ธานันต์อ่านตำราพิชัยยุทธ์จบแล้ว เธออ่านทั้งคืนจนไม่ได้นอน แต่มีนัดประชุมเช้า ดังนั้นธานันต์จึงเข้าประชุมด้วยอาการง่วงหงาวหาวนอน ใต้ตาหมองคล้ำอย่างกับหมีแพนด้า
“เ้าไม่ได้นอนเลยล่ะสิ” ธนอินทร์สังเกตได้
“ก็อ่านตำราทั้งคืนจนจบเลยไง” ธานันต์กล่าวพร้อมกับหาวนอน
“เ้าไหวหรือไม่ เลื่อนประชุมออกไปก็ได้นะ” เ้าหญิงซาติกานต์ทรงเป็ห่วง
“หม่อมฉันไหวจริงๆ เพคะ กะว่าเสร็จจากประชุมค่อยไปนอนทีเดียวเพคะ” ธานันต์กลัวนอนไม่หลับหากไม่ได้บอกแผน
“ว่ามาเถอะ ธานันต์ พวกเราพร้อมฟังแล้วล่ะ” เ้าชายตรัส
“เ้าหญิงซานัสทรงตรัสว่าจริงๆ แล้วในตำราไม่ได้มีแผนการอะไรที่ซับซ้อน เพียงแต่ในแคว้นซาตีนั้นได้มีค่ายกลเพื่อกำจัดศัตรูซ่อนอยู่ ดังนั้นพวกเราเพียงแต่ล่อให้ทหารอินนะหลงกลติดกักดักก็เท่านั้นเพคะ แต่แผนการจะต้องดำเนินเป็ขั้นตอนดังนี้
เราจะให้ธนอินทร์กลับไปยังดินแดนทะเลทรายเสียก่อน เพื่อไปพาพวกโจรทะเลทรายให้ปลอมตัวเป็ชาวบ้านแคว้นซาตี ไปประกาศบอกชาวบ้านว่าเ้าหญิงซาติกานต์จะต่อสู้เพื่อแย่งแคว้นซาตีคืน และจะเป็คนช่วยให้ประชาชนแคว้นซาตีกลับมาสงบอีกครั้ง เพื่อสร้างขวัญและกำลังใจให้ชาวแคว้นซาตี
เราจะขอให้พ่อหลวงพันอินทร์ทรงประกาศาอย่างเป็ทางการกับพ่อหลวงอินทะราช
พวกเราจะต้องแยกทัพเป็ 2 ทัพ
ทัพแรกจะมีหม่อมฉันและเ้าชายพันธุพัฒน์เข้าร่วมต่อสู้กับนายอินคาผู้ฉลาดเป็กลดและเ้าเล่ห์ ซึ่งหน้าที่ทัพแรกจะต้องล่อให้อินคาติดกักดักหลงเข้าไปในค่ายกลให้ได้
ส่วนทัพที่สองจะนำโดยมินธะ เนื่องจากกำลังคนของเรามีน้อยกว่า ดังนั้นทัพนี้จะต้องต่อสู้แบบกองโจร โดยมินธะจะต้องแอบเดินทางไปตรงชายแดนระหว่างแคว้นซาตีและแคว้นอินนะในฐานะพ่อค้าก็ได้ แอบซุ่มโจมตีตรงจุดนี้เพื่อป้องกันไม่ให้ทหารแคว้นอินนะส่งกำลังหนุนมา ส่วนธนอินทร์นั้นหลังจากที่แอบประกาศข่าวเสร็จแล้วจะต้องรีบเดินทางไปเป็กองเสริมให้กับมินธะทันที
ทั้งหมดนี้ก็คือแผนคร่าวๆ เพคะ” ธานันต์ร่ายแผนจนจบ
“เอาล่ะ พวกเราจะรีบดำเนินการตามแผนในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกันนะ” เ้าชายพันธุพัฒน์ตรัส
“งั้นข้ามุ่งหน้าเดินทางไปดินแดนทะเลทรายก่อน ขอลาตรงนี้นะพะย่ะค่ะ” ธนอินทร์รีบทำตามแผน
“เจอกันที่ชายแดนแคว้นอินนะ นะธนอินทร์” มินธะกล่าว
“โชคดีนะทุกคน ตอนนี้ข้าขอไปนอนก่อน” ธานันต์ของีบหลับ
“งั้น พี่พันธุพัฒน์ พวกเราก็ไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อกันเถอะ” เ้าหญิงตรัส
“ปะ ที่รัก” เ้าชายประคองพระชายาไปพบเสด็จพ่อเพื่อเล่าแผนการ
*****************************************
ณ ดินแดนทะเลทราย
ธนอินทร์เล่าแผนการที่จะขับไล่ทหารอินนะออกจากแคว้นซาตีให้แม่บุญธรรมฟังทั้งหมด
“เ้าพร้อมที่จะช่วยเหลือชาวแคว้นซาตีแน่นะ ธนอินทร์”
“ครับ ท่านแม่พาละตี”
“เอาล่ะ แม่จะไม่ทำร้ายเ้าอีกต่อไป แม่จะฟื้นความทรงจำให้กลับคืนมาก่อน แล้วพวกเราค่อยคุยกันเื่นี้ใหม่” พาละตีกล่าวจบก็เรียกลูกน้องทันที “นันซา! ไปนำยาแก้พิษมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”
“ค่ะ แม่เฒ่า” นันซาเดินไปหยิบยา
