หลังจาก ออกมานอกโถงประมูล พ่อหม่าหลงทักทายและล่ำรา ผู้นำตระกูลจ้าวแล้วทุกคนแยกกลับ คฤหาสน์ของตัวเอง
วันนี้หม่าเซียน ตื่นแต่เช้าเดินไปลานบ้าน แม่ของเขา เมื่อวานเขามาถึงแต่แม่กู่หลานกำลังตรวจสอบดูบัญชีของครอบครัวอยู่ ดังนั้นเขาจึงมิได้รบกวน
....
“เซียนเอ๋อร์ พ่อของเ้าบอกว่า การบ่มเพาะของลูกถึง ระดับ 3 แล้วหรือยัง?”
แม่กู่หลานยิ้มถาม ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“แม่มันคือเื่จริง แต่วันนี้ลูกเอาผลไม้ิญญาม่วง มาให้ทานและปรับแต่งพลังิญญาของมัน”
หม่าเซียน ยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนเล็กน้อย
“แม่ต้องกินต่อหน้าลูก นี่คือของขวัญหวังว่าแม่สุขภาพดีและแข็งแรง ขออภัยที่ลูกอกตัญญูหลายปีมานี้”
พูดจบเขายิ้มเศร้าเล็กน้อย แต่ก็นำผลไม้ิญญาม่วง จากแหวนอวกาศยื่นให้ถึงมือแม่ของเขา
“เอาล่ะ แม่จะกลืนกินมันเดียวนี้”
เห็นว่าลูกไม่ยอมแพ้ง่ายๆถ้าเธอไม่กิน แม่กู่หลานจึงจำใจกินมันหมดต่อหน้าหม่าเซียน
สักพักแม่กู่หลาน ก็ทานหมดหมาเซียนนั่งรอที่เก้าอี้มีโต๊ะกลมแปดเหลี่ยม มีกาน้ำชาอยู่ เขาจึงรินชาใส่แก้วกระเบื้องแล้วยื่นให้กับแม่ของเขา
“เซียนเอ๋อร์ พ่อเ้ามีเื่เล็กน้อยฝากบอกแม่บอกเ้าให้รีบไปหาห้องโถงกลาง เ้าไปเถอะ แม่ดีใจมากที่ลูกกตัญญูเช่นนี้”
แม่กู่หหลาน กล่าวยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ท่านแม่! โปรดรักษาตัวข้าไปหาท่านพ่อก่อน”
จากนั้น เขาประสานมือโค้งคำนับ แม่ของเขา จากนั้นไปที่ห้องโถงกลาง เมื่อมาถึงพ่อและน้องทั้งสองรอเขาอยู่ก่อนแล้ว
“พ่อ! มีธุระเรืองอะไรมิทราบ?” หม่าเซียน ถามน้ำเสียงเคร่งขรึม
“เซียนเอ๋อร์ พาน้องสาวเ้าไปตรวจสอบ ไร่ข้าวิญญาดูซิรู้สึกว่าพักนี้สัตว์อสูร เริ่มมาโจมตีไร่ข้าวิญญาบ่อยครั้งเกินไป"
"ลุงฟู่ของเ้า แจ้งข้อความมาตอนเช้ามืดของวันนี้ ระวังตัวด้วยแค่ตรวจสอบ ดูสถานการณ์แล้ว ส่งข้อความกลับมา”
“เอาล่ะ! ข้าลาก่อนท่านพ่อ ไปกันเถอะหม่าหลิง หม่าเซียนหันหน้าพูดกับน้องสาวของเขา"
น้องชาย ของเขาจะตามไปแต่ถูกพ่อเขาหยุดและห้ามไว้
“ทั้งสองขี่แรดม้าคลั่ง ออกจากเมืองทางทิศเหนือมันไม่ไกลมากนัก ประมาณ 2 ไมล์เท่านั้น
ขี่แรดม้าคลั่ง วิ่งมาประมาณชั่วหม้อข้าวเดือดก็มาถึง
ข้าวิญญา ดีกว่าข้าวธรรมดามากมีพลังจิติญญา เมื่อกินแล้วสามารถเพิ่มความเร็ว การบ่มเพาะพลังจิติญญาได้เร็วขึ้น
สำหรับครอบครัวหม่านี่เป็แหล่งรายได้หลัก ดังนั้นไม่สามารถสูญเสียพื้นที่เพาะปลูกข้าวิญญาได้
หม่าเซียน เดินเข้าข้างในไร่ข้าวิญญา เห็นลุงฟู่โบ๋ ออกมาต้อนรับพร้อมชายหนุ่ม อายุราว 20 ปีคนหนึ่ง
“ลุงฟู่ สถานการณ์เป็อย่างไรบ้างร้ายแรงหรือไม่?” หม่าเซียนกล่าวถามด้วยน้ำเสียงดูเคร่งขรึม
“นายน้อย คุณหนู ข้าพึ่งรู้ว่าไร่ข้าวิญญาถูกอสูรเม่นเกราะแดงทำลายจึงขอความช่วยเหลือกลับไป เมื่อเช้ามืดของวันนี้” ลุงฟู่กล่าวด้วยน้ำเสียงดูกังวล
“ลุงฟู่ ปกติทุกที จัดการกับปัญหา เช่นนี้อย่างไรบ้าง?”
