กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว สถานที่แห่งนี้นั้นเกิดาอุบัติเหตุขึ้นจากการโจมตีของสัตว์อสูร าครั้งนี้กินเวลานับ 1000 ปี ได้มนุษย์กับสัตว์อสูรนั้นได้ต่อสู้กันจนทำให้พื้นที่แห่งนี้ เสียหายอย่างหนัก จนเวลาล่วงเลยผ่านไปเรื่อยๆจนมนุษย์นั้นเสียเปรียบอย่างหนักแล้วกำลังจะได้พ่ายแพ้ต่อสัตว์อสูร
แต่แล้ว ก็มีบุคคลของเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้ทำการปรากฏตัวออกมาเขานามว่า ชิงเทียน เขาได้แสดงความแข็งแกร่งของเขา จนทำให้าจากหน้ามือเป็หลังมือ ทำให้เขานั้นนำพาเผ่าพันธุ์ของมนุษย์ชนะสัตว์อสูรได้ ต่อมาทวีปแห่งนี้ก็ ถูกแบ่งเป็ 4 ทวีป ได้แก่ ทวีป หลานหวง ทวีป อัคคีชาน ทวีปหลงหลิน และ ทวีปดารา 4 ทวีป ได้ถูกแบ่งออกจากกันเพื่อตั้งที่อยู่ของมนุษย์ ส่วนสัตว์อสูรนั้นโดนขับไล่ไปในสถานที่ไหน ก็ไม่มีใครรู้ได้
ณ สถานที่แห่งหนึ่งที่อยู่ชายแดนของ ทวีปหลงหลิน เป็ที่อยู่ของตระกูล หลงนั้น เอง ได้มีชายคนหนึ่งนั้นกำลังนั่งฝึกฝนภายในตำหนักอยู่ในตอนนี้ ชายคนนี้ผมยาวสีดำ สีดวงตาใส รูปร่างนั้นเป็หนุ่มที่โตแล้ว กำลังนั่งฝึกฝนอยู่ตอนนี้
“ หือ โธ่เอ้ย เมื่อไหร่ข้าจะสามารถฝึกทะลวงไปพื้นฐานขั้นที่ 3 ได้ล่ะเนี้ย ”
ชายคนนี้เขาได้ทำการบ่นกลับตัวเอง หลัังจากได้ทำการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ชายคนนี้มีนามว่า หลงหยุน ที่ตอนนี้กำลังอารมณ์เสียเพราะเขาติดอยู่ในระดับ พื้นฐาน ระดับ 2 มานานถึง 2 ปีแล้ว ตอนนี้ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมเขาฝึกได้ช้านักเขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ
“ ชั่งเถอะ ออกไปด้านนอกดีกว่า”
ก่อนที่ตัวของเขาจะได้ทำการลุกขึ้นมาอย่างช้าๆแล้วเปิดประตูขึ้นเพื่อออกไปด้านนอก พร้อมกลับเดินไปที่ สนามประลองศิษย์ของตระกูล เพื่อเขานั่นจะได้มาดูว่าวันนี้มีการต่อสู้อะไรเกิดขึ้นบ้างในวันนี้
“ ฮ่าๆ ที่แท้ใครที่ไหน ขยะของตระกูลหลง เราที่อยู่แค่ขั้นพื้นฐาน ระดับ 2 นี้เอง ไม่นึกว่าว่าจะมาที่สนามประลองด้วย”
ชายคนหนึ่งที่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย มีกระบี่อยู่ที่เอวและแถมระดับพลังอยู่ที่ ขั้น 5 ของ ระดับ พื้นฐานอีกด้วย และก็มีชายอีก 2 คนอยู่ด้านหลัง
โดยรูปร่างดูอ้วน กินขนมอยู่ มีพลังถึงระดับ 4 ระดับพื้นฐานและอีกคนหนึ่ง ก็ชายร่างกายรูปร่างผอมที่เงียบสงบตลอดเวลา พร้อมทำหน้าหยิ่งทะนงเหมือนกับว่าไม่สนใจการต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้ามีพลังอยู่ ในระดับ ขั้นที่ 5 พื้นฐาน
“ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเ้าด้วยล่ะ หลงชุน!! ”
เขานั้นก็จะมาดูการประลองของศิษย์คนอื่นเฉยๆแท้ๆเชียว แต่ไม่นึกว่าจะได้มาเจอกับคนที่เขานั้นไม่อยากเจอมากที่สุดในสนามประลองของตระกูลหลง ก่อนเขานั้นเขานั้นจะตอบโต้กลับด้วยน้ำเสียงอันเ็า เหมือนไม่อยากสนใจกลับหลงชุนแม้แต่น้อย
“หือ ก็จริงมันไม่เกี่ยวกับข้า แต่ข้านั้นมีเื่อยากถามกับตัวเ้านั้นได้กินโอสถอะไรไปก็มากมาย ที่บิดากับมารดาของเ้านั้นหามาให้ตั้งมากขนาดนั้นแท้ๆ แต่ทำไมเ้านั้นยังติดอยู่ในระดับพื้นฐานที่ 2 ล่ะเนี้ย อยู่