พร้อมกับประกาศว่า ข่าวดี!! แฟนคลับแถวด้านหน้าทุกคนได้ถ่ายรูปกับมิดไนท์ กลุ่มละ 10 คน และมีสุ่มอีก 10 คน ระหว่างสุ่ม มีเสียงกรี๊ดกร๊าดตามมาเรื่อยๆ
ถึงเวลาเดินขึ้นไปถ่ายรูปแล้วสินะ ฉันอยู่ท้ายสุดของเพื่อนสามคม ทำให้ฉันไม่สามารถเข้าไปร่วมถ่ายกับเพื่อนสามคนได้ ฉันจึงยืนรอใน 10 คนรอบถัดไป ตินทำหน้าเสียใจมาก ส่วนฉันเฉยๆนะ รอได้ เราต้องทำตามกฎในสังคม
ฉันเดินนำออกไป ถ่ายรูปกับ มิดไนท์ มีบอดี้การ์ดจัดแถวในการถ่ายรูป เขาให้ฉันยืนข้างมิดไนท์ เหมือนเขาจะไม่ได้สนใจฉันๆ เลยทำตัวปกติและถ่ายรูป (ทุกคนยิ้ม บอดี้การ์ดพูดขึ้นมา) ถ่ายเสร็จแล้วฉันเดินลงมาจากเวที กลุ่มอื่นๆก็ทยอยกันขึ้นไปถ่ายรูปกับคนหล่อ
ติน พูดขึ้นมาว่า กลับบ้านกันเถอะ เพราะงานจบแล้ว มะนาวบอกว่ารออีกหน่อยได้ไหม เพราะเดี๋ยวมิดไนท์เดินลงจากเวทีมา ฉันจะไปขอถ่ายรูปเป็การส่วนตัว
บลู: ปอยฉันเห็นแกถ่ายรูปกลุ่มฉัน ขอดูรูปหน่อย
ปอย: ไม่ให้ดู มันเป็ภาพที่ฉันไม่เคยเห็นมุมนี้ของมิดไนท์
บลู: ภาพอะไรอ่ะ
มะนาว : ฮ่าๆ ภาพฟิลกู๊ดด
บลู : ฉันไม่ดูก็ได้ ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ
ติน: ฉันไปเป็เพื่อน
ระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำ ก็มีเสียงประกาศประมาณว่า มิดไนท์ จะเดินลงเวที ให้ทุกคนหลบทางให้เขาเดินด้วย โอ๊ะ!! มีประกาศแบบนี้ด้วยเหรอ ฉันก็หยิบมือถือขึ้นมาพร้อมกดอัดวีดีโอ โดยมีผู้จัดการเดินคอยประกบมิดไนท์ไม่ให้แฟนคลับเข้าใกล้เขา และ ผจก เดินมาเจอหน้าฉัน แล้วทักว่า เหมือนเราเคยเจอหน้ากันนะคะ
“คงไม่หรอกค่ะ” ฉันไม่อยากเป็จุดสนใจ
(มิดไนท์หันมามองทันที) เพื่อนฉันกดถ่ายรูปรัวๆ
“ใช่ๆ ผมเจอเธอบ่อย” มิดไนท์เสริม
บลูเื่มันเป็ยังไง ตินพูดขึ้นมา (ทุกคนบริเวณนั้น สายตามองมาที่ฉันคนเดียว)
“ผมไปก่อนนะครับ” ยิ้มมม
พวกเราสี่คน เดินออกมาจากบริเวณฮอลล์ และเดินต่อไปเพื่อหารถแท็กซี่กลับบ้าน มะนาว ติน กลับด้วยกัน ส่วนปอยขอนอนค้างบ้านฉัน และเราก็แยกย้ายกันขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน
1K