“นายน้อย นายท่านเคยส่งนักรบิญญามาฆ่าไปแล้วครั้งหนึ่ง"
"จากนั้น มันก็เงียบไปสักพักมันก็กลับมาอีกครั้ง คาดว่าเม่นเกราะแดง มากิน่บ่ายๆเท่านั้น ครั้งที่แล้วก็เป็แบบนี้เช่นกัน”
“เอาล่ะ! ขอบคุณมากลุงฟู่ที่บอกสถานการณ์โดยรวมให้กับพวกข้าทั้งสอง จัดหาที่พักให้ด้วย เราต้องพักสักครู่ก่อน”
หม่าเซียน กล่าวยิ้มพูดกับลุงฟู่
“นายน้อย นี่คือฟู่ซิง หลายชายคนโต ให้เขาพาท่านไปพักก่อนเถอะ”
ฟู่โบ๋ บอกให้ฟู่ซิงนำไป กระท่อมหลังเล็กๆอีกหลัง
“ลุงฟู่นี่คือ หินิญญา 100 ก้อนโปรดรับมันไว้” หม่าเซียนยัดใส่มือให้ ลุงฟู่ยากปฏิเสธ
“ขอบคุณ! นายน้อย”
“เอาล่ะ ลุงฟู่เจอกันบ่ายนี้ ฟู่ซิง นำทางไปกระท่อมเถอะ”
ทั้งคู่ติดตามมาถึงกระท่อม ก็นั่งลง ส่วนฟู่ซิงก็ไปทำงานของเขาต่อไป น้องสาวหม่าหลิงทำลายความเงียบและกล่าวขึ้นว่า
“พี่ชาย ทำไมท่านพ่อถึงให้พวกเรามาช่วยเหลือลุงฟู่ในครั้งนี้ ทั้งที่มีนักรบผู้พิทักษ์ มากมายในตระกูลของเรา?”
หม่าหลิง ขมวดคิ้วและกล่าวถามด้วยความสงสัยในใจ
“ข้าก็ไม่เข้าใจมันเท่าใดนัก แต่ท่านพ่อทำแบบนี้ย่อมมีเหตุผลของท่าน เราเป็ลูกไหนเลยจะกล้าวิจารณ์ลับหลัง เอาล่ะเ้านั่งพักก่อน พี่ออกไปดูรอบๆ สักครู่หนึ่ง"
เมื่อออกมาด้านนอก กระท่อมหม่าเซียนใช้จิตสำนึกเทพตรวจสอบ ทั่วไร่ข้าวิญญาแต่ก็ต้องผิดหวัง
เขาไม่พบ สิ่งมีชีวิตในไร้ข้าวิญญา ทันใดนั้นเสียงระบบก็ดังขึ้น
Ding:เ้าบ้าน ลงชื่อเข้าใช้ไร่ข้าวิญญาหรือไม่?”
“ใช่”
Ding: ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ เ้าบ้าน ได้รับ เม็ดพลังิญญา ผูกมัด* 1 เม็ด:หินิญญา 2000 ก้อน ขอแสดงความยินดีด้วย”
“ระบบ: อะไรคือผูกมัด”
หม่าเซียน กล่าวถามด้วยความงุนงงเขาเพิ่งเจอครั้งแรก อดสงสัยในใจไม่ได้
Ding: ผูกมัดก็ตามชื่อ:เ้าบ้านใช้ได้คนเดียวเท่านั้น ไม่สามารถเอาออก จากคลังระบบได้”
Ding: พบเม็ดพลังิญญา เ้าบ้าน จะใช้ตอนนี้หรือไม่?” ระบบส่งเสียงถาม
“ใช้ทันที”
พูดจบ มีพลังิญญามากมายเทเข้าสู่พระราชวังหนี่วานของหม่าเซียน ความบริสุทธิ์ของพลังิญญานั้นมากมายเหลือเกิน คอขวดเริ่มคลายตัวและแตกออก
Ding: ขอแสดงความยินดีด้วย! เ้าบ้านได้เลื่อนสู่ อาณาจักร นักรบิญญา ระดับ 7 แล้ว ”
หม่าเซียน สงสัยและคิดว่าระบบเหมือนจะมีความสุขทุกครั้ง ที่เขาลงชื่อเข้าใช้
จากนั้น เขาก็เดินกลับไปในกระท่อม เห็นหม่าหลิงนั่งบ่มเพาะพลังอยู่ เขาจึงนั่งลงข้างๆอย่างเงียบๆ
รบกวนผู้อื่น บ่มเพาะพลังิญญา นั้นเป็สิ่งต้องห้าม ในทวีปิญญา์
ดังนั้น คนจำนวนมากจึงมีบ้าน ถ้ำของตัวเอง อาณาจักรยิ่งสูงเวลาที่ใช้บ่มเพาะพลังิญญาก็จะนานเป็ปีหรือหลายสิบปี
หม่าเซียน นั่งลง เดินพระสูตรหัวใจิญญาะอย่างเงียบๆ
สักพักหม่าเซียนส่งเสียงพูดกับระบบในใจขึ้นว่า
"ระบบ:เปิดแผงข้อมูล…."