King Class Away ทำยังไงไม่ให้ติดห้องคิง

หลายสัปดาห์๰่๥๹ปิดเทอมผมอัดตารางอ่านหนังสือทั้งทบทวนม.4 ติวล่วงหน้าม.5 ผมอาจเล่นบาสให้เก่งทันไปลงสนามกับบอมและสนไม่ได้ แต่ผมสามารถช่วยพวกเขาเ๱ื่๵๹การเรียนได้ นอกจากนี้ผมก็ซื้อลูกบาสมาฝึกซ้อมพื้นฐานตามยูทิวป์ แต่เอาเข้าจริงก็ยากชะมัด ลูกบาสกระเด็นไปนอกรั้วบ้านบ่อยมาก บางครั้งบอมโทรมาถามวิชาต่าง ๆ ทำให้ผมรู้ว่าเขาอ่านล่วงหน้าอย่างที่ผมเคยแนะนำจริง ๆ

และแล้วก็ถึงวันอาทิตย์สุดท้ายของการปิดเทอม
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้เจอบอมแล้ว” ผมบอกกับตัวเองพลางหยิบชีตเคมีออกมาเตรียมเรียน
“ห้ะ พัตว่าอะไรนะ?” เอสเงยหน้ามาถาม
“อ...เอ่อ เราหมายถึง...” หมายถึงอะไรดีฟระ “เกมใหม่ของ switch น่ะ จะขายพรุ่งนี้พอดี”
“นายก็เล่น switch เหรอ เราก็มีเหมือนกันแต่ไม่ค่อยมีเพื่อนเล่นเลย แอดเราได้มะ?”
“ได้ดิ” แล้วเอสก็บอก friend code มา
“แล้วเกมใหม่ที่พัตบอกคือเกมอะไรเหรอเราไม่เห็นรู้เลยว่าจะมีเกมออกใหม่ตอนวันเปิดเทอม”
เอสยังพูดไม่ทันจบประโยค คนตัวสูงที่นั่งข้างหลังก็กระแอมไอเบา ๆ หันไปเจอเขามองตาขวางเลยวุ้ย
“จองเวรจองกรรมพวกเราจริง ที่ตั้งเยอะทำไมมันไม่ไปนั่งที่อื่นฟระ?” เอสกระซิบบ่น
“จริง ๆ พวกเราก็ไม่ควรคุยกันในห้องเรียนน่ะนะ”
“งั้นแอดไลน์เราไว้ละกันนะ”
“ได้ ๆ แต่เราเล่นเกมได้แค่สัปดาห์ละ 3 ชม.นะ”

กลับมาถึงบ้านผมก็อาบน้ำจัดกระเป๋า พรุ่งนี้จะเปิดเทอมแล้ว โทรหาบอมดีมั้ย คุยอะไรดีล่ะ ยังไม่ทันตัดสินใจอะไรบอมก็โทรมา! เฮ้ย! ขอตั้งสติก่อน!!
“หวัดดีบอม”
“.............” อ้าวทำไมไม่พูด เป็๲อะไร?
“ฮัลโหลบอม”
“พัตไม่ค่อยโทรหาเราเลยอ่ะ” เดี๋ยว ๆๆ ไอ้น้ำเสียงแฝงความงอนนี่คืออะไรฟระ
“เฮ้ย เราก็คิดถึง เอ๊ย นึกถึงบอมเหมือนกัน แต่เราเรียนเยอะเลิกก็ดึกแล้ว เราไม่กล้าโทรกลัวรบกวน”
จริง ๆ ที่ผมไม่ค่อยกล้าโทรหาบอมเพราะกลัวจะทำเขารำคาญ มีแต่บอมแหละเป็๲ฝ่ายโทรมา
“โทรได้ ถึงนอนก็ตื่นมารับได้”
“อืม ๆ แล้วบอมไปเล่นบาสกับเพื่อน ๆ อยู่ไหม?”
“๰่๥๹นี้ไม่ค่อยได้เล่นอ่ะ เตรียมตัวเปิดเทอมกัน” ผมกับบอมคุยกันต่าง ๆ ที่ทำ๰่๥๹ปิดเทอมจนเกือบสามทุ่ม

“คืนนี้รีบนอนเถอะพัตพรุ่งนี้เปิดเทอม”
“อืม แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะ”
“ราตรีสวัสดิ์นะพัต”

