จุดเริ่มต้น
อู่ซ่อมรถของเฮียปราบ
"พี่ปราบค้าบน้องตะวันมาแล้วนะฮะ )))"
"โวยวายเสียงดังเพื่อ..บ้านช่องไม่มีอยู่หรือไงมาได้ทุกวี่ทุกวัน"
คนตัวโตทำหน้าั์ใส่พร้อมกับพูดจาไม่เข้าหูให้กับคนตัวเล็กแก้มพองที่เหมือนเอาลูกอมยัดไว้ที่แก้มทั้งสองข้าง
ปราบยุทธ หรือพี่ปราบของน้องตะวัน อดีตพี่เขยสุดหล่อหุ่นแซ่บของน้องตะวันคนน่ารักประจำซอย พี่ปราบเป็คนหน้าดุที่หล่อมากๆหล่อจนใจดวงน้อยๆของน้องตะวันคนนี้เจ็บ งื้อออ พี่เขยสูงตั้ง187แน่ะผิวนี้ข๊าวขาวแถมหุ่นก็ล่ำกล้ามก็แน๊นแน่น.. น่ากัดให้จมเขี้ยวจริงๆ
เพี๊ยย!!
"จะยืนฝันอีกนานไหม?" พูดพร้อมกับใช้นิ้วดีดหน้าผากคนตัวเล็กดังเพี๊ยย!
"โอ๊ยย!!หนูเจ็บนะเล่นอะไรของพี่เนี่ย"
"ก็นึกว่ายังไม่ตื่น แล้วปากน่ะอมอะไรอยู่ทำไมไม่คายๆออกมาไม่เมื่อยแก้มบ้างหรือไง"
"ฮึ่ยยย ไม่พูดด้วยแระ จะกินไหมเนี่ยข้าวอ่ะถ้าไม่กินหนูจะไปเทให้น้องชาเย็นกินแระนะ"
"เดี๋ยวมึงจะโดน!ไปจัดใส่จานแล้วตั้งโต๊ะล้างมือเสร็จเดี๋ยวกูตามไป"
"จ้าา รู้แล้วจ้าพ่อสั่งจัง!หนูก็ทำอยู่ทุกวันเนี่ยสั่งสั่งอยู่นั่นแหละ หึ่ยยย "
คนตัวเล็กขมุบขมิบปากหยุบหยับบ่นให้คนตัวโตที่ชอบสั่งอย่างขัดใจ
อดีตพี่เขยสุดหล่อเลิกรากับพี่สาวคนสวยของหนูมาได้5ปี ตอนนั้นพี่เขยของหนูอายุ28ปีพี่สาวคนสวยสุดแซ่บของหนูอายุ25ปีส่วนหนูตะวันคนน่ารักคนนี้ยังอ้อแอ้ด้อแด้ในวัย15หยกๆ16หย่อนๆอยู่เลย
แล้วเหตุผลที่เลิกกันเพราะไปกันไม่ได้จ้า พี่สาวคนสวยของหนูชอบสังคมหรูหราชอบชีวิตที่รายล้อมไปด้วยเพื่อนๆ กิน เที่ยว ดื่ม ต่างจากพี่เขยของหนูที่ไม่ชอบเข้าสังคมชอบทำงานหาเงินมากกว่า วันๆหมกตัวอยู่แต่ในอู่เนื้อตัวมอมแมม แรกๆพี่สาวก็หลงไหลได้ปลื้มหลงพี่เขยหัวปักหัวปำแต่พอได้ตบแต่งได้ย่อแย่กันแล้ว อยู่กินกันก้นหม้อยังไม่ทันดำพี่สาวคนสวยก็ดันมาขอเลิกกับพี่เขยด้วยเหตุผลที่ว่าไปกันไม่ได้ เพราะทัศนคติไม่เหมือนกันรสนิยมความชอบก็ต่างกันแถมพี่เขยยังไม่สนใจไม่มีเวลาให้ บลาๆ แรกๆพี่เขยของหนูเสียใจมากเมาหัวราน้ำทู้กวันงานการไม่เป็อันทำปล่อยเนื้อปล่อยตัวจากหล่อๆล่ำๆกลายเป็มหาโจร รูปร่างซูบโซลงอย่างเห็นได้ชัดถ้าเดินสวนกันกลางคืนนะ หนูตะวันคนนี้ก็วิ่งแบบ4คูณ100 สับตีนแตกอ่ะ น่ากลัวฉิบ! นั่นแหละนั่นแหละเื่มันก็เป็แบบนั้น กว่าพี่เขยสุดหล่อของหนูจะกลับมาสดใสแล้วดุหนูแว๊ดๆได้แบบนี้หนูตะวันคนนี้เปลืองแรงเปลืองน้ำลายปลอบโยนโอ๋เอ๋โอ๋เอ๋หมดน้ำลายไปตั้งหลายโอ่งพอหายดีก็แทบจะแดกหัวหนูวันละหลายๆรอบคิดๆแล้วมันน่า ฮึ่ยยยย!
