“กรี๊ดดดดดดดดดดดด”
พลั่ก!!
เสียงมิ้นต์กรีดร้องอย่างใ พร้อมๆ กับริวที่พุ่งเข้าไปปัดมีดในมือของเจี๊ยบหลุดกระเด็นและผลักเธอกระเด็นไปนั่งทรุดอยู่อีกทางส่วนตัวเขารีบเข้าไปพยุงเมย์ซึ่งนั่งหมดแรงอยู่กับพื้น
“นี่มันอะไรกันเนี่ย ?”
มิ้นต์รีบวิ่งไปหาเมย์อย่างใ เพราะหลังที่กลับจากการไปเที่ยวกับริวโดยที่ชายหนุ่มตามมาส่งเธอที่บ้านและได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังต่อสู้กันภายในบ้านจึงรีบเข้ามาดูก็พบว่าเจี๊ยบกำลังถือมีดจะจ้วงแทงเมย์ซึ่งนั่งทรุดอยู่ที่พื้น
“โอย.................. ระวัง !!” เมย์ถึงแม้จะเจ็บ แต่ก็ข่มความเจ็บเอาไว้ร้องบอกริวกับมิ้นต์ให้ระวังเจี๊ยบที่หยิบมีดบนพื้นพุ่งตรงเข้ามา
ฉึก !!
“โอ๊ย !!”
เมย์ผลักริวกับมิ้นต์ออกไปให้ห่างจากตัวเธอก่อนเธอจะโดนมีดของเจี๊ยบปักเข้าที่แขนเนื่องจากเธอโยกตัวหลบไม่ทันเืสีแดงไหลรินออกมาจากแขนของเธอ หญิงสาวมีสีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ
“เมย์!!” มิ้นต์ร้องอย่างใเมื่อเห็นเืไหลออกมาจากแขนของฝาแฝดผู้พี่เจี๊ยบถือโอกาสนี้วิ่งหนีออกไปจากบ้านทันที โดยที่ริวจับตัวไม่ทันเพราะพะวงห่วงเมย์อยู่
“มิ้นต์ โทรตามหมอด่วน!” ริวสั่งมิ้นต์ก่อนจะช้อนร่างของเมย์ขึ้นไปไว้บนโซฟา และดึงมีดที่ปักที่แขนของเธอออกพร้อมกับปฐมพยาบาลขั้นต้นให้กับเมย์
มิ้นต์โทรตามหมอประจำตัวของพวกเธอให้รีบมาอย่างเร่งด่วน เมื่อหมอมาถึงก็ทำแผลและจ่ายยาให้เมย์ หลังจากที่หมอทำแผลให้กับฝาแฝดผู้พี่เสร็จมิ้นต์จึงเดินออกไปส่งคุณหมอ
“ขอบคุณมากนะคะ คุณอาหมอ” มิ้นต์กล่าวขอบคุณ
“ไม่เป็ไรหรอก ว่าแต่เมย์ไปโดนอะไรมารึ าแลึกเหมือนกันนะ” อาหมอถามด้วยความเป็ห่วง
“เอ้อ..พอดี..มีดที่อยู่ในตู้มันหล่นลงมาใส่น่ะค่ะ”มิ้นต์ตัดสินใจไม่บอกความจริง
“อืม...บอกให้เมย์นอนพักมากๆ ล่ะ”อาหมอบอกก่อนจะขึ้นรถและขับออกไป จากนั้นมิ้นต์ก็เดินกลับเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อดูอาการของแฝดผู้พี่
“เมย์ เจ็บมากมั้ย อย่าเป็อะไรนะ” ริวบอกกับเมย์เบาๆและจับมือของเธอเอาไว้อย่างเป็ห่วง แต่ดูเหมือนเมย์จะหลับเพราะความเหนื่อยอ่อนและฤทธิ์ยาทำให้ไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด
“เมย์ เรารักเธอนะ” ริวกระซิบข้างหูของเมย์เสียงอ่อนโยนและบรรจงจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ ก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมให้กับเมย์และลุกขึ้นยืนก่อนจะหันหลังมาพบกับมิ้นต์ที่ยืนมองอยู่ด้วยสายตาเสียใจ