ผมรวบรวมความกล้า “วันแรกพวกเราเดินเข้าโรงเรียนพร้อมกันไหม? ห...หมายถึงเรา บอม สน”
“..............” เฮ้ยอย่าเงียบดิ บอมเงียบไปเลยแบบนี้ตรูชักใจเสียนะ
“ได้สิ บอมรอร้านน้ำเหมือนเดิมนะ”
“โอเค แล้วเจอกัน”
บอมวางสายไปแล้ว ผมเอามือถือเสียบชาร์จแล้วล้มตัวลงนอน ประโยคที่บอมเรียกชื่อเล่นตัวเองนี่…โอ๊ย!!! น่ารักชิบเป๋ง เรียกบอมแทนตัวเองแบบนี้ด้วยเสียงหล่อเข้มแบบนั้นแล้วหลับไม่ลงเลย ผมหยิบน้ำยามาขัดหัวเข็มขัดและเข็มกลัดโรงเรียน จัดเป้ใบใหม่ของผมอีกครั้ง พรุ่งนี้ผมต้องดูดีที่สุดสำหรับบอม ผมแทบรอวันเปิดเทอมไม่ไหวแล้ว

วันจันทร์เปิดเทอม

พอพ่อจอดรถผมก็ลงเดินเข้าซอยโรงเรียน บรรยากาศทุกอย่างแปลกใหม่ไปหมด นักเรียนหลายระดับชั้นเป็๞สิบ ๆ คนเดินเข้าไปทางเดียวกัน ผมสะพายเป้ใบใหม่สีฟ้าที่ซื้อตอนปิดเทอมสำหรับวันนี้โดยเฉพาะ เดินไปถึงหน้าร้านก็เจอบอมกับสนยืนรออยู่แล้ว บอมกับสนที่ผมยาวขึ้นในชุดเครื่องแบบใหม่ เข็มสีทองที่กลัดบนอกเสื้อสีขาวกว้าง ๆ นั่นดูดีชะมัด กางเกงขาสั้นสีดำกับท่อนขายาว ๆ ถุงเท้าขาว รองเท้าดำ ดูดีไปหมด
“โห! มาเช้ามาก ขอโทษทีนะที่ให้รอ”
“ไม่เป็๞ไรหรอก พวกเรามาเร็วน่ะ ป่ะเข้าโรงเรียนกันเถอะ”
“เอ๋...เป้ของพัต” บอมจับที่เป้ใบใหม่ของผม
“มีอะไรเหรอ?”
“เป้นายเหรอ?” บอมถาม
“ใช่ เราเพิ่งซื้อวันที่เราเจอบอมที่ร้านฮะจิบังหน้าโรงหนังไง จำได้มะ?”
“อ้อ วันนั้นเราก็นึกว่าพัตมากับใคร” บอมพูด
“เรามากับใคร? ยังไงนะ? เห็นผีฮะจิบังนั่งร่วมโต๊ะกับเราเหรอ?”
“ก็เรานึกว่าพัตมากับเพื่อน เห็นมีก๋วยเตี๋ยวสองชามแล้วก็มีเป้สองใบ”
“อันนั้นเรากินคนเดียว”
“โห! กินเยอะขนาดนั้นได้ไง”
“พัต โรงเรียนเก่านายเค้าให้ใช้เป้แบบนี้เหรอ?” สนถามบ้าง
“อืม ทำไมเหรอ?”
“กูว่าละ นายมาจากโรงเรียนเอกชนนี่เอง รู้มั้ยว่าโรงเรียนนี้เค้าไม่ให้ใช้เป้อื่นนอกจากเป้ตราโรงเรียน”
“อ้าว จริงอ่ะ?”

ทันทีที่พูดจบอาจารย์ที่ใส่แว่นหนายืนหน้าโรงเรียนก็แกว่งไม้เรียวเรียก ฉิบหายซวยแล้วตรู
“นักเรียนคะ รู้ไหมคะว่าห้ามใช้เป้แฟชั่น ต้องเป็๞กระเป๋าหนังดำหรือเป้โรงเรียนเท่านั้น”
“ขอโทษครับ”
“ในระเบียบการก็มีเขียนไว้นะคะ ถือสมุดตำราไปค่ะ แล้วเขียนชื่อเบอร์โทรเหน็บเป้ไว้ตรงนี้ ตอนเย็นค่อยมารับกลับค่ะ แล้วพรุ่งนี้ใช้กระเป๋าหรือเป้ให้ถูกระเบียบนะคะ”