ตะวันหนุ่มน้อยหน้าใสหัวใจสีชมพูในวัย 21 ขวบปี ตัวเล็ก ผิวขาว แก้มป่องริมฝีปากแดงบาง จมูกโด่งเรียวเล็กแต่ปลายเชิดรัน ตาตี่แบบ300% สูง 168
คำติดปาก 'พี่ปราบของหนู U-U หนูอย่างนั้นหนูอย่างนี้'
ปราบยุทธหนุ่มหล่อวัย33 ตัวใหญ่หุ่นล่ำกล้ามเป็มัดมัดสูง 189 ผิวขาวหน้าดุ คิ้วเข้มดวงตาคมกริบ ริมฝีปากหยักลึกจมูกโด่งเป็สัน
คำพูดติดปาก 'วุ่นวายน่ารำคาญ อย่าแรด กูมีหน้าที่หามึงมีหน้าที่ใช้ก็ใช้ๆไปอย่าพูดมาก รำคาญ!'
"ตะวัน!มึงอมข้าวอีกแล้วนะ รีบเคี้ยวแล้วกลืนให้ไว มึงนี่มะ_"
"จ้าาาาพ่อจ๋า"
เฮ้อ!คนแก่ขี้บ่นเผลอคิดอะไรเพลินไปหน่อยแค่นี้ก็ต้องดุด้วย ค่อนขอดคนตัวใหญ่ในใจพร้อมกับยู่ปากอย่างขัดใจ
หลายวันต่อมา
"พี่ปราบพรุ่งนี้หนูไม่ได้มานะหนูมีนัดอ่ะ"
"นัดกับใครสำคัญขนาดมึงมาเทกูเนี่ยนะ"
ปราบถึงกับหูผึ่งตาขวางถามเสียงเขียวปรี๊ดด
"ก็หนูนัดกับเพื่อนๆไปนั่งร้านกาแฟแล้วขนงานไปทำกันด้วยเลย"
"ทำไมมึงไม่ทำที่บ้านมาทำที่บ้านกูก็ได้จะไปนั่งทำที่ร้านกาแฟทำไมรบกวนคนอื่นเขา"ถามพร้อมกับหรี่ตาคมอย่างจับผิด
"ไม่เอาอ่ะ อู่พี่เสียงดังหนูไม่มีสมาธิอีกอย่างหนูอยากกินเค้กน้องชาเขียวกับน้องนมสดปั่น งืมๆๆพูดแล้วก็อยากขึ้นมาเลยแฮะ"
พูดพร้อมกับทำหน้าเคลิ้มๆแลบลิ้นเลียริมฝีปากไปมา งืมมๆแค่คิดหนูก้อฟิน
"มึงอย่ามาอ้างจะไปแรดก็พูดมาแล้วอยากเหี้ยอะไรของมึง พูดให้มันเคลียร์ๆซิ"
"โว๊ะ!อะไรของพี่เนี่ยหนูไม่ได้แรดสักหน่อยอย่ามาจับผิดหนูนะ หนูแค่จะไปใช้ชีวิต.. คนแก่แบบพี่ไม่เข้าใจวัยรุ่นแบบหนูหรอก คิกคิก" พูดเสร็จก็หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ
"มึงอยากลองโดนคนแก่เอาไหมล่ะ..มึงอาจจะติดใจคนแก่แบบกูก็ได้นะ หึหึ"
พูดเสร็จก็ส่งสายตาหื่นๆมาให้หนู ละ แล้วทำไมต้องแลบลิ้นเลียริมฝีปากด้วยง่ะ หงึ
"พะ พูดอะไรของพี่เนี่ยใครจะไปติดใจคนแก่แบบพี่กันสเปคหนูอ่ะ ต้องหนุ่มๆหล่อๆรวยๆแล้วที่สำคัญต้องพูดกับหนูเพราะๆด้วย" ตะวันพูดพลางกอดอกเชิดหน้าแล้วยู่ปากแบบที่ชอบทำเวลาอยากเอาชนะหรือเวลาโดนขัดใจ