“เอ้อ...... ขอบคุณนะริว ที่ช่วยเมย์น่ะ” มิ้นต์ที่เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ข่มความเสียใจขอบคุณริว และฝืนยิ้มให้
“ไม่เป็ไรหรอก เราดีใจเสียอีกที่ช่วยเมย์ได้น่ะ” ริวบอกมิ้นต์พร้อมกับหันไปมองร่างที่นอนไม่ได้สติด้วยความเป็ห่วง
“งั้นเดี๋ยวเรากลับก่อนล่ะ” ริวขอตัวกลับบ้าน
“เราเดินไปส่งนะ”มิ้นต์บอกพร้อมกับเดินตามริวออกไปยังประตูหน้า
“เอ่อ..ริว รอตรงนี้แป๊ปนึงได้มั้ย ?” มิ้นต์ตัดสินใจรั้งชายหนุ่มไว้ก่อน
“อื้ม” ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำมิ้นต์รีบวิ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่นและหยิบช็อคโกแลตออกมาสายตาของเธอเหลือบไปมองเมย์ที่ยังคงนอนหลับไม่ได้สติ
“เมย์...อวยพรให้มิ้นต์ด้วยนะ” มิ้นต์พึมพำเบาๆแม้ว่าเธอพอจะรู้ลางๆ ว่า ผลลัพธ์จะเป็อย่างไร
“ขอโทษที่ให้รอนะ”
“ไม่เป็ไร” ชายหนุ่มยิ้มให้
“คือว่า....คงไม่ช้าเกินไปนะถ้าจะให้ช็อคโกแลตน่ะ”มิ้นต์มีสีหน้าแดงระเรื่อ พร้อมกับยื่นช็อคโกแลตให้กับริว
“..........” ริวนิ่งอึ้งไปถนัดใจเมื่อเห็นเช่นนั้นเขาไม่คิดเลยว่าหญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนกันอีกคนจะชอบเขา
“ขอโทษนะ” ริวตัดสินใจตอบปฏิเสธ
“คือเรา...”
“เอ้อ..นั่นสินะ เธอบอกแล้วนี่นาว่าไม่รับของคนอื่น ถ้าไม่ใช่คนที่ชอบ” มิ้นต์ฝืนยิ้มให้กับเขา แม้ว่าน้ำตาของเธอกำลังเอ่อรื้นขึ้นมาก็ตาม
“เรารู้อยู่แล้วล่ะ...เพียงแต่ว่าเราก็แค่...แอบหวัง...บ้าง..ก็เท่านั้นเอง...” มิ้นต์เริ่มสะอื้นเล็กน้อย
“ขอโทษจริงๆ นะ” ริวรู้สึกสงสารหญิงสาวจึงคว้าตัวเธอเข้ามากอดเอาไว้
“ขอบคุณสำหรับความรู้สึกนะ แต่เราคงรับไม่ได้ เพราะเราตั้งใจไว้แล้ว”ริวปฏิเสธมิ้นต์อย่างนุ่มนวล ก่อนจะผละออกและหันหลังเดินออกจากบ้านไปมิ้นต์ได้แต่มองตามด้วยความเสียใจ
-๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑-
วันรุ่งขึ้นเมย์ที่อาการดีขึ้นมากจึงลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวไปไปโรงเรียนตามปกติ
“เมย์ ไปไหวเหรอ ?” มิ้นต์ถาม
“ไหวสิ ไม่ต้องห่วงน่ะ”เมย์ฝืนยิ้มให้มิ้นต์ที่มองด้วยความเป็ห่วง
เมื่อทั้งสองคนไปถึงโรงเรียนก็พบว่าริวมายืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียนแล้ว มิ้นต์ฝืนยิ้มทักทายริวทั้งๆที่ภายในใจเ็ป ส่วนเมย์นั้น จิตใจจดจ่อเื่ของเจี๊ยบอยู่เธอจึงไม่ทันเอะใจกับท่าทางของทั้งสองคน
