เมื่อถึงบ้าน อัคราฟก็ไม่เสียเวลาปลุกเปี่ยมรักเขาเดินมาเปิดประตูและอุ้มเธอขึ้นไปยังห้องนอน ค่อยๆ วางเธอลงบนเตียงแล้วก็ปลุกเปี่ยมรักให้ตื่นเพื่อจะได้มาทายา
“เปี่ยมรัก” เงียบ
“เปี่ยมรัก” รอบที่สองเสียงดังขึ้น ก็ยังนิ่ง รอบที่สามเขาเลยเพิ่มเสียงดังขึ้น
“เปี่ยมรัก” เปี่ยมรักเริ่มขยุกขยิก ลืมตาเล็กน้อยแล้วก็หลับต่อ
เมื่อเห็นเปี่ยมรักเตรียมหลับต่อ อัคราฟจึงพูดขึ้น
“ถ้าคุณยังไม่ตื่นอีก ผมจะถือว่าคุณอยากให้ผมทายาที่ขาให้คุณนะ”
เมื่อได้ยินแบบนั้น เปี่ยมรักรีบดีดตัวลุกขึ้น ทำให้แผลที่เริ่มอักเสบปวดแปลบขึ้นมา
“โอ๊ย! เจ็บ”
“ค่อยๆ สิคุณ”
“เพราะคุณนั่นแหละ”
“อ้าว อ่ะ ผมก็ผม คุณรีบทายาซะนะแล้วก็กินยาแก้ปวดดักไว้ด้วยเลยนะ ผมจะไปที่ห้องทำงานถ้ามีอะไรก็เรียกผมได้ตลอดเวลา เข้าใจมั้ย”
“แล้วฉันเลือกอะไรได้มั้ย”
“ไม่ต้องเลือก เอาตามนี้แหละ ผมไปล่ะ พักผ่อนซะ”
แล้วอัคราฟก็เดินออกจากห้องนอนไปเปี่ยมรักมองตามหลังอัคราฟไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจที่เขาก็ไม่ได้ร้ายกาจอย่างที่เธอคิดไว้
อัคราฟนั่งทำงานไปเรื่อยๆ จนนึกได้ว่าเย็นแล้วไม่รู้ว่าเปี่ยมรักเป็ยังไงบ้าง เขาจึงลุกไปที่ห้องนอนของเปี่ยมรักแต่ปรากฏว่าไม่เห็นเธอ เขาจึงเดินลงไปยังข้างล่าง เมื่อหาจนทั่วก็ไม่เห็นเริ่มรู้สึกกระวนกระวาย จึงลองเดินไปที่ห้องครัวและพบว่าเปี่ยมรักกำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหารของบรรดาคนใช้
“นี่คุณ ทำไมมานั่งกินข้าวในครัวล่ะ และทำไมไม่รอผม”
“ขอโทษค่ะที่ไม่ได้รอ พอดีว่าฉันหิว ก็เลยลงมากินก่อนน่ะค่ะ”
“ช่างเถอะ ว่าแต่นี่ก็ได้เวลามื้อเย็นแล้วคุณลุกไปกินกับผมที่โต๊ะอาหารเลย”
“ไม่เป็ไรค่ะ ฉันกินเกือบเสร็จแล้วค่ะ”
“มาเถอะคุณ ผม้าเพื่อนร่วมโต๊ะ”
“งั้นคุณไปนั่งก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันขอเคลียร์ที่ตรงนี้ก่อน”
“ไม่ต้องหรอก ให้แม่บ้านทำไป”
แล้วอัคราฟก็ช่วยเปี่ยมรักยกข้าวของเธอไปที่โต๊ะเมื่อนั่งลงเสร็จอัคราฟก็ถามถึงแผลของเปี่ยมรัก
“แผลคุณเป็ยังไงบ้าง”
“ยังปวดอยู่นิดหน่อย แต่ว่าทายาไม่กี่วันก็น่าจะหายแล้วค่ะ”
“อืม แล้วมันจะเป็แผลเป็มั้ย”
“ไม่หรอกค่ะ แค่เป็รอยแดง ไม่ได้เป็แผลลอกแต่ถึงจะเป็ก็ไม่เป็ไรหรอกค่ะ มันมีพวกยาทาแผลเป็อยู่”
“ไม่ได้ คุณเป็ผู้หญิงนะ จะมีแผลเป็ได้ไง”
เมื่อได้ยินอัคราฟขึ้นเสียงเปี่ยมรักได้แต่เหวอว่าเขาจะมาเดือดร้อนทำไม
“แล้วคุณจะขึ้นเสียงทำไมคะ นั่นมันเื่ของฉัน แผลไม่ได้เป็ที่ขาคุณสักหน่อย”
“ไม่ได้ เป็ที่ไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้นแหละ”
“อะไรของคุณเนี้ย”
“ผมหวง”
“หวงทำไม”
“เอาเป็ว่าผมหวงละกัน”
เมื่อได้ยินอัคราฟพูดว่าหวงหลายรอบ เปี่ยมรักได้แต่เขินหน้าแดง
อัคราฟเห็นอยู่ว่าเปี่ยมรักหน้าแดง แต่เขาไม่อยากให้เธอเขินมากไปกว่านี้จึงไม่ได้เอ่ยแซวอะไรเธออีก
“นี่คุณ กินข้าวเสร็จแล้ว อย่าลืมทายาด้วยนะ”
“รู้แล้วค่ะ พ่อจ๋า” อัคราฟเมื่อได้ยินเปี่ยมรักเรียกเขาว่าพ่อก็ไม่ยอมเสียเวลาหยอดเธอ
“มาเป็แม่จ๋ามั้ยล่ะ”
“บ้า ใครจะอยากเป็กัน”
“จริงง่ะ ไม่อยากเป็หรอ”
“ไม่”
“จริงนะ”
“ไม่”
“เป็เถอะ”
“ไม่ ไม่ ไม่”
“ไม่ปฏิเสธหรอ”