"แล้วกูไม่หล่อไม่รวย?มึงอยากได้อะไรกูซื้อให้มึงได้หมดแล้วกูก็ไม่ได้แก่ขนาดนั้น มีแรงเอามึงอีกหลายสิบปีอ้อที่สำคัญถึงกูจะพูดไม่เพราะแต่กูก็จริงใจมากกว่าไอ้พวกหนุ่มๆที่มึงพูดถึงก็แล้วกัน" พูดเสร็จก็เอานิ้วเคาะหัวมันไปหนึ่งที่
"แล้วมึงอ่ะถ้าจะไปก็.. อย่าแรดให้มันมากนักเข้าใจ๊ แต่งตัวให้มันดีๆด้วยถ้ากูรู้หรือกูเห็นว่ามึงแต่งตัวล่อแหลมมึงโดนกูแน่"
เหอะ! ขู่ฟ่อๆเป็งูเลยถามว่าหนูต้องกลัวไหม ก้อไม่อ่ะ!ให้กลัวพี่ปราบ สู้ให้หนูกลัวหมาหน้าปากซอยยังดีกว่า ดุฉิบ หนูปั่นจักรยานผ่านเมื่อไรเมื่อนั้นขาเล็กๆสั้นๆของหนูทำงานหนักมากอ่ะบอกเลย ฮึ่ยยย พูดแล้วแค้น!
"เงียบ!มึงเข้าใจที่กูพูดไหมเนี่ยตะวัน"
"จ้าา หนูเข้าใจแล้วจ้าพ่อ"
หนูไม่ได้กลัวนะหนูแค่รำคาญคนแก่ขี้บ่นแค่นั้นเองเหอะ คิกคิก
09.30 น. ร้านกาแฟCc Coffee
"ไงมึงไอ้แก้มซาลาเปาแต่งตัวแบบนี้มึงไม่กลัวพี่เขยมึงกินหัวเอาหรอกเหรอ" เปรมหนุ่มตัวสูงหน้าตาหล่อเหลาเพื่อนของตะวันเอ่ยทักขึ้นทันทีที่เจอกัน
"นั่นดิใครๆก็รู้ว่าพี่เขยมึงหวงมึงอย่างกับอะไรดีถ้าเขารู้มึงตายแน่ไอ้แก้มซาลาเปา"
ต้นหญ้าเพื่อนตัวน้อยหน้าตาน่ารักเอ่ยเสริมพลางกวาดตามองเพื่อนตัวน้อยในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวบางกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลแดงพร้อมกระเป๋าใบเล็กสะพายเฉียงไหล่บางกับรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่สวย เมื่อทุกชิ้นอยู่บนร่างเล็กๆแล้วน่ารักแบบสุดๆ
"แหนๆแล้วกูต้องกลัว? เนี่ยใคร นี่พี่ตะวันคนเท่ห์เชียวนะเว้ย!พี่ไม่เคยกลัวใครอยู่แล้วโดยเฉพาะพี่ปราบของกู.. จ้างให้กูก็ไม่กลัว"
ว่าพลางยืดตัวกอดอกเชิดหน้าขึ้นแบบเท่ห์ๆพร้อมพยักหน้าช้าๆหงึกหงัก
"แหวะ พี่ปราบของกู" ต้นหญ้าเบะปากแล้วทำเสียงล้อเลียน
"ทำแมะ ก็พี่ปราบของกูมึงจะทำแมะ"
เพี๊ยยย! เสียงดีดหน้าผากเน้นๆแน่นๆเรียกสายตาของคนในร้านได้หลายคนเลยบางคนก็ยิ้ม หัวเราะอย่างเอ็นดูบางคนก็มองเฉยๆ หึ่ยย!เสียลุคคนเท่ห์หมดมึงนะมึงไอ้เปรม!
