ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

        “จงอย่าได้นำเรื่องเม่าหลินไปบอกใครเป็นอันขาด”ครั้นเดินทางกลับมาถึงหมู่บ้าน หยวนเหล่าเอ้อร์กำชับกับทุกคนซึ่งทุกคนก็พยักหน้ารับปาก

        หยวนเหล่าเอ้อร์คิดในใจว่า หยางเม่าหลินผู้นี้ช่างโชคดีเหลือเกิน ก่อนจะหันไปมองบุตรสาวผาดหนึ่งโชคดีนี้ของอีกฝ่ายบุตรสาวของตนคงเป็นคนชักนำมาให้ จะน่าเสียดายก็แต่ที่อีกฝ่ายฐานะยากจนหาไม่แล้วเขาคงขอเงินจากเด็กหนุ่มไปแล้ว น่าเสียดายจริงๆ

        ชาวบ้านผู้หนึ่งซึ่งอยู่ใกล้แถวนั้นหันมามอง ไฉนหน้าตาคนกลุ่มนี้ถึงดูคุ้นหน้าคุ้นตานัก?

        “หยวนเหล่าเอ้อร์?” ชาวบ้านผู้นี้เอ่ยอย่างลังเลก่อนจะตั้งท่าวิ่งหนีไปประหนึ่งเจอภูตผีก็ไม่บาน

        หยวนเหล่าเอ้อร์ยกมือลูบใบหน้าของตนเอง ขึ้นเขาครานี้แม้จะได้กินอาหารน้อยลงแต่เป็นเพราะมีเสี่ยวไป๋ แต่ละมื้อพวกเขาจึงมีเนื้อให้กิน เพราะฉะนั้นไม่มีทางที่จะผอมลงแต่น่าจะอ้วนขึ้นด้วยซ้ำ ทั้งยังหยิบของบำรุงผิวของหลิ่วตี๋มาใช้ ทำให้ผิวของเขาดูดีขึ้นเล็กน้อย

        หยวนเหล่าเอ้อร์ยิ้ม รีบเข้าไปคว้าแขนชาวบ้านผู้นั้นเอาไว้ “เป็นอันใดไปข้าขึ้นเขาไปกลับลงมาเจ้าก็จำข้าไม่ได้แล้วหรือ”

        “เจ้า…เจ้าเป็นผีหรือคน” ชาวบ้านเอ่ยถามอย่างตะกุกตะกักด้วยน้ำเสียงประหวั่นพรั่นพรึง

        “พูดอันใดของเจ้า ก็ต้องเป็นคนสิ กลางวันแสกๆ จะมีผีโผล่มาจากที่ใด!”หยวนเหล่าเอ้อร์โต้กลับทันควัน

        ชาวบ้านผู้นี้ก้มมองที่เท้าของทุกคนแลเห็นว่ายังมีเงาก็ลอบผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ยังไม่ทันที่หยวนเหล่าเอ้อร์จะได้ถามว่าเกิดอันใดขึ้นชาวบ้านผู้นี้ก็ตะโกนเข้าไปทางหมู่บ้าน “หยวนเหล่าเอ้อร์กลับมาแล้ว!พวกเขายังไม่ตาย! หยวนเหล่าเอ้อร์ยังไม่ตาย!”

        ชาวบ้านทุกคนต่างรีบปรี่มาดูครั้นบ้านใหญ่สกุลหยวนได้ยินข่าวนี้ใบหน้าเปลี่ยนเป็นอึมครึมทันใด โดยเฉพาะผู้เฒ่าหยวนและหยวนเหล่าต้าที่มีสีหน้าดำครึ้มประดุจท้องฟ้ายามที่ฝนใกล้จะตกอย่างไรอย่างนั้น

        “พวกเขายังไม่ตายหรือ!” หวางซื่อเอ่ยอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันนางอุตส่าห์วาดหวังถึงทรัพย์สมบัติของเจ้ารอง!