“ไม่ อุ๊บ! ฉันพูดผิด”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” อัคราฟเมื่อได้แกล้งเปี่ยมรักก็ให้รู้สึกสนุกและมีความสุข ทางด้านเปี่ยมรัก เมื่อพลาดไปก็ได้แต่อายเลยฮึดฮัดหนีขึ้นห้องไป
อัคราฟได้แต่มองเธอด้วยความรักและมีความสุขมากมายที่มีเธอมาอยู่ร่วมบ้านอยากให้เธออยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป
ชีวิตของเปี่ยมรักที่อิตาลียังคงดำเนินไปเรื่อยๆด้วยการไปทำงานกับอัคราฟทุกวัน แล้วก็โดนเขาหยอดทุกวันจนหัวใจของเธออ่อนไหวให้อัคราฟมากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวเวลาได้ล่วงเลยมา 5 เดือนแล้ว
วันนี้หลังเลิกงานเปี่ยมรักได้ขออัคราฟออกมาซื้อของใช้ที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านระหว่างที่เธอกำลังเลือกซื้อของอยู่นั้น ก็รู้สึกได้ว่ามีคนจับจ้องเธออยู่เธอจึงหันหลังกลับไป แล้วก็ใที่เห็นแบลล์ยืนอยู่ด้านหลังเธอซึ่งหลังจากวันที่มีเื่กันที่ร้านอาหารวันนั้น เธอก็ไม่ได้เจอแบลล์อีกเลย
“แหม ไม่อยากเชื่อว่าโลกจะกลมขนาดนี้”
“สวัสดีค่ะคุณแบลล์ ไม่เจอกันนานนะคะ”
“ฉันไม่ได้อยากเจอแกหรอก ว่าแต่มาทำอะไรคนเดียวหรอ”
“พอดีของใช้หมดน่ะค่ะ ฉันก็เลยมาซื้อ”
“แล้วราฟไม่ได้มากับแกด้วยหรอ”
“ไม่ค่ะ ฉันมาคนเดียว”
“มาอยู่ต่างบ้านต่างเมือง ไปไหนคนเดียวไม่กลัวหรอ”
“กลัวอะไรคะ”
“ก็หายไปโดยที่ไม่มีใครรู้ไง”แบลล์พูดกระซิบใส่หูเปี่ยมรักด้วยเสียงลอดไรฟัน
เปี่ยมรักถึงกับขนลุกเมื่อได้ยินเสียงและสิ่งที่แบลล์บอก
“ฉันไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือคะ คุณถึงได้ดูไม่ชอบหน้าฉันมากขนาดนั้น”
“อย่ามาเสแสร้ง แกก็รู้ว่าเพราะอะไร”
“ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ”
“งั้นฉันก็จะบอกเอาบุญ เผื่อแกจะได้ไม่ต้องหายไปรู้ไว้ด้วยว่าที่ฉันเกลียดแก ก็เพราะแกมายั่วยวนราฟให้รักแกทำให้เดี๋ยวนี้เขาไม่สนใจฉันเลย”
“ฉันไม่ได้ยั่วยวนนะคะ และคุณอัคราฟก็ไม่ได้คิดอะไรกับฉันด้วยทุกวันนี้ที่เราอยู่ด้วยกัน ก็เพราะเื่งานเท่านั้นค่ะ”
“ตอแหล แกคิดว่าฉันโง่หรือไง เห็นๆ อยู่ว่าราฟหลงแกถ้าไม่ใช่เพราะแกยั่ว ราฟจะไปหลงคนหน้าตาจืดชืดแบบแกหรอ”
“ฉันเปล่าทำนะคะ”
“ฉันจะบอกแกให้นะ ถ้าแกยังไม่อยู่ห่างจากราฟ แกโดนดีแน่” แบลล์ไม่ได้พูดเปล่าแต่เธอบีบข้อมือของเปี่ยมรักอย่างแรง จนเปี่ยมรักรู้สึกเจ็บข้อมือแทบหัก
“โอ๊ย! คุณแบลล์จะทำอะไรคะ”
“วันนี้ฉันยังไม่ทำอะไรแกหรอกแต่วันหน้าถ้าแกยังยุ่งกับราฟไม่เลิก แกเจอดีแน่”
เมื่อแบลล์เดินจากไปเปี่ยมรักได้แต่ลูบข้อมือตัวเองที่เริ่มแดงด้วยความเจ็บ
“รีบซื้อของดีกว่าจะได้รีบกลับบ้าน”
ด้วยความใและกลัวกับสิ่งที่แบลล์ขู่ไว้เปี่ยมรักจึงรีบซื้อของ และกลับบ้านในทันที
.........................................................................................................................................
ไรท์ขอโทษนะคะ ที่ไม่ได้มาอัพวันนึง พอดีติดธุระด่วนน่ะค่ะแต่ว่าไรท์กลับมาแล้วนะคะ
ว่าแต่เปี่ยมรักเริ่มโดนคุกครมหนักขึ้นเรื่อยๆอีพี่ราฟจะดูแลน้องอย่างไรดีนะ เพื่อให้น้องรู้สึกปลอดภัย
ฝากติดตามด้วยนะคะ
5K
![สตรีผู้นี้มิได้มีนามว่าถงหลานเฟย [ผ่านการพิจารณา สนพ.ปีกบุปผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648112787_13651497.webp)
