ทะลุไปเป็นนางเอกสู้ชีวิตในนิยาย (มี e-book นะคะ)

        “เราต้องแยกกันออกไปตามหาเฉิงเยี่ยนแล้ว หนิงเอ๋อ...เจ้าอยู่ดูแลเด็กๆ ทั้งสามคนที่นี่นะ ข้า เจี้ยนจง และจิงจิงจะออกไปตามหาเฉิงเยี่ยนเอง” มู่หรงเฉินบอก

        “ไม่เจ้าค่ะ ข้าจะออกไปตามหาเฉิงเยี่ยนด้วย ส่วนเด็กสามคนนี้ฝากให้ท่านปู่หูกับพี่ซูเจี๋ยช่วยดูแลก็ได้” หยุนหนิงเอ๋อเห็นว่ามู่หรงเฉินกำลังจะค้านนางรีบพูดต่อ “เฉิงเยี่ยนก็เป็นลูกชายของข้า ท่านจะให้แม่อย่างข้ายืนรออยู่เฉยๆ โดยที่ไม่ลงมือทำอะไรเลยอย่างนั้นหรือเจ้าคะ คนอื่นอาจจะทำได้แต่ข้าทำไม่ได้”

        “เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น” 

        “เราอย่ามามัวเสียเวลากันอยู่เลยเจ้าค่ะ” หยุนหนิงเอ๋อจับมือมู่หรงเฉินไว้และชี้ไปที่รอยแผลเป็นบนข้อมือของตัวเอง “ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้ามีสิ่งนี้”

        “เช่นนั้นเจ้าต้องระวังตัวด้วย” มู่หรงเฉินหันไปมองลี่เจี้ยนจงและลี่จิงจิง “พวกเราแยกกันออกไปตามหาเถอะ”

        รอให้กลุ่มของมู่หรงเฉินออกไปแล้ว หยุนหนิงเอ๋อจึงหันมาพูดกับเด็กหญิงทั้งสาม “พวกเจ้าต้องเชื่อฟังท่านปู่หูกับท่านอาซูเจี๋ย ห้ามเดินออกไปไหนตามลำพังโดยเด็ดขาด หากพวกเจ้าหายไปอีก ท่านพ่อของเจ้าต้องเสียใจมาก และข้าก็จะเสียใจมากเหมือนกัน”

        “ข้าจะเชื่อฟังท่านปู่หูกับท่านอาซูเจี๋ยอย่างดี และจะดูแลฮุ่ยชิวกับเข่อชิงอย่างดีด้วยเจ้าค่ะ” มู่หรงฝูเยว่รับปาก

        “ท่านอาหนิงเอ๋อ ท่านต้องหาเฉิงเยี่ยนให้พบนะเจ้าคะ ข้าไม่อยากให้น้องชายหายไป” มู่หรงฮุ่ยชิวร้องไห้

        “ท่านแม่...ท่านต้องหาน้องชายให้พบและพวกท่านต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะเจ้าคะ” มู่หรงเข่อชิงบอก

        เมื่อได้ยินคำเรียกว่าท่านแม่ หยุนหนิงเอ๋อก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ไม่ทันที่นางจะได้พูดอะไร มู่หรงฝูเยว่กับมู่หรงฮุ่ยชิวก็พูดขึ้นพร้อมกัน “ท่านแม่ ท่านกับน้องชายต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะเจ้าคะ”

        หยุนหนิงเอ๋อนั่งยองๆ แล้วกอดเด็กหญิงทั้งสามไว้ “แม่จะกลับมาอย่างปลอดภัย และจะพาน้องชายกลับมาอย่างปลอดภัยเหมือนกัน พวกเจ้าอยู่ที่นี่อย่าดื้ออย่าซน”

        “อาเหวิน! เจ้ารีบไปช่วยตามหาคนให้แม่ที” เหลียงฮูหยินเมื่อรู้ว่าลูกเลี้ยงของหยุนหนิงเอ๋อหายตัวไป นางจึงรีบเดินมาหาลูกชายเพื่อให้เขาช่วยออกไปตามหาเด็กชายด้วยอีกคน