        เจ้าใหญ่ที่เดิมทีอารมณ์ดีเพราะสามารถจัดการกับเฉินหม่าจื่อได้ทว่าอารมณ์ดีนี้กลับอยู่กับนางได้ไม่นาน อารมณ์ดีของนางพลันหายไปในพริบตาเมื่อได้ยินข่าวการกลับมาของบ้านรอง

        ช่างน่าแค้นใจนัก! อะไรจะตายยากตายเย็นถึงเพียงนี้! เจ้าใหญ่คิดพลางเผยแววตาเคียดแค้นไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องทำให้เจ้าหกผู้นั้นตายไปให้จงได้!

        พวกหยวนเหล่าเอ้อร์ถูกชาวบ้านในหมู่บ้านรุมล้อมถามคำถามมากมายไม่หยุด

        เจินเจินแหวกฝูงชนวิ่งกลับไปยังบ้านสกุลกู้ ทว่ายังไม่ทันจะถึง กู้อวี้พร้อมด้วยน้องชายทั้งสามคนก็ออกจากบ้านตรงมาหานางก่อน

        “พี่ชาย!” ทันทีที่เห็นชายหนุ่มแววตากลมโตของเด็กหญิงพลันเปล่งแสงระยิบระยับเป็นประกายเจินเจินรีบวิ่งเข้าไปหาพี่ชาย ในขณะเดียวกันเอ้อร์หลางซานหลางและซื่อหลางก็วิ่งเข้ามาหานางพร้อมกับร้องห่มร้องไห้ปากร้องเรียกว่าลูกพี่ไม่หยุด

        เจินเจินกลับไม่ให้ความสนใจคนทั้งสาม นางผลักพวกเขาออกไปเพราะยามนี้คิดถึงพี่ชายที่สุดครั้งหน้าหากต้องขึ้นเขาไปอีก นางจะพาพี่ชายไปด้วยให้ได้ เด็กหญิงคิดพร้อมกับปีนขึ้นไปนั่งบนตักของกู้อวี้จากนั้นเอาตัวซบที่อกของอีกฝ่าย

        กู้อวี้ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะกอดเจินเจินเอาไว้

        “ขาของท่านพี่…” เอ้อร์หลางทำท่าจะกล่าวเตือนกลับถูกกู้อวี้ส่งสายตาเย็นชาปรามเอาไว้ เด็กชายจึงไม่กล้ากล่าวคำใดออกมาอีก

        “พี่ชาย ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน!” เจินเจินซุกหน้าอยู่ในอ้อมกอดของกู้อวี้ถูไถใบหน้ากับคอของชายหนุ่มไปมาเช่นเดียวกับที่เสี่ยวไป๋ชอบทำกับนาง

        เนื้อตัวของเจินเจินสกปรกมอมแมม ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงทั้งยังเริ่มมีกลิ่นเล็กน้อย ทว่ากู้อวี้ไม่มีทีท่าจะรังเกียจ เขาเอื้อมมือดึงเศษใบไม้ที่ติดอยู่ตามผมออกให้เด็กหญิงตัวน้อย

        เอ้อร์หลาง ซานหลางและซื่อหลางมองภาพนี้อย่างประหลาดใจท่านพี่ผู้รักสะอาดของพวกเขาหายไปที่ใดแล้ว?

        เอ้อร์หลางเอามือตบที่หน้าผากเพื่อเรียกสติ ก่อนจะวิ่งเข้าไปเข็นรถเข็นให้พี่ชาย

        “กลับบ้านกันเถิด” กู้อวี้กล่าวคำ

        เอ้อร์หลางเข็นรถเข็นพากู้วี้และเจินเจินกลับบ้าน ระหว่างทางชายหนุ่มได้สั่งให้ซานหลางกลับบ้านไปต้มน้ำให้เจินเจินอาบและสั่งให้ซื่อหลางไปเรียกจ้าวซื่อมาช่วยอาบน้ำให้เด็กหญิง

