เสียงนกร้องราวกับเสียงของบทเพลง ขับขานดังไพเราะเสนาะหูสตรีที่สวมชุดเก่ามีแต่รอยปะบนเสื้อผ้าลืมตาเบิกกว้างขึ้น ภาพรถที่พุ่งเข้ามาใส่เธอยังฉายชัดอยู่ในหัว
“โอ๊ย!” เมื่อยันกายลุกขึ้นเธอก็รู้สึกเจ็บบริเวณศีรษะที่ถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าพันแผลเรียบร้อยเธอมองสำรวจรอบกาย แววตาฉายความมึนงง เหตุใดรอบตัวของเธอถึงแปลกไปได้มากถึงเพียงนี้?ที่นี่ดูไม่เหมือนโรงพยาบาลแม้แต่น้อย แต่ราวกับเป็บ้านในชนบทที่ไม่มีแม้แต่เครื่องใช้ไฟฟ้าสักชิ้นแถมเสื้อผ้าเนื้อหยาบที่เธอสวมใส่ตอนนี้ยังดู... โบราณ
นี่ฉันตายแล้วหรือ... เธอหยิกแก้มตนเองหวังว่าจะให้ตื่นจากความฝันอันสมจริงนี้แต่ทว่าความเ็ปกับทำให้เธอเริ่มสติแจ่มชัดขึ้นแทน
“ท่านพ่อ! พี่หญิงฟื้นแล้ว!” เด็กชายอายุราวสิบขวบซึ่งเพิ่งจะโผล่เข้ามาภายในห้องรีบวิ่งกลับออกไปหาบิดาทันที“ท่านพ่อ ที่หญิงเพี้ยนไปแล้ว นางดึงแก้มตนเองจนยืดแบบนี้เลย”เขาไม่พูดเปล่าแต่ทำเลียนแบบท่าทางของพี่สาวตนเองที่เขาเห็นเมื่อสักครู่ในบิดาดูด้วย
“อย่ามาเหลวไหล” บิดาตอบกลับอย่างไม่เชื่อแววตาเขามีประกายแห่งความยินดีเมื่อทราบว่าบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขานั้นฟื้นขึ้นหลังจากไม่ได้สติไปถึงสองวันเต็มเขาเขกหัวบุตรชายคนเล็กไปหนึ่งทีก่อนจะรีบอุ่นข้าวต้ม เมื่อร้อนพอแล้วก็ยกถ้วยข้าวต้มร้อน ๆ เข้าไปให้บุตรี
ต้าเฟยลี่มองสองพ่อลูกพวกเขาทำท่าทางราวกับรู้จักเธอเป็อย่างดี ตอนนี้ต้าเฟยลี่ได้แต่นั่งเงียบสังเกตพวกเขาอย่างไม่ค่อยจะไว้ใจร่างบางถอยห่างไปจนสุดเตียงเมื่อชายวัยกลางคนนั่งลงข้างเตียงเก่าที่เธอกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ในตอนนี้เธอมองถ้วยข้าวต้มที่มีเพียงแต่ข้าวและน้ำก่อนจะเงยหน้ามามองผู้ที่ถือถ้วยนั้นเอาไว้อีกครั้ง“พวกคุณเป็ใครเหรอ แล้วที่นี่ที่ไหนกัน ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้”
สำเนียงภาษาที่แตกต่างออกไปทำให้ชายวัยกลางคนละเด็กชายงวยงงถึงจะสามารถฟังออกแต่ก็รู้สึกแปลกไม่น้อย “ฮุ่ยชิว... เ้าจำพวกเราไม่ได้หรือ”น้ำเสียงที่ถามออกมานั้นสั่นเครือเล็กน้อย
ต้าเฟยลี่มองเข้าไปภายในแววตาหม่นที่สั่นไหวเธอรู้สึกว่าคนผู้นี้ไม่ใช่คนไม่ดี เธอได้ยินว่าเด็กชายที่เนื้อตัวมอมแมมคนนี้เรียกเขาว่าท่านพ่อและยังเรียกเธอว่าพี่หญิง... มิหนำซ้ำพวกเขายังเรียกชื่อเธอว่าฮุ่ยชิว
เหตุใดถึงเหมือนกับเหตุการณ์ในนิยายที่เธอเพิ่งจะปาใส่หน้าแฟนเก่าไปขนาดนี่เล่า!