“อะไรนะ ท่านแม่ มันหมายความว่ายังไง” ธนอินทร์ใที่ตนความจำเสื่อมเพราะยาพิษ
“แม่ขอโทษลูก ขอให้เ้าฟื้นความจำก่อน แล้วเราค่อยคุยกัน อะ รีบดื่มซะ” พาละตีขออธิบายทีเดียว
ธนอินทร์รับยามาดื่ม ผ่านไปชั่วครู่ความทรงจำก็คืนกลับมาทั้งหมด “เราจำได้หมดแล้วพาละตี”
“พ่อหลวงอินนะทัต! หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ ที่หม่อมฉันกระทำลงไป เพราะตอนนั้นพ่อหลวงจะรีบกลับไปแก้แค้นเ้าชายอินทะราชทั้งๆ ที่พ่อหลวงยังทรงาเ็ไม่หาย หม่อมฉันไม่มีทางเลือกจึงแอบวางยาพิษเพื่อให้พระองค์สูญเสียความจำไป แต่เพราะความผูกพันที่หม่อมฉันให้พระองค์เป็ลูกชายบุญธรรม หม่อมฉันจึงเห็นแก่ตัวยังไม่แก้พิษให้พระองค์เพราะอยากให้พระองค์อยู่ที่นี่ต่อไปในฐานะหัวหน้ากองโจร แต่บัดนี้พระองค์จะเสด็จไปช่วยเหลือแคว้นซาตีโดยการต่อสู้กับคนในบ้านเมืองของตัวเอง หม่อมฉันไม่อยากให้พระองค์ต้องเสียพระทัยภายหลัง จึงต้องจำยอมให้พระองค์หายจากความจำเสื่อมเพื่อที่ว่าพระองค์จะได้ตัดสินพระทัยถูกเพคะ”
“เื่นี้เราให้อภัยท่าน และเราขอขอบคุณที่ท่านช่วยชีวิตของเราไว้ ยังไงเราก็ถือว่าท่านยังคงเป็แม่บุญธรรมของเราอยู่ สำหรับเื่นี้เรายังคงยืนยันว่าจะขอช่วยเหลือเ้าหญิงซาติกานต์กอบกู้แคว้นซาตี และในทางเดียวกันจะช่วยระงับาโดยการลอบติดต่อกับนายพลทาจีและนายพลเอกาให้ได้ พวกเขาเป็ผู้จงรักภักดีต่อเรายังไงพวกเขาต้องช่วยเราระงับาและป้องกันการสูญเสียกำลังพลแน่นอน”
“เมื่อเป็เช่นนั้น หม่อมฉันและลูกน้องกองโจรก็ยินดีให้ความช่วยเหลือเช่นกัน” พาละตีกล่าว
“แต่เรายังคงอยากให้ท่านปกปิดฐานะที่แท้จริงของเราไว้ก่อน โดยให้ท่านยังคงเห็นเราเป็ธนอินทร์ตามเดิม”
“ได้เพคะ เอ้ย ได้สิลูกชาย” พาละตีกล่าว
*****************************************
ขณะนี้ โจรทั้งหญิงและชายต่างพากันปลอมเป็ชาวบ้านเข้าไปในแคว้นซาตี แยกย้ายกันไปหลายจุดเพื่อพูดคุยกับชาวบ้านในแคว้นนั้น
“เฮ้ย รู้ข่าวรึยัง เ้าหญิงซาติกานต์ พระองค์ท่านได้กองทัพจากแคว้นพันธุเพื่อกลับมาช่วยขับไล่ทหารอินนะให้ออกจากแคว้นซาตีไปให้ได้”
“จริงๆ หรอท่าน จริงๆ ใช่มั้ย เป็บุญของพวกเราโดยแท้ พวกเราจะได้ไม่ต้องถูกกดขี่ข่มเหงจากไอ้พวกอินนะอีกแล้ว”
“หากไอ้พวกอินนะมันเข้ามาทำร้ายพวกท่าน ก็ขอให้พวกท่านขอความช่วยเหลือจากทหารฝ่ายพันธุได้เลยล่ะ”
“จ้ะจ้ะ พวกเราจะจำไว้”
*****************************************
ณ พระราชวังแคว้นซาตี
ข่าวเ้าหญิงซาติกานต์จะกลับมาช่วยแคว้นซาตีแพร่สะพัดไปทั่ว จึงรู้ไปถึงพระเนตรพระกรรณของพ่อหลวงอินทะราช
“ว่าไงนะ เ้าหญิงซาติกานต์ทรงอภิเษกกับเ้าชายพันธุพัฒน์ ทำให้พ่อหลวงพันอินทร์ทรงยินยอมยกกองทัพให้มาต่อสู้กับพวกเรางั้นเหรอ ก็เอาสิ จะได้รู้ว่าใครแน่กว่ากัน” พ่อหลวงอินทะราชตรัส
“รายงานพ่อหลวง มีสารมาจากพ่อหลวงพันอินทร์แห่งแคว้นพันธุพะย่ะค่ะ”
พ่อหลวงอินทะราชทรงรับสารมาอ่าน เมื่ออ่านจบก็เขวี้ยงสารออกไปทันที “แคว้นพันธุประกาศจะทำากับเราอย่างเป็ทางการ และคิดว่าแน่มากใช่มั้ยที่บอกว่า หากไม่อยากให้เกิดาก็ขอให้เราเป็ฝ่ายเคลื่อนทัพออกไปจากแคว้นซาตีเสียเอง าก็าสิ เราไม่กลัวหรอก”
3K