        “ท่านแม่ใจเย็นก่อนขอรับ ท่านแม่ต้องการให้ข้าออกไปตามหาใครหรือ” เหลียงเหวินถาม ทั้งยังพยุงเหลียงฮูหยินให้มานั่งพัก

        “นั่นสิฮูหยิน เจ้าจะให้อาเหวินออกไปตามหาใคร” นายท่านเหลียงถามภรรยา

        “ก็ลูกเลี้ยงของแม่นางหนิงเอ๋อน่ะสิหายตัวไป” เมื่อยังไม่เห็นลูกชายขยับตัว “แม่นางหนิงเอ๋อคือเจ้าของผ้าซาตินที่เราไปติดต่อขอซื้อผ้าจากนางอย่างไรเล่า ครั้งนี้ลูกชายของนางหายไป เราต้องช่วยนางตามหา”

        “ที่เจ้ามาไหว้พระที่วัดก็เพราะนัดกับนางไว้แล้วอย่างนั้นหรือ” นายท่านเหลียงถามและพยายามกดน้ำเสียงที่ไม่พอใจเอาไว้ ‘หน่อยแน่...หากข้าไม่ตามมาวันนี้คงไม่รู้ว่าเจ้ามีแผนการที่ลึกซึ้ง แสร้งบอกว่าการบังคับซื้อสูตรทอผ้าเป็นการบีบหนทางทำกินของผู้อื่น แต่เจ้ากลับมานัดเจอกับนางลับหลังข้า คงอยากกลับไปอยู่สกุลเดิมของตัวเองเต็มทีแล้วสินะ อนุหรานพูดไว้ไม่ผิดเลยจริงๆ’

        “นัดเจออะไรกันเจ้าคะ มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ” เหลียงฮูหยินไม่นึกเอะใจกับคำพูดของสามี นางหันไปบอกกับลูกชาย “เจ้าไปช่วยตามหาเด็กที ดูเหมือนจะเป็นเด็กผู้ชายอายุประมาณสี่ถึงห้าขวบ สวมชุดสีน้ำเงิน”

        “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ” พูดจบเหลียงเหวินก็ออกไปทันที

        “ท่านพี่นั่งรออยู่ที่นี่นะเจ้าคะ ข้าจะไปช่วยซูเจี๋ยดูแลเด็กอีกสามคนที่เหลือ” เหลียงฮูหยินบอกสามี

        นายท่านเหลียงที่เวลานี้ไม่เชื่อใจภรรยาอีกแล้ว เขาจะปล่อยให้นางไปทำคะแนนกับเจ้าของผ้าซาตินแสนล้ำค่าคนเดียวได้อย่างไร “ข้าจะตามไปกับเจ้าด้วย”

        “แต่ผู้เฒ่าหูกับซูเจี๋ยก็อยู่ที่นั่นด้วยนะเจ้าคะ”

        “อยู่แล้วจะยังไง นางเห็นข้า อย่างไรนางก็ต้องคำนับให้ข้าอยู่ดี ส่วนผู้เฒ่าหูน่ะหรือ ข้าแค่ยืนอยู่ห่างๆ ไม่เข้าไปทักทาย เท่านี้เขาคงไม่กล้ามาด่าข้าหรอกกระมัง ดูเหมือนเจ้าไม่อยากจะให้ข้าไปกับเจ้าสักเท่าไหร่ ทำไมหรือ เจ้ามีอะไรปิดบังข้าอยู่หรือเปล่า”

        “ข้าจะไปมีเรื่องอะไรปิดบังท่านกัน แค่กลัวว่าท่านกับผู้เฒ่าหูจะทะเลาะกันก็แค่นั้นเอง แต่ถ้าท่านอยากตามไปก็เชิญเจ้าค่ะ”