แม้เธอจะไม่ได้อ่านทวนเนื้อเื่มาสามปีแต่ด้วยความที่ว่าเธอเป็คนพิมพ์ทุกประโยค ทั้งแค้นสมองน้อยนิดของตนเองเพื่อเขียนออกมาทำให้เธอพอที่จะจำเหตุการณ์คร่าว ๆ ได้
ฮุ่ยชิวในนิยายนั้นเป็สตรีที่น่าสงสารที่สุดในเื่ขณะที่นางขึ้นเขาไปหาของป่า นางช่วยพระเอกเอาไว้จากกลุ่มคนร้ายชุดดำซึ่งหมายเอาชีวิตเขาทำให้นางพลัดตกจากูเา หัวกระแทกเข้ากับก้อนหินจนความจำเสื่อมชั่วคราว ยังดีที่พี่ชายคนโตของนางมาช่วยเอาไว้ได้ทันจึงพากลับมาบ้านและเมื่อนางรักษาตัวเกือบหายดีแล้วถึงพบเจอกับพระเอกอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะนำไปสู่โศกนาฏกรรมที่ทำให้นางถูกพระเอกลงมือสังหารด้วยตนเองส่วนตอนจบก็พระเอกก็ครองคู่กับนางเอกอย่างมีความสุขหลังการตายของนางและตัวร้าย
เพียงแค่คิดต้าเฟยลี่ก็เสียวคอตนเองวาบ ตอนนี้เธอก่นด่าตนเองในใจแล้วที่แต่งเื่ราวออกมาได้ไร้สาระทั้งยังทำร้ายตัวละครน่าสงสารผู้นี้มากจนเกินไป ฮุ่ยชิวไม่ใช่สตรีที่ร้ายกาจนางเพียงแค่หลงกลของตัวร้ายและหน้ามืดตามัวเพราะความหึงหวงจนหักหลังพระเอกโดยไม่ได้ตั้งใจนางเป็เพียงสตรีอ่อนแอคนหนึ่งที่รักพระเอกมากแม้จะรู้ว่าพระเอกหลอกใช้แต่ก็ยังยินยอม นางไม่สมควรจะต้องตายเลยด้วยซ้ำ!ตอนเขียนเื่นั้นออกมา ต้าเฟยลี่ไม่คิดที่จะนึกถึงจิตใจของป๋ายฮุ่ยชิวให้ดีแต่ตอนนี้เธอมาเป็นาง การมาคิดได้และนึกเสียใจภายหลังเช่นนี้คงไม่ทันเสียแล้ว
สามปีก่อนเธอเป็เพียงนักหัดเขียนจึงลืมใส่ใจความละเอียดเล็กน้อยข้อนี้ไปหรือว่าเพราะ์เห็นความผิดพลาดในข้อนี้ของเธอจึงให้เธอมาอยู่ในร่างของฮุ่ยชิวเพื่อเรียนรู้หรือ! โอ้… ไม่นะนี่เธอจะต้องตายแล้วตายอีกหรืออย่างไรกัน
สองพ่อลูกข้างเตียงมอง ‘ฮุ่ยชิว’ ซึ่งกำลังกุมศีรษะตนเอง บิดาของนางรีบส่งถ้วยข้าวต้มไปให้บุตรชายถือเอาไว้แทนส่วนตัวเองก็รีบดูอาการของบุตรสาวทันที นางดูราวกับคนกำลังสับสน เมื่อมือสากลูบศีรษะปลอบนางอย่างอ่อนโยนทำให้สตรีที่ร่างกายสั่นเทาก็เงยหน้าขึ้นมาดวงตาของนางมีหยาดน้ำใสเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
ใช่ ตอนนี้เธอทั้งสับสน ทั้งเสียดายชีวิตเก่า เพราะชีวิตเก่าของเธอยังมีทั้งพ่อแม่และน้องสาวเธอไม่รู้ว่าป่านนี้พวกเขาจะรู้หรือยังว่าเธอตายแล้ว แล้วิญญาทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่ตนเองเขียน!
แน่นอนว่าเื่เหลือเชื่อเช่นนี้คงจะไม่มีใครทราบ...
ป๋ายเลี่ยงรุ่ยมองบุตรีด้วยความสงสารท่านหมอกล่าวว่าศีรษะของนางถูกกระแทกด้วยความรุนแรงซึ่งอาจจะมีอาการย่ำแย่ที่สุดคือกระทบกระเทือนถึงความทรงจำ แม้จะอยากดึงบุตรีมาโอบกอดปลอบโยนแต่ก็เกรงว่านางจะใ “ฮุ่ยชิว ไม่ต้องกังวล เ้ามีพ่อ มีพี่ชายพวกข้าจะปกป้องเ้าเอง ทำใจให้สบายเถิด ถ้านึกไม่ออกก็ไม่ต้องนึก”
“ยังมีข้าด้วย” ป๋ายเฉาหลัวรีบเสนอตัวเอง
ต้าเฟยลี่ที่ตอนนี้กลายเป็ฮุ่ยชิวมองทั้งสองสลับกันเธอจำได้ว่าอีกสักพักเ้าเด็กที่เรียกเธอว่าพี่หญิงจะพูดออกมาประมาณว่า ‘พี่หญิงหัวกระแทกจนความจำเสื่อม’ แล้วก็เป็อย่างที่เธอจำได้
“ท่านพ่อ พี่หญิงหัวกระแทกจนความจำเสื่อมจริงหรือ”
ป๋ายเลี่ยงรุ่ยปราดตามองบุตรชายคนเล็กให้หยุดพูด
ถ้วยข้าวต้มที่มีแต่ข้าวผสมน้ำจนเยอะถูกยื่นมาให้ผู้ป่วยอีกครั้งเธอเอื้อมมือไปรับ ก่อนจะลองคนดูพบว่าภายในถ้วยนั้นนอกจากข้าวและน้ำแล้วก็มีเพียงเนื้อชิ้นเล็กชิ้นหนึ่งอยู่ เธอเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองอีกครั้งสายตาของป๋ายเฉาหลัวมองเนื้อในถ้วยของพี่หญิงแล้วก็รีบเช็ดน้ำลาย
“ข้าไม่อยากกินหรอกนะ พี่หญิงกินเลย”
ป๋ายเลี่ยงรุ่ยเขกหัวบุตรชายไปอีกทีจนมือเล็กต้องลูบศีรษะเพราะความเจ็บ“ยามนี้พี่หญิงของเ้าป่วยอยู่ให้นางกินก่อน รอพี่ใหญ่ของเ้ากลับมาโชคดีอาจจะมีเนื้อให้กิน”
“รู้แล้วขอรับ” เฉาหลัวแก้มป่องแต่แววตาก็ยังเสียดายมากนัก
เมื่อมองเฉาหลัว ต้าเฟยลี่ก็นึกถึงน้องสาวของตนเองขึ้นมาทันทีท้องที่ว่างมานานทำให้เกิดเสียงดังประท้วง เธอรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อยจึงต้องยอมกิน รสชาติข้าวต้มถ้วยนี้นั้นเหมือนมีเพียงเกลือเล็กน้อยปรุงรสเธอแทบจะไม่อยากกลืนลงไปแต่ก็ต้องจำใจกินจนหมดเพราะเห็นสายตาเป็ห่วงของผู้เป็บิดาร่างนี้เมื่อกินจนหมดแล้วเธอก็ส่งถ้วยเปล่าคืนให้
“เ้านอนพักก่อนเถิด รักษาร่างกายให้แข็งแรง”
“ท่านพ่อเดี๋ยวก่อนเ้าค่ะ”เธอเอ่ยเรียกพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า แม้ตอนนี้ต้าเฟยลี่ยังคงสับสน แต่เธอก็ไม่อยากให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับฮุ่ยชิวเป็ห่วง“คือข้า... ข้าเพียงแค่สับสนเล็กน้อยเหมือนภาพเหตุการณ์บางอย่างหายไปท่านพ่ออย่าได้เป็กังวลเลยนะเ้าคะ ข้ายังจำพวกท่านได้”
ป๋ายเลี่ยงรุ่ยยิ้มรับบุตรสาว“ไม่เป็อะไรมากก็ดี ข้าจะออกไปขายหมั่นโถวก่อน เฉาหลัวเ้าอยู่ดูแลพี่ดี ๆ เล่า”
“ขอรับ” เด็กชายรีบรับคำ
เมื่อทุกคนออกไปกันหมดแล้ว แม้เธอจะอยากนอนพักแต่ก็นอนไม่หลับต้าเฟยลี่พยายามนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่เธอโดนรถชนตอนนั้นเหมือนเธอจะได้ยินเสียงหลี่เสี่ยวหลงะโเรียก... เธอนึกไปเรื่อยนึกถึงทุกคนทางนั้นที่เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะเอ่ยลาแม้จะน่าเสียดายเพียงใดแต่เธอก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีกแล้วความจริงตอนนี้คือเธอกลายเป็ ‘ป๋ายฮุ่ยชิว’ แต่ว่าป๋ายฮุ่ยชิวคนนี้จะยอมไปตามบทของนิยายไหม? แน่นอนว่าไม่ ใครเล่าจะอยากจะตายเป็ครั้งที่สอง! หากตายครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนแล้ว
ครอบครัวสกุลป๋ายเป็ครอบครัวอบอุ่นชีวิตที่ได้มาใหม่นี้เธอขอใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวธรรมดา ๆ ส่วนเื่ในวัง เื่วุ่นวายของการชิงอำนาจหรือชิงบัลลังก์ก็ปล่อยให้พวกสกุลใหญ่ดำเนินเื่ต่อไปก็แล้วกัน โดยป๋ายฮุ่ยชิวคนนี้จะไม่ขอยุ่งด้วย
แต่ก่อนอื่น เธอต้องหาทางเลี่ยงไม่ให้เจอพระเอกของเื่ก่อน!
2K