“นุ่น เจี๊ยบล่ะ ?”เมย์เอ่ยปากถามนุ่นทันทีเมื่อถึงห้องเรียน
“ยังไม่มาเลยน่ะ” นุ่นตอบพร้อมกับเสียงโทรศัพท์มือถือของนุ่นดังขึ้น
“ฮัลโหล อ้าว เจี๊ยบ มาถึงยังเนี่ย” นุ่นถามเพื่อน
“อะไรนะ ไม่สบายเหรอ อืมๆ เดี๋ยวเราบอกอาจารย์ให้เอง บายจ้ะ” นุ่นวางโทรศัพท์ลงด้วยท่าทางเซ็งๆ
“เฮ้ย อะไรเนี่ย” นุ่นใที่เห็นริวเมย์และมิ้นต์กำลังจ้องมองเธอคนเดียว
“เจี๊ยบเป็อะไร ?” ริวถาม
“อ๋อ เห็นบอกว่าไม่สบายน่ะ วันนี้เลยไม่มาเรียน”นุ่นตอบ
“เหรอ...”ทั้งสามคนสบตากันอย่างถึงสาเหตุที่เจี๊ยบไม่มาเรียน
“นุ่น ก่อนหน้านี้ เจี๊ยบเคยไปทำอะไรหรือว่าไปที่ไหนที่เป็สถานที่แปลกๆมั่งมั้ย ?” เมย์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามออกมา
“ทำอะไรเหรอ...ก็ไม่มีอะไรนี่” นุ่นพยายามคิด
“ถ้าเป็สถานที่แปลกๆ ก็คงเป็ร้านค้าที่เพิ่งเปิดใหม่ล่ะมั้ง”
“เออ จริงสิ ร้าน Magic ที่พวกเราไปหาซื้อช็อคโกแลตวันนั้นไง” มิ้นต์นึกขึ้นได้จึงโพล่งออกมา
“ร้าน Magic ?”เมย์ทวนคำด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“เออ ใช่ๆ วันนั้นเราซื้อช็อคโกแลต มิ้นต์ซื้อตำราทำช็อคโกแลตส่วนเจี๊ยบรู้สึกว่าจะซื้อตุ๊กตาโบราณตัวนึงแทนที่จะซื้อช็อคโกแลตน่ะ” นุ่นทวนความทรงจำ
“ตุ๊กตาโบราณ ?” เมย์รู้สึกสะดุดใจเื่ตุ๊กตา
“ใช่ ตอนนั้นเรายังถามเจี๊ยบเลยว่า จะซื้อไปทำไมแต่เจี๊ยบบอกว่ามันสวยดีน่ะ” นุ่นพยักหน้า
“อืม...นุ่น วันนี้พาเราไปที่ร้านนั้นหน่อยนะ”เมย์บอก
“เธอจะไปเหรอ ยังไม่หายดีเลยนะ” ริวท้วงเสียงเข้ม
“อืม เราอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจี๊ยบ”เมย์ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“ถ้างั้นเราไปด้วย”ริวแสดงอาการเป็ห่วงหญิงสาวอย่างเปิดเผย ทำให้มิ้นต์ยิ่งรู้สึกเสียใจมากขึ้น
“ไปไหนกันเรอะ”ป๊อปที่เพิ่งมาถึงและได้ยินท้ายประโยคจึงร่วมวงด้วย
“ไม่มีอะไร” ริวหันไปบอกเพื่อน
“เอ๊า อะไรกันหว่า ?” ป๊อปรู้สึกงุนงงจึงหันไปมองหน้านุ่นซึ่งเธอก็ได้แต่ส่ายหน้าเป็เชิงไม่รู้เช่นกัน
-๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑-
“ร้านนี้ล่ะ เมย์” นุ่นชี้บอกเพื่อนๆที่ตามกันมาที่ร้าน Magic หลังเลิกเรียนเมื่อทุกคนเปิดประตูเข้าไปในร้าน เมย์ก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่แฝงความน่ากลัวและขนลุกแต่เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา
“คุณเ้าของร้านคะ” เมย์ตรงไปถามเ้าของร้านทันที
“คะ? มีอะไรให้ช่วยหรือคะ?” เ้าของร้านมีสีหน้างุนงงเล็กน้อย
“คืออยากทราบว่า ตุ๊กตาโบราณที่วันก่อนคุณขายให้กับเพื่อนหนูน่ะค่ะมีประวัติเป็มายังไงคะ?” เมย์บอกจุดประสงค์ที่มาให้เ้าของร้านทราบ
“ตุ๊กตา ? ตุ๊กตาอะไรกันจ๊ะที่นี่ไม่มีตุ๊กตาขายหรอกนะหนู” เ้าของร้านทวนคำพูดอย่างงุนงง ก่อนจะปฏิเสธออกมา
“มีสิคะ ตุ๊กตาที่แต่งตัวโบราณ ผมยาวๆ ที่เมื่อวันนั้นเพื่อนหนูมาซื้อไปน่ะค่ะ” นุ่นรีบยืนยันกับเ้าของร้านและอธิบายให้เธอฟัง
“หึหึ พวกเธอคงเจอคำสาปแช่งเข้าแล้วสินะ”
เสียงยายแก่ ดังขึ้นด้านหลัง ทำให้ทั้งหมดหันไปมองและทุกคนต่างใกับบุคคลที่เห็น ร่างกายของหญิงชราดูเหี่ยวเฉาไปหมดทั้งตัวใบหน้าของเธอมีริ้วรอยเหี่ยวย่นเต็มไปหมด สายตาที่จ้องมองมาทำให้บอกไม่ได้ว่าเธอมีประสงค์ดีหรือว่าร้ายกันแน่
“คุณยายพูดว่าอะไรนะคะ?” เมย์หันไปถามคุณยายด้วยสีหน้าสงสัย
“เธอก็รู้ดีนี่ ยัยหนู” คุณยายมองหน้าเมย์และแสยะยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน
“ตุ๊กตาตัวนั้น เต็มไปด้วยคำสาปแช่งของหญิงที่โดนแย่งคนรักหากใครที่ได้มันไปจะโดนิญญาที่อยู่ในตุ๊กตาตัวนั้นสิงและจะฆ่าคนที่มายุ่งกับคนที่เธอรักน่ะสิ หึหึ” คุณยายหัวเราะอย่างมีเลศนัย
“หมายความว่า.........” เมย์ปะติดปะต่อเื่ทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว
“แล้วมีวิธีแก้มั้ยคะ?” เมย์ถามคุณยายหวังเป็ให้เป็ที่พึ่ง
“หึหึ ยัยหนู เธอก็น่าจะรู้วิธีแก้อยู่แล้วนี่” คุณยายหัวเราะเสียงแหลมและมองหน้าเมย์อย่างรู้ทัน ก่อนจะเดินหายเข้าไปด้านหลังของร้าน
“หมายความว่ายังไง ? วิธีแก้อะไรน่ะเมย์ ?” นุ่นถามอย่างงงๆในคำพูดของยายแก่คนนั้น
“เรานึกออกแล้ว” เมย์มีสีหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะร้องบอกกับทุกคน
“ทำยังไงเหรอ เมย์” ริวถาม
“เราก็ไม่แน่ใจนักหรอก แต่ก็น่าจะลองดูน่ะ”เมย์ตอบด้วยน้ำเสียงลังเล
“เอ่อ ช่วยบอกทีว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นแล้วทำไมต้องมาถามเื่ตุ๊กตาอะไรนั่นด้วยน่ะ”ป๊อปกับนุ่นยังมีท่าทางงงๆ กับสิ่งที่ทุกคนพูด
“ถ้าอย่างนั้น ตอนสองทุ่มมาเจอกันที่บ้านเราก็แล้วกัน” เมย์บอกเพื่อนๆ ริวพยักหน้าตกลงส่วนนุ่นกับป๊อปยังคงงุนงงอยู่ แต่ก็พยักหน้าตกลงเช่นกัน
1K
![พันธกาลวิญญาณรัก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697512755_19684876.webp)