        กู้อวี้ไม่ได้ถามอะไรเจินเจินแม้แต่คำเดียว กลับเป็นเอ้อร์หลางที่เอาแต่พูดถามไม่หยุด“…เจ้าคงไม่รู้ ยามที่คนของคุณชายหลิ่วมาบอกพวกเราว่าเจ้าไม่อยู่แล้วพวกเราตกใจมาก ท่านแม่ถึงกับตกใจจนเป็นลมคนของคุณชายหลิ่วบอกให้ท่านพ่อจัดงานศพให้พวกเจ้าเคราะห์ดีที่พี่ชายของข้าฉลาดเฉลียว ไม่เชื่อว่าพวกเจ้าเสียชีวิตอยู่บนเขาจึงให้ท่านพ่อไปจ้างคนของสำนักคุ้มกันภัยเพื่อให้ออกตามหา เจินเจินไฉนคุณชายหลิ่วถึงได้บอกว่าเจ้าไม่อยู่แล้วเล่า”

        เจินเจินที่ซบหน้ากับอกของกู้อวี้เงยหน้าขึ้นมามองเอ้อร์หลาง นางกะพริบตาปริบๆเอ่ยถาม “พี่ชายสุนัขจิ้งจอกบอกว่าข้าตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ”

        “ลูกน้องของเขาเป็นผู้มาบอก” เอ้อร์หลางกล่าวตอบ

        เจินเจินรู้สึกมึนงงเป็นอย่างมากไฉนพี่ชายสุนัขจิ้งจอกถึงเข้าใจว่านางตายไปแล้วคงเพราะด้านล่างยอดเขามีศพมากมายถึงได้ทำให้เขาเข้าใจผิดกระมังแต่นางจะตายได้อย่างไร เจินเจินผู้นี้เก่งกาจมาก!

        “มีคนตายมากมาย” เจินเจินทำท่าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ถึงค่อยพูดต่อ “ก่อนที่พี่ชายสุนัขจิ้งจอกจะลงจากเขามีคนจับตัวข้าเอาไว้และกำลังจะโยนข้าตกหน้าผา”คงเป็นเพราะเหตุผลนี้กระมังพี่ชายสุนัขจิ้งจอกถึงได้นึกว่านางตายไปแล้ว...เข้าใจได้ๆ

        เรื่องที่เจินเจินเล่ามาทำให้เอ้อร์หลางตกใจไม่น้อย ขณะที่กู้อวี้กำมือแน่น

        เอ้อร์หลางฟังเรื่องที่เจินเจินเล่าขณะใช้ชีวิตอยู่บนเขาอย่างสนุกสนาน กู้อวี้ก็ฟังอย่างตั้งใจไม่ปล่อยให้ตกหล่นไปแม้แต่คำเดียว

        พวกหลิ่วตี๋ถูกไล่ตามฆ่า แต่ชายหนุ่มกลับทิ้งเจินเจินเอาไว้แล้วหนีไปแววตากู้อวี้สาดประกายเย็นชาขึ้นมาวูบหนึ่ง เอ่ยว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นบนเขาอย่าได้นำไปบอกใครเด็ดขาด”

        “ข้าพูดให้พี่ชายฟังคนเดียว” เจินเจินรับคำอย่างเชื่อฟังเอ้อร์หลางชะงักไปครู่หนึ่งถึงค่อยพยักหน้ารับปาก

        ทางด้านหยวนเหล่าเอ้อร์เมื่อได้รู้จากปากคนในหมู่บ้านว่ากู้ซิ่วไฉนำของตอบแทนที่พวกหลิ่วตี๋ให้มาไปขายเพื่อนำเงินไปว่าจ้างสำนักคุ้มกันภัยให้ขึ้นเขาออกตามพวกตนใบหน้าเปลี่ยนเป็นดูไม่ดีนัก รีบขอตัวกับทุกคนโดยพลัน