        “เด็กน้อย ข้ามีคำถามจะถามเจ้า” ตาเฒ่าหม่าทำท่าคล้ายกับจะบีบคอมู่หรงเฉิงเยี่ยน วันนี้เขาตั้งใจจะมาทำพิธีล้างซวยที่วัดสักหน่อย พอทำธุระเสร็จและคิดจะมาเข้าห้องน้ำเพื่อปลดทุกข์ก่อนเดินทางกลับหมู่บ้าน ไม่นึกว่าจะเจอกับเจ้าหนู ลูกชายของไอ้คุณชายตกยากคนนั้นเข้าพอดี “ข้าอยากรู้ความสัมพันธ์ของแม่หนูหนิงเอ๋อกับบิดาของเจ้า ตอบมาให้ดี ถ้ากล้าโกหก ข้าจะบีบคอเจ้าเดี๋ยวนี้”

        “ท่านพ่อกับท่านอาหนิงเอ๋อกำลังจะแต่งงานกัน” มู่หรงเฉิงเยี่ยนตอบ อย่างไรเขาก็เป็นแค่เด็กอายุห้าขวบ มีตาเฒ่าหน้าตาดุร้ายตั้งท่าจะทำร้ายเขาเช่นนี้ เด็กน้อยย่อมหวาดกลัวเป็นธรรมดา

        “อะไรนะ! พวกเขากำลังจะแต่งงานกัน เมื่อไหร่?”

        “ข้าไม่รู้ ท่านพ่อบอกแค่ว่าเร็วๆ นี้” 

        ตาเฒ่าหม่าเพิ่มแรงบีบไปอีกเล็กน้อย “โกหก”

        “ข้าไม่ได้โกหก ข้ารู้แค่นี้” มู่หรงเฉิงเยี่ยนเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรไปมากกว่านั้นเพราะกลัวตาเฒ่าหม่าจะบีบคอเขาให้ตายไปจริงๆ 

        ตาเฒ่าหม่าคลายมือออก “ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่เจ้าต้องทำเรื่องบางอย่างให้ข้า หากเจ้าไม่ทำ ข้าจะกลับมาบีบคอเจ้า”

        “ท่านจะให้ข้าทำอะไร” มู่หรงเฉิงเยี่ยนถามอย่างหวาดกลัว

        “อีกสองวันเจ้าเอายานี่ผสมน้ำให้แม่หนูหนิงเอ๋อดื่ม และเจ้าห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเป็นอันขาด ไม่เช่นนั้นพี่สาวของเจ้าอีกสามคน ข้าก็จะฆ่าตายให้หมด หรือไม่ก็จะจับพวกนางขายไปอยู่ในที่ไกลแสนไกลจนเจ้าตามหาไม่เจอ” ตาเฒ่าหม่าโยนห่อกระดาษเล็กๆ ให้มู่หรงเฉิงเยี่ยนก่อนเดินหายไป

        มู่หรงเฉิงเยี่ยนที่ถูกตาเฒ่าหม่าพามาทิ้งไว้ที่ป่าลึกด้านหลังวัด ยืนถือกระดาษห่อเล็กเพื่อมองหาทางออกด้วยความหวาดกลัว

        แต่ทุกทิศทางกลับเต็มไปด้วยต้นไม้เหมือนกันหมดและไม่มีรอยทางเดินเพื่อให้สังเกต มู่หรงเฉิงเยี่ยนเริ่มตัวสั่น แม้แต่เสียงลมพัดใบไม้ปลิวยังทำให้เขาตกใจ ตัวเขาสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เท้าน้อยๆ ค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ทิศทาง เป็นเพราะบริเวณนี้ไม่มีผู้คน ทั้งต้นหญ้ายังขึ้นอยู่รกไปหมด มู่หรงเฉิงเยี่ยนเหยียบไปโดนขอบหน้าผาและลื่นตกลงไป ยังดีที่มีชะง่อนหินโผล่ออกมา ร่างของเขาจึงไม่ตกลงไปในเหวลึก