"ภาษาวิบัติหมดไอ้แก้มซาลาเปาพูดดีๆซิ"
"ทำแมะ" พูดเสร็จก็หัวเราะคิกคักชอบใจเื่เเหย่คนให้พิโรธบอกหนูหนูถนัดนักแระ
"พอๆเลิกทะเลาะกันเกรงใจโต๊ะข้างๆกับเ้าของร้านหน่อยเดี๋ยวเขาจะไล่ตะเพิดออกจากร้านไม่ทันหรอก" ต้นหญ้าเอ่ยห้ามเพื่อนทั้งคู่
"เออๆ กูจะไปสั่งน้ำมึงสองคนเอาอะไร" เปรมถามเพื่อนตัวน้อยทั้งสองคน
"กูเอาเค้กน้องชาเขียว 1 แล้วก้อน้องนมสดปั่นหวานแบบ100% 1 แก้วโต"
"ส่วนกูเอาสตอเบอรี่ปั่นแล้วก็เค้กสตอเบอรี่"
"กูว่าแระว่าทำไมมึงถึงสตอที่แท้มึงชอบกินสตอเบอรี่นี่เองอ่ะต้นหญ้า" พูดเสร็จก็หัวเราะคิกคัก
"มึงว่ากูเหรอไอ้แก้มซาลาเปามึงเอาแก้มของมึงมาให้กูย่ำยีเดี๋ยวนี้เลยนะ"
ต้นหญ้าเม้มปากพูดอย่างมันเขี้ยวพร้อมกับเอื้อมมือเล็กมาขยี้แก้มอ้วนๆของตะวันอย่างมันเขี้ยว
"คิกคิก กูหยอกเล่นน่ามึงอย่าจริงจังนักสิไอ้คนน่ารัก" ว่าพลางยกมือขึ้นยีหัวเพื่อนตัวเล็กเบาๆอย่างหยอกล้อ
ทั้งสามนั่งทำงานพลางคุยกันหยอกล้อกันสั่งน้ำสั่งขนมมากินกันไม่ขาดปากแป๊บๆเวลาก็ล่วงเลยมาจนบ่ายคล้อยงานที่หอบมาทำด้วยกันก็เสร็จพอดีถึงเวลาแยกย้าย
"ไปๆแยกย้ายกูกับต้นหญ้าว่าจะแวะไปซื้อของที่ห้างสักหน่อยมึงขี่รถกลับดีๆล่ะไอ้แก้มซาลาเปาถึงแล้วไลน์มาบอกพวกกูด้วย"
เปรมเอ่ยบอกเพื่อนตัวน้อยที่ก้มหน้าก้มตาเก็บงานบนโต๊ะ
"อืมม พวกมึงก็กลับกันดีๆไอ้เปรมมึงอย่าขับรถซิ่งมากนะเดี๋ยวต้นหญ้าคนน่ารักของกูกลัว"
"เออพูดมากกลับได้แล้ว พวกกูไปแล้วนะ"
ตะวันยกมือขึ้นบ๊ายบ่ายเพื่อนๆพร้อมกับเดินไปขอบคุณพี่ปอนด์พี่เ้าของร้านใจดีที่ให้ยืมสถานที่ทำงาน
"พี่ปอนด์หนูไปแล้วนะค้าบ.. ขอบคุณสำหรับน้ำกับขนมอร่อยๆแล้วก็สถานที่น่ารักๆวันหน้าหนูจะมารบกวนใหม่น๊าา"
"ครับผม ขี่รถกลับดีๆล่ะเราอ่ะ"
"ค้าบบบ ไม่ต้องห่วงไม่รีบไม่แรงแต่ไม่ให้ใครแซงแน่นอน คิกคิก"
"รถแม่บ้านของเราอ่ะนะ" เ้าของร้านนามว่าปอนด์พูดแซวแล้วยิ้มล้อพลางมองรถจักรยานยนต์แม่บ้านคันสีชมพูของคนตัวเล็ก
"ฮึ่ยย!อย่ามาบู้บี้น้องนมชมพูของหนูนะน้องนมชมพูของหนูออกจะเท่ห์ ซึ่งก็เข้ากันกับคนเท่ห์ๆแบบหนูมากด้วย" พูดพลางใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้กางออกวางใต้คางแล้วยักคิ้วจึกๆ
"ฮ่าๆๆๆ"เ้าของร้านถึงกับหัวเราะลั่นอย่างเอ็นดูเ้าเด็กตัวเล็กนามว่าตะวัน
~ TBC.~
1K
![Bustling Officialdom กลรักเกมอำนาจ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742592710_38606727.webp)