        เขารีบรุดไปยังบ้านสกุลกู้ประจวบเหมาะกับที่ซื่อหลางกำลังมาตามจ้าวซื่อให้ไปอาบน้ำให้เจินเจินทุกคนจึงเดินไปบ้านสกุลกู้ด้วยกัน

        เจียงซื่อซึ่งยืนดูอยู่ไม่ไกลเห็นหยวนเหล่าเอ้อร์มีสีหน้าไม่ดีนักก็ลอบยิ้มอย่างสะใจในเมื่อนางไม่ได้ทรัพย์สินเหล่านั้น หยวนเหล่าเอ้อร์ก็อย่าหวังว่าจะได้ครอบครองมัน!

        เจียงซื่อเดินกลับบ้านไปอย่างสบายอกสบายใจ ครั้นกลับถึงบ้านใหญ่สกุลหยวนก็เล่าท่าทางเจ็บปวดใจของหยวนเหล่าเอ้อร์ให้ทุกคนฟัง“เจ้ารองมีนิสัยไม่ชอบเสียเปรียบผู้ใด คอยดูเถิด ในเมื่อคนสกุลกู้นำของของเจ้ารองไปขายเงินที่ได้มาเอาไปจ้างคนให้ขึ้นเขาออกตามหาคน แต่กลับต้องเสียไปเปล่าๆ เช่นนี้เจ้ารองจะต้องไปเอาเรื่องคนสกุลกู้เป็นแน่!”

        หวางซื่อตบมืออย่างชอบอกชอบใจ “ทะเลาะกันนั่นแหละดี เฮอะไม่ยินดีนำของเหล่านั้นมามอบให้บิดามารดาเพื่อแสดงความกตัญญู กลับเอาไปให้คนสกุลกู้แต่พวกเขานำของเหล่านั้นออกไปขายทั้งหมด ช่างสมน้ำหน้ายิ่งนัก!”

        หลังพวกหยวนเหล่าเอ้อร์เดินจากไป ผู้ใหญ่บ้านก็บอกชาวบ้านทุกคนให้แยกย้ายกลับบ้านในเมื่อบัดนี้สามีภรรยาหยวนกลับมาแล้วตนคงต้องไปปรึกษากับกู้ซิ่วไฉว่าจะทำเช่นไรกับพวกที่ขึ้นเขาออกไปตามหาดี

        ครั้นมาถึงบ้านสกุลกู้ หยวนเหล่าเอ้อร์มองหากู้ซิ่วไฉพอไม่เจอก็เอ่ยถามกับกู้อวี้ด้วยน้ำเสียงร้อนใจ “บิดาของเจ้าเล่า เขาอยู่ที่ใด”

        กู้อวี้ตระหนักดีว่าท่านอารองหยวนเป็นกังวลเรื่องใด เอ่ยว่า“ท่านอารองหยวน ของยังอยู่ ที่บอกว่าจะนำไปขายเพื่อเอาเงินไปว่าจ้างคนช่วยขึ้นเขาออกตามหาแค่พูดให้บ้านใหญ่สกุลหยวนฟังเท่านั้น ท่านโปรดวางใจ หากท่านไม่ยินยอมพวกเราจะไม่แตะต้องทรัพย์สินของท่านเป็นอันขาด ส่วนเรื่องค่าจ้างคนของสำนักคุ้มกันภัยและชาวบ้านท่านอารองหยวนก็ไม่ต้องเป็นห่วง ข้ากับท่านพ่อเป็นคนออกเงินว่าจ้างเอง”

        หยวนเหล่าเอ้อร์ได้ยินเช่นนี้ก็ยิ้มกว้าง “จะได้อย่างไรกัน ฮ่าๆฝากบอกท่านพ่อของเจ้าด้วยว่า เขาช่างมีน้ำใจเหลือเกิน ฮ่าๆ…”

        ไม่ใช้เงินของเขาก็ดีแล้ว เหตุการณ์เมื่อครู่นี้ช่างน่าตกใจเสียนี่กระไร!