อะไรฟระ วันแรกของการเข้าเรียนดันโดนครูด่า เป้ที่อุตส่าห์ซื้อสำหรับมาเรียนโรงเรียนใหม่โดยเฉพาะก็โดนยึด
“ไม่เป็๞ไรนะพัต” บอมปลอบ
“เสียดายแทนเลยว่ะ เป้นายออกจะสวย” สนพูดพลางโอบไหล่ปลอบใจ
“อือ ขอโทษพวกนายด้วยนะ วันแรกก็ฤกษ์ไม่ค่อยดีละ”
“โอ๊ย อย่าคิดมาก”

เช้าวันแรกผมอุตส่าห์ตั้งความหวังจะได้เดินเข้าโรงเรียนพร้อมบอม มีต้นไม้ประจำโรงเรียนที่ยังเหลือดอกประปรายอยู่สองข้างทาง ...แต่นี่มันผิดจากที่หวังไปหมดเลย
“อ้อ! เราเอานี่มาคืนบอมด้วย ขอบคุณมากนะ วันนั้นถ้าไม่ได้บอมช่วยเราคงแย่แน่” ผมหยิบถุงดินสอยางลบกบเหลายื่นคืนให้บอม
“อืม มาเราช่วยถือหนังสือ” บอมยิ้มจนตาปิด รอยยิ้มที่เป็๞กำลังใจให้ผมมา๻ั้๫แ๻่วันสอบเข้า

พอเดินขึ้นถึงชั้นสามก็มาถึงห้องประจำชั้นม.4/2 บอมยื่นหนังสือคืนให้
“เราไปก่อนนะสน พัต แล้วตอนพักเที่ยงมากินข้าวด้วยกันนะ มึงด้วยสน”
“เออ ห้องพัตถัดไปอีก 2 ห้องใช่มั้ย? เดินไปด้วยกันนะ” สนพูด

ตอนเดินผ่านห้องถัดไป ห้องประจำชั้นม.4/3 ผมมองกวาดเข้าไปแต่ดูเหมือนเอสยังไม่มา
“ถึงห้องเราแล้ว” ผมชี้ป้ายห้อง ม.4/4
“งั้นเราไปละ ห้องประจำชั้นเรา 4/8 คงอยู่สุดระเบียงโน่นเลย” สนโบกมือแล้วเดินต่อไป

ผมเดินเข้าห้องที่ไม่คุ้นเคย ไม่รู้จักใครสักคนเลย แถวหน้าสุดยังว่างอยู่ เอาไงดีหว่า ไม่อยากพลาดอะไรแบบเ๱ื่๵๹เป้อีก ผมเลยเดินเข้าไปหาคนที่อยู่ใกล้สุด
“หวัดดีครับเราชื่อพัตนะ เค้ากำหนดไหมว่าใครต้องนั่งตรงไหนครับ?”
“ไม่รู้สิ แต่ไม่เห็นมีกระดาษอะไรบอกไว้หน้าห้องนะครับ เราก็นั่งตามใจเหมือนกัน เราชื่อตุลย์นะ”
“ขอบคุณครับตุลย์” เลือกตามใจชอบงั้นก็ดี ผมเลือกแถวหน้าซ้าย ทำเลที่ครูจะไม่บังกระดาน แล้วจัดสมุดหนังสือเรียนใส่ลิ้นชักโต๊ะ
“โดนยึดเป้เหรอครับ?” ตุลย์ย้ายมานั่งข้าง ๆ
“แหะ ๆ ใช่ครับ”

ผมหยิบมือถือมาเปิดรูปตอนบอมกับสนเล่นบาส แก๊งสามคน ตอนนี้แต่ละคนไปอยู่คนละห้องเลย ผมรู้สึกใจหาย ผมกดปิดมือถือเก็บใส่กระเป๋ากางเกง
“พัต! ไปซื้อเป้โรงเรียนกัน” บอมเดินเข้าห้องมา
“ซื้อเป้เหรอ?”
“ใช่ พัตจะได้ไม่ต้องหอบสมุดแบบนี้ทั้งวัน”
“บอมครับนี่ตุลย์ ตุลย์ครับนี่บอม”
“หวัดดี ๆ”
บอมดึงมือผมให้รีบเดินตาม “ต้องรีบขนาดนี้เลยเหรอ?”
“นายจะได้ไม่รู้สึกแย่ไปตลอดวันไง” ตรูไม่ใช่เปราะบางแบบนั้นนะว้อย!

เดินมาถึงห้องสหกรณ์ แย่ละคนเต็มไปหมดเลย และส่วนใหญ่คือ...มาซื้อเป้ เหอ ๆๆๆ
“บอมคนเยอะมากอ่ะ เรามาซื้อเองทีหลังก็ได้ นายไปเตรียมตัวเข้าเรียนเถอะ”
“ไม่ได้หรอก เราตัดสินใจแล้วต้องทำให้ได้”

ผมมองเข้าไปในกลุ่มคนที่กำลังออในห้อง นั่นเอสนี่หว่า
“เอส!” ผม๻ะโ๠๲เรียก เอสหันมาเห็นผม ผมโบกมือให้ เอสทำมือเป็๲แว่นแปะหน้าพลางทำหน้าโหด ๆ แล้วทำท่าสะพายเป้ ผมผงกหัวหงึก ๆ เขาทำนิ้วโอเคแล้วสักพักก็ออกมาพร้อมเป้ 2 ใบ
“พัต นายก็ซวยเหมือนเราใช่มะ?”
“ฮะ ๆๆ ช่าย โดนยึดเป้ ขอบใจมากนะครับ ราคาเท่าไหร่เหรอเอส?”
“750 บาทอ่ะ”
“เราไม่มีแบ๊งค์ย่อยแฮะ เดี๋ยวโอนให้ได้มั้ย?”
“ได้สิ” บอมยืนงงมองหน้าผมกับเอสสลับกัน
“บอมครับนี่เอส เอสครับนี่บอม”
“หวัดดีเอส”
“หวัดดีบอม”
“บอมอยู่ห้อง 2 น่ะ” ผมบอก
“อ้าว งี้ก็ห้องเรียงกันเลยดิ บอมห้อง 2 เราห้อง 3 พัตห้อง 4” เอสพูด
“ขอบใจอีกทีนะครับเอส เดี๋ยวพวกเราขึ้นห้องก่อนนะ”
“อืม บ๊ายบาย เราจะไปเดินเล่นรอบ ๆ ก่อน”

ระหว่างที่เดินขึ้นบันไดกลับไปห้องประจำชั้นบอมก็เอ่ยถาม “เพื่อนจากโรงเรียนเก่าเหรอ? ดูสนิทกันจัง”
“เปล่านะ เรารู้จักเอสตอนเรียนพิเศษ บังเอิญมากเลย”
“นายนี่” บอมขยี้หัวผม
“ว้อย อย่าดิเดี๋ยวผมเสียทรง”
“เรานึกว่านายเป็๲พวกลูกคุณหนู แต่นี่เปิดมาวันแรกนายก็มีเพื่อนตั้งหลายคนแล้ว นายโดนยึดเป้ก็ไม่เห็นจะเสียใจ จัดการปัญหาอะไร ๆ ได้สบายเลย”
“เราไม่คุณหนูแบบนิยายอย่างนั้นหรอก เราแสบกว่านั้นเยอะ”
“อย่างเช่น?”
“ไม่บอก” ผมอมยิ้ม ผมมันร้ายกว่าที่นายนึกนะบอม

เอสสะพายเป้ใบใหม่เดินกลับขึ้นห้อง
“เปิดเทอมวันแรกก็เสียตังค์ละ ซวยชิบเป๋ง แล้ววันนี้จะมีอะไรอีกไหมเนี่ย?”
“ก็ช่วยนั่งเงียบ ๆ ไม่คุยเสียงดังแบบตอนเรียนพิเศษละกัน” เสียงใครฟระโคตรคุ้นเลย เอสหันหลังกลับไป
“เฮ้ย!!!”
“เราไม่ได้ชื่อเฮ้ย เราชื่อตี้”

คาบ 3 และ 4 เป็๲วิชาฟิสิกส์ที่ต้องย้ายมาเรียนอาคาร 4 เป็๲อาคารสำหรับกลุ่มวิชาวิทยาศาสตร์ พวกเราทยอยเดินเข้าห้องในขณะที่อาจารย์ยืนรออยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดแล้ว คุณครูบิ๊วที่เคยติวพิเศษที่บ้านให้ผมสามเดือนระหว่างปิดเทอมนั่นเอง
“อาจารย์ชื่อพิพัฒน์นะครับ เรียกอาจารย์บิ๊วก็ได้”

ถึงจะรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วแต่ก็อดรู้สึกเกร็งไม่ได้ที่ต้องแกล้งทำเหมือนไม่เคยรู้จักคุณครูมาก่อน สองคาบแรกเป็๲ความรู้ฟิสิกส์เบื้องต้นและหน่วย SI ซึ่งผมเรียน๻ั้๹แ๻่อยู่ห้องคิงม.3 โรงเรียนเก่าแล้ว คิดเสียว่าเรียนทบทวนเล่นฉากเดิมเก็บไอเท็มให้ครบ 100% ก็แล้วกัน ยังไงก็อย่าเรียกผมให้ตอบคำถามอะไรนะเพราะผมคงทำตัวไม่ถูกถ้าต้องแกล้งทำว่าไม่เคยเรียนมาก่อน

จบคาบ 4 ทุกคนทำความเคารพอาจารย์แล้วเดินออกจากห้อง ผมเดินก้มหน้าออกมาโดยไม่มองคุณครูบิ๊ว ถึงเวลาพักเที่ยง ผม, บอม, สนก็แยกกันไปซื้ออาหารแล้วมานั่งรวมกัน
“คาบสุดท้ายเย็นนี้เป็๲คาบสันทนาการนะ ทุกคนมาเล่นบาสกันนะ” บอมยิ้มกว้าง ดูท่าเขาจะชอบบาสมาก ท่าทางดีใจจนเนื้อเต้นเหมือนเด็กกำลังจะไปร้านของเล่นยังไงยังงั้น
"พัตบอกว่าเล่นไม่เป็๲แต่ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวพวกเราสอนนายให้ เนอะสน? " บอมกอดคอผมพลางถามเพื่อนสนิท นายนี่ถึงเนื้อถึงตัวตลอด แล้วจะไม่ให้ผมคิดอะไรได้ไงฟระ ผมอยากอยู่ใกล้ ๆ บอมนะ แต่เ๱ื่๵๹อยู่ชมรมบาสกับพวกนายเนี่ย…ผมนึกถึงภาพบอมกับสนถอดเสื้อเล่นบาส...คือถ้าตรูต้องเจอช็อตแบบนี้ทุกวันจะเก็บความรู้สึกได้ยังไงฟระ

“เอ่อ...เราจะไปเล่นสแครบเบิ้ล” สนตอบ
“ห้ะ! มึงเนี่ยนะ?”
“เออดิ เค้าว่าเล่นสแครบเบิ้ลจะได้คำศัพท์ภาษาอังกฤษเพิ่ม”
“จริงเหรอพัต?”
“ก็จริงนะ” ผมก็เคยอยู่ตอนม.ต้น ก็ได้คำศัพท์เยอะขึ้นนะ รวมถึงคำศัพท์แปลก ๆ อย่าง AA, FAQIR, QANAT แต่ผมไม่ไปหรอกเพราะเดาได้เลยว่าจะเจออะไร
“งั้นพวกเราไปลงสแครบเบิ้ลด้วยกันทั้งสามคนเลยมั้ยจะได้เรียนเก่ง แล้วตอนเย็นค่อยมาเล่นบาสกัน” บอมเสนอ
“......” ก็อยากตอบนะแต่ผมเลือกจะเงียบดีกว่า พวกนายไม่รู้หรอกว่าจะเจออะไร
“บอม มึงอยากเล่นบาสก็เล่นไปดิ” สนพูดแล้วลุกออกไปเลย
“อ้าวเฮ้ย มึงเป็๲อะไรวะ?” เหลือแค่บอมกับผมนั่งอยู่กับบรรยากาศอึมครึม
“มันเป็๲อะไรฟระ พัตรู้มั้ย?”
“บอมครับ ใจเย็นนะ”
“นายรู้เหรอสนมันเป็๲อะไร?”
“ห้อง 8 คือสายศิลป์ เราว่าสนอาจรู้สึกแย่ที่ทำคะแนนสอบได้น้อยเลยอยากเรียนเก่งขึ้นมั้ง เราเดานะ”

15:40น.
คาบสันทนาการ

สนก้าวเข้ามาในห้องตึก 11 ที่จัดเป็๞ห้องเล่นสแครบเบิ้ลสำหรับคาบนี้ คุณครูประจำชมรมเข้ามาถามชื่อ
“ใบสนครับ ห้อง 4/8 ครับ”
“เคยเล่นสแครบเบิ้ลมาก่อนไหมจ๊ะ?”
“เคยเล่นแค่ตอนเด็ก ๆ ครับ”
“งั้นเดี๋ยวครูหากลุ่มให้นะ ต้องเล่น 4 คนแบ่งเป็๞ 2 ทีมนะ มีใครอยากให้เพื่อนใหม่เล่นด้วยไหมจ๊ะ?”

ทั้งห้องเงียบกริบ...อะไรฟระ?

“งั้นใบสนนั่งกับกลุ่มนี้นะ พวกเธอช่วยสอนเพื่อนด้วยนะ” ครูรุนหลังผมเข้าไปในกลุ่ม 3 คน เด็กแว่นที่สนจับคู่ด้วยอธิบายกติกา
“เราจะหยิบตัวอักษรออกมา 7 อันแล้วเรียงใส่บาร์ ระวังอย่าให้ฝ่ายโน้นเห็น”
“อ้อ เราพอเข้าใจอยู่”
“งั้นนายเรียงคำแรกบนบาร์ให้เราดูหน่อยว่าจะใช้คำไหน อย่าอ่านออกเสียงนะ”

BAND

“บ้าเปล่าวะ อักษรใช้ง่ายพวกนี้เก็บไว้ก่อน มันผสมคำได้หลายแบบ” ไอ้แว่นกระซิบ
“เราขอโทษ เอ่อ...งั้นนายเล่นไปละกันเราขอดูก่อน”
อะไรฟระ ทำไมมันดูไม่สนุกประเทืองปัญญาอย่างที่คิดไว้เลย ไอ้แว่นนี่แม่งก็อารมณ์ร้ายฉิบหาย เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชม. ยิ่งเล่นยิ่งเบื่อ ว่าแต่ไอ้แว่นนี่ทำไมมันชอบก้มขึ้นก้มลงตลอด

“ไอ้เสก มึงแบมือมาดิ๊!” อีกฝ่ายตวาด
“อะไร กูไม่ได้ทำอะไร”
“กรูบอกให้มึงแบมือ!”
เชรี่ยอะไรวะพวกมึงเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ จู่ ๆ ทะเลาะกันเพราะอะไรฟระ? ก่อนที่เขาจะเข้าใจว่าอะไรเกิดขึ้นไอ้แว่นก็ยัดบางอย่างใส่มือผมที่อยู่ใต้โต๊ะ ตัวอักษรสแคร้บเบิ้ลตั้งหลายอัน! ผมเข้าใจทุกอย่างทันที

“เฮ้ย! นี่นายเล่นโกงเหรอ?” เข้าใจแล้วว่าตัวอักษรที่เกินมามันมาจากไหน ไอ้แว่นจกขึ้นมาจากถึงตอนต้นเกมมากกว่า 7 ตัวนั่นเอง
“ค...ใครเขาก็เล่นกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละ ไม่เชื่อขอดูในมือแต่ละคนสิ!” ไอ้แว่นตอบ ผมมองไปรอบห้อง ทำไมมีแต่คนหลบตา แม่งโกงกันทุกคนเลยเหรอฟระ!?
“พวกนายโกงทุกคนเลยเหรอ นี่เล่นสแครบเบิ้ลหรืออะไรกันวะ?” ไม่มีใครตอบ
“ไม่อยู่แล้วว้อย” ผมหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้อง อะไรฟระ! นี่เหรอกิจกรรมส่งเสริมสติปัญญา!! เล่นโกงทุกคนแบบนี้เนี่ยนะ!!!
“นี่ๆๆ ใบสน อย่าเพิ่งไปเลยนะจ๊ะ เพิ่งมาวันแรกเองนะ” คุณครูประจำชมรมวิ่งตามมา
“ขอโทษนะครับคุณครู แต่ผมคงอยู่ไม่ได้ ผมขอไปหากิจกรรมอื่นนะครับ” ผมยกมือไหว้ลา
“พวกเธอจะลาออกทั้งสองคนเลยเหรอจ๊ะ? ครูเสียใจนะเนี่ย”
“พวกผม?” พอหันไปข้างหลังก็เจอไอ้แว่นอีกคนยืนอยู่ด้วย ไอ้แว่นยักไหล่หนึ่งที
“ครับ ผมก็ลาออกด้วยครับ”