ชีวิตผมกลายเป็เกมจีบสาวไปซะแล้ว
| 18 |
อีเวนต์ช่วยเหลือสาวน้อย
ตอนนี้เป็่บ่ายของวันเสาร์ ผมออกมาเดินเที่ยวแถวสวนสาธารณะที่อยู่ไกลออกมาจากบ้านไม่มากนัก เดินเล่นดูนู่นดูไปด้วย พลางใช้ระบบเพื่อดูว่ามีอะไรบ้างที่เปลี่ยนแปลงไปบ้างหลังจากอัปเดตระบบขึ้นมาจากระบบมือใหม่ ก็เห็นว่าตอนนี้หน้าต่างค่าสถานะของคนที่ผมเลือกดูมันเปลี่ยนไปแล้ว
ชื่อ : ??
อายุ : ??
นิสัย : ??
ความยาก : ??
ความสัมพันธ์ : ??
ความประทับใจ : ??
สถานะ : ??
เนื้อเื่ : ยังไม่ได้สร้าง
หน้าต่างค่าสถานะที่ผมดูดอยู่ตอนนี้เป็ของผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอเดินสวนกับผมไปเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าระบบจะแสดงข้อมูลเธอขึ้นมาทั้งหมดเลยโดยไม่ต้องกดสร้างเนื้อเื่แล้ว แบบนี้ก็ดีนะเพราะผมสามารถเห็นทั้งความยาก และนิสัยของเธอก่อนจะเริ่มสร้างเนื้อได้ แต่ในระหว่างที่ผมกำลังเดินเล่นอยู่เพลิน ๆ ระบบก็แจ้งเตือนบางอย่างที่ผมไม่เคยเห็นขึ้นมา
ระบบ : ตรวจพบอีเวนต์ช่วยเหลือสาวน้อย ้าเข้าร่วมหรือไม่
ภารกิจ : ช่วยเธอให้พ้นจากอันตราย และพาเธอไปส่งที่บ้านอย่างปลอดภัย
ระดับความยาก : ปกติ
รางวัล : ได้รับเนื้อเื่ของเธอและมีเซ็กส์กับเธอ
เข้าร่วม / ไม่สนใจ
ผมอ่านข้อความที่ระบบแจ้งเตือนขึ้นมาสักพัก แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเพราะไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับผู้หญิงที่ผมต้องไปช่วยเลย และก็ไม่มีเนื้อหาด้วยว่าผมต้องช่วยเธอจากอะไร แต่พอเห็นรางวัลก็กดเข้าร่วมไปอย่างไม่คิดทันที พอผมกดเข้าร่วมก็มีหน้าจอแผนที่แสดงตำแหน่งของผมกับเธอคนนั้นขึ้นมา ผมที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตรงไปยังตำแหน่งของเธอทันที
"เฮ้ยหยุดนะเว้ย" ผมที่วิ่งมาถึงยังตำแหน่งที่ระบบบอกแล้ว ก็ะโขึ้นทันทีที่เห็นชายฉกรรจ์คำหนึ่งกำลังยืนจับมือผู้หญิงเอาไว้
ที่ที่ผมวิ่งมาถึงเป็ตรอกซอยที่อยู่ห่างจากสวนสาธารณะไม่มาก แต่มันไม่ค่อยมีคนเดินผ่านแล้วก็เปลี่ยวมากด้วย ชายฉกรรจ์คนนั้นกำลังยืนจับแขนผู้หญิงคนหนึ่งไว้แน่น หลังจากที่ผมะโขึ้น ชายฉกรรจ์คนนั้นก็หันหน้ามาหาผมทันที พร้อมกับเดินเข้ามาหาผมก่อนจะพูดขึ้น
"แล้วมึงยุ่งอะไรด้วยว้ะ" ชายฉกรรจ์คนนั้นพูดขึ้น
ระบบ : ตรวจพบศัตรู
ศัตรู1
พลังกาย : 7 ความฉลาด : 2
พลังโจมตี : 4 ความเร็ว : 2
มานา : - สกิล : -
"ปล่อยเธอนะเว้ย" ผมพูดขึ้นพลางดูสเตตัสของมันและของตัวเองไปด้วย ค่าสเตตัสของมันก็ไม่ได้สูงไปกว่าผมเท่าไหร่ แต่จะสู้กับมันไหวหรอ ผมไม่เคยสู้กับใครมาก่อนเลยสักครั้งในชีวิต แค่ต่อยคนผมยังทำไม่เป็เลย
"เสือกนักใช่ไหมมึง" ชายฉกรรจ์คนนั้นพูดขึ้น พร้อมกับพุ่งตัวแล้วง้างหมัดเข้ามาจะต่อยผมทันที
ระบบ : เตะไปที่หว่างขามันให้เต็มแรงเลย
"อ๊ากกกกกกกกกก" ชายคนนั้นร้องลั่นออกมาทันที ที่ผมเตะเข้าไปที่หว่างขามันเต็มแรงตามที่ระบบบอก จนมันล้มลงไปนอนกุมเป้าอยู่ที่พื้น
"หนีเร็ว" ผมพูดขึ้นพลางขยับมือไปจับแขนผู้หญิงที่ผมมาช่วย พร้อมกับพาเธอวิ่งหนีออกมาจากตรงนั้น
"ฮ่าห์ ฮ่าห์" ผมหายใจหอบออกมาหลังจากที่หยุดวิ่งลง เพราะออกมาจากตรงนั้นได้ไกลมากแล้ว ก่อนที่จะหันกลับไปมองผู้หญิงที่ผมช่วยเธอออกมา เธออยู่ในชุดกางเกงยีนขากระบอก กับเสื้อยืดสีขาว และรองเท้าผ้าใบ พร้อมกับสะพายกระเป๋าผ้าไว้ด้วย ผมยาวสลวยของเธอที่ปลิวไปตามก็ตกลงมาปรกหน้าเธอเล็กน้อย
"ฮืออ ฮืออ" หลังจากที่ผมหยุดวิ่งลงก็ได้ยินเสียงเธอร้องได้ดังขึ้นมาเบา ๆ
"ไม่เป็อะไรนะ ไม่เป็อะไรแล้ว" ผมพูดขึ้นพลางกุมมือเธอไว้ด้วยความเป็ห่วง
"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่มาช่วย" เธอพูดขึ้น พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาหาผม ก่อนที่จะขยับมือขึ้นจับผมที่ลงมาปรกหน้าออกพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มออกด้วย เผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวยปนน่ารักหน่อย ๆ ของเธอ
"ไม่เป็ไร เธอไม่เป็อะไรก็ดูแล้ว ว่าแต่เธอชื่ออะไรหรอ" ผมพูดพลางขยับมือที่กุมมือเธออยู่ออก
"หลินค่ะ หนูชื่อหลิน" เธอพูดขึ้นพลางขยับร่างบางผิวขาวเนียนใสเข้ามาหาผม พร้อมกับขยับแขนเรียวมากอดแขนผมไว้ แล้วพูดต่ออีก
"พี่อย่าพึ่งไปได้ไหมคะ หนูกลัวว่ามันจะหลับมาอีก" เธอพูดขึ้นพร้อมกับเงยหน้ามองผมด้วยแววตาน่ารัก
"งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านแล้วกัน" ผมตอบเธอไป ดูจากที่เธอเรียกผมว่าพี่ เธอน่าจะอายุน้อยกว่าผมสินะ ดูจากส่วนสูงกับหน้าอกที่นูนอวบอิ่มออกจากนั้นน่าจะอยู่ ม. ต้นแล้วสินะ บางทีเธออาจจะอยู่ ม. ปลายแล้วก็ได้แต่เพราะผมได้ใส่ชุดนักเรียนเธอเลยคิดว่าผมอายุมากกว่า เลยตามเลยไปแล้วกัน
"จริงหรอคะ ขอบคุณค่ะ" หลินพูดตอบผมกลับมา
จากนั้นผมก็มาส่งเธอจนถึงที่บ้าน หลินเดินจับมือผมมาตลอดทางจนมาถึงบ้านเธอเลย บ้านเธออยู่ห่างจากสวนสาธารณะเมื่อครู่ไม่มากเท่าไหร่ แล้วก็อยู่ไม่ห่างจากบ้านผมมากด้วย เราสองคนยืนอยู่หน้าบ้านหลังขนาดพอประมาณสูงสองชั้นของเธอ หลินที่ยังจับมือผมไม่ปล่อยก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับผม
"ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนูไว้ แล้วก็เดินมาส่งจนถึงบ้านด้วย" หลินพูดพร้อมกับมองมาที่ผมด้วยใบหน้าแดงก่ำ
ระบบ : สำเร็จแล้วอีเวนต์ช่วยเหลือสาวน้อย
ระบบ : ได้รับเนื้อเื่ของหลิน
ระบบ : ้าใช้รางวัลมีเซ็กส์กับเธอเลยหรือไม่
ตกลง / ไม่ตกลง
หลังจากที่หลินพูดขอบคุณผมเสร็จระบบก็ขึ้นข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาทันที ผมอ่านข้อความที่ระบบแจ้งเตือนขึ้นมาสักพักแต่ยังไม่ทันที่ผมจะอ่านจบร่างบางของหลินก็พูดขึ้นอีกครั้ง
"จริงสิหนูยังรู้จักชื่อพี่เลย" หลินพูดขึ้น
"พี่ชื่อซัน" ผมตอบเธอไป
"ซันนี้เอง ขอบคุณอีกครั้งนะพี่ซัน แล้วนี่พี่ซันมีธุระจะไปที่ไหนต่ออีกหรือเปล่า" หลินพูดขึ้น
"อืม.... ไม่มีแล้วนะ พี่ว่าส่งหลินเสร็จก็จะกลับบ้านเลย" ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบเธอไป
"ถ้าพี่ซันไม่ได้ไปไหนต่อแล้ว เข้ามากินน้ำกินขนมในบ้านหลินก่อนไหม หลินไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว ยังกลัวลุงคนเมื่อกี้อยู่เลย" หลินพูดขึ้นพลางกระชับมือที่กุมมือผมอยู่ให้แน่นขึ้น
"เอาสิ พี่กำลังหิวน้ำหอดีเลย" ผมตอบเธอไป
จากนั้นผมก็เดินเข้าไปในบ้านของหลินตามร่างบางที่เดินนำเข้าไป ผมมานั่งอยู่ตรงโซฟา สักพักร่างบางก็เดินมาหาผมพร้อมกับน้ำเปล่าแล้วก็ขนมเอแคลร์กล่องหนึ่ง จากนั้นเธอก็วางของที่ถือมาลงบนโต๊ะตรงหน้าผม ก่อนที่จะขยับร่างบางเดินมาลงอยู่ข้างผม
"ขอบคุณนะ" ผมพูดขึ้นพลางหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ก่อนที่จะใช้รางวัลจากภารกิจทันที เพราะหลินเองก็น่ารักไม่ใช่น้อย และเธอเองก็ดูเหมือนจะมีใจให้ผมด้วย แต่หลังจากที่ผมกดใช้รางวัลเสร็จแล้ว ผมก็ต้องใกับหน้าต่างค่าสถานะของเธอที่ผมเปิดขึ้นมาดู
ชื่อ : หลิน
อายุ : (ไม่สามารถระบุในนิยายได้)
นิสัย : ร่าเริง แจ่มใส อัธยาศัย เข้ากับคนอื่นง่าย
ความยาก : ปกติ
ความสัมพันธ์ : น้องที่พึ่งรู้จัก
ความประทับใจ : 100
สถานะ : ชอบ
เนื้อเื่ : ได้รับเนื้อเื่แล้ว
ผมที่เห็นหน้าต่างค่าสถานะของหลินก็ตาค้างทันที นี่เธอเป็เด็กประถมหรอเนี่ยเด็กประถมที่ไหนมันถึงได้สะบึมแบบนี้ ทั้งหน้าอกทั้งสะโพกทำไมมันถึงทั้งกลมทั้งอวบอิ่มขนาดนี้ ผิวก็ขาวใสเนียนสวย แถมผมยังใช้รางวัลจากภารกิจไปแล้วด้วย จะทำยังไงดีเนี่ยรู้แบบนี้ดูหน้าต่างข้อมูลของเธอก่อนที่ใช้รางวัลก็ดีแล้วเชียวววววว
-โปรดติดตามตอนต่อไป | สวัสดีวันฟ้าใสเขียน-
ชีวิตผมกลายเป็เกมจีบสาวไปซะแล้ว
โปรดกดถูกใจหรือคอมเมนต์เพื่อเป็กำลังใจให้ไรต์
และกดติดตามเพื่ออ่านตอนใหม่ได้เร็วก่อนใคร
770