        “เฉิงเยี่ยน!” หยุนหนิงเอ๋อเดินมาด้านหลังวัดตามความรู้สึกของตนเอง นางบอกไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงเลือกที่จะเดินมายังสถานที่ห่างไกลผู้คนเช่นนี้ แต่เหมือนกับในใจและสมองสั่งการให้นางต้องเดินมาที่นี่ให้ได้ ในขณะที่นางกำลังจะหันหลังกลับก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ นางรีบวิ่งมาตามเสียงและเห็นมู่หรงเฉิงเยี่ยนกำลังเดินอยู่ ยังไม่ทันที่นางจะร้องเรียก มู่หรงเฉิงเยี่ยนกลับตกลงไปจากหน้าผาเสียแล้ว

        หยุนหนิงเอ๋อวิ่งไปที่บริเวณนั้นทันที นางนอนราบแล้วก้มลงไปดูก็มองเห็นมู่หรงเฉินเยี่ยนนอนอยู่บนชะง่อนหินด้วยอาการแน่นิ่ง “เฉิงเยี่ยน เฉิงเยี่ยนได้ยินไหม เจ้าได้ยินเสียงอาไหม ข้าคือท่านอาหนิงเอ๋อของเจ้าอย่างไร เจ้าตอบข้ามาที”

        มู่หรงเฉิงเยี่ยนลืมตาขึ้นมองไปด้านบนเพราะคิดว่าคงเป็นแค่เสียงที่แว่วมาเท่านั้น เขายิ้ม “แม้แต่ภาพลวงตา ข้ายังมองเห็นเป็นท่านอาหนิงเอ๋อ ท่านกำลังมาหัวเราะเยาะข้าที่ข้ารับปากจะช่วยตาเฒ่าหม่าทำร้ายท่านใช่ไหมขอรับ ท่านอาหนิงเอ๋อ ข้าไม่มีทางทำร้ายท่าน ข้าตั้งใจจะเอายาห่อนี้ไปให้ท่านพ่อและตั้งใจจะบอกเรื่องราวทั้งหมดให้ท่านพ่อฟัง แต่ข้าคงไม่มีโอกาสนั้นแล้ว เพราะคงไม่มีใครหาข้าเจอแล้ว”

        เป็นเพราะชะง่อนหินนั้นไม่ได้อยู่ลึก หยุนหนิงเอ๋อได้ยินสิ่งที่มู่หรงเฉิงเยี่ยนพูดอย่างชัดเจน “เป็นตาเฒ่าหม่าที่ทำร้ายเจ้าใช่ไหม เฉิงเยี่ยน...เจ้าตั้งสติให้ดี เจ้าไม่ได้ฝันไป ข้าคือท่านอาหนิงเอ๋อของเจ้า”

        “ท่านอาหนิงเอ๋อ ท่านโกรธที่ข้าไม่ยอมรับท่านเป็นท่านแม่ของข้าใช่ไหมขอรับ ไม่ใช่ว่าข้าไม่ยอมรับ แต่ข้ากลัวว่าท่านจะไม่ยอมรับข้าต่างหาก” มู่หรงเฉิงเยี่ยนร้องไห้ และเพราะความกลัว เวลานี้สมองของเขาเริ่มเลือนราง 

        ขณะที่มู่หรงเฉิงเยี่ยนกำลังจะหลับ เขามองเห็นหยุนหนิงเอ๋อใช้เชือกปีนลงมาหาเขาช้าๆ แต่โชคไม่ดีที่ต้นไม้เล็กที่หยุนหนิงเอ๋อผูกเชือกเอาไว้นั้นกลับหักลงพอดี ตอนที่เท้าของนางกำลังจะแตะลงพื้น กลายเป็นนางล้มลงไปนอนอยู่ข้างมู่หรงเฉิงเยี่ยนแทน

        แต่หยุนหนิงเอ๋อไม่มีเวลามาสนใจอาการบาดเจ็บของตัวเอง นางกอดมู่หรงเฉิงเยี่ยนไว้ “เฉิงเยี่ยน เจ้าทำให้ข้าตกใจมากเลยรู้ไหม ไม่เป็นไรแล้วนะ อาหนิงเอ๋ออยู่กับเจ้าตรงนี้แล้ว”

        เมื่อได้รับสัมผัสที่แสนคุ้นเคย มู่หรงเฉิงเยี่ยนกอดหยุนหนิงเอ๋อไว้แน่น “ท่านอาหนิงเอ๋อ เป็นท่านจริงๆ หรือขอรับ ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”

        “เจ้าไม่ได้ฝันไป อย่ากลัว...เดี๋ยวท่านพ่อกับคนอื่นๆ ก็จะมาช่วยเราขึ้นไป” หยุนหนิงเอ๋อล้วงลูกอมออกมาจากมิติ “อมลูกอมรสหวานนี่สักหน่อย เจ้าจะได้ไม่กลัว”

        “เราจะขึ้นไปข้างบนได้อย่างไรขอรับ ตอนนี้เชือกของท่านก็ขาดหมดแล้ว”

        “ไม่เป็นไร ข้ายังมีสิ่งนี้” หยุนหนิงเอ๋อล้วงนกหวีดออกมา

        “มันคืออะไรหรือขอรับ”

        “เจ้านั่งรอตรงนี้ก่อน เดี๋ยวข้าจะเป่านกหวีดเพื่อเป็นสัญญาณ” หยุนหนิงเอ๋อตั้งใจจะวางมู่หรงเฉิงเยี่ยนแล้วลุกขึ้นเตรียมจะเป่านกหวีด เพราะเสียงของนกหวีดค่อนข้างดัง นางกลัวว่าเด็กชายจะแสบแก้วหู แต่ไม่นึกว่ามู่หรงเฉิงเยี่ยนกลับกำเสื้อนางไว้แน่น “ยังกลัวอยู่หรือ แต่เสียงนกหวีดนี้มันดังมากนะ ข้ากลัวว่าถ้าไม่ยืนอยู่ห่างจากเจ้าสักหน่อย หูของเจ้าอาจจะรับเสียงของมันไม่ไหว”

        “ข้าทนได้ขอรับ” มู่หรงเฉิงเยี่ยนไม่ยอมปล่อยมือ

        หยุนหนิงเอ๋อก็ไม่ฝืนใจ เพราะคิดว่าเด็กชายคงจะกลัวมากจริงๆ นางจึงได้แต่เงยหน้าขึ้นเป่านกหวีดแทน ไม่นานก็ได้ยินเสียงของมู่หรงเฉินอยู่ด้านบน

        “หนิงเอ๋อ เจ้าตกไปอยู่ข้างล่างได้อย่างไร ปลอดภัยดีใช่ไหม” มู่หรงเฉิงเยี่ยนถาม

        “ข้าปลอดภัยดีเจ้าค่ะ เฉิงเยี่ยนก็อยู่กับข้าด้วย” หยุนหนิงเอ๋อตอบ

        “เฉิงเยี่ยน เจ้าก็อยู่ข้างล่างด้วยอย่างนั้นหรือ เจ้าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า รอพ่อก่อนนะ พ่อกำลังจะลงไปช่วยเจ้าแล้ว”

        “ท่านไม่ต้องลงมาด้วยตัวเองเจ้าค่ะ ท่านไปตามพี่เจี้ยนจงกับพี่จิงจิงมาช่วยพวกเราดีกว่า เวลานี้ท่านยังออกแรงมากไม่ได้ หากท่านยังฝืนที่จะทำ เช่นนั้นยาต้มของพี่เฮ่าคงจะเสียเปล่าและท่านคงต้องกลับไปเริ่มรักษาใหม่แล้ว” หยุนหนิงเอ๋อรีบห้าม

        “ได้ เช่นนั้นข้าจะไปตามเจี้ยนจงกับจิงจิงมาช่วย” มู่หรงเฉินไม่ลืมที่จะพูดกับลูกชาย “เฉิงเยี่ยน เจ้ารอพ่อก่อนนะ พ่อจะไปตามคนมาช่วย”

        “ขอรับท่านพ่อ”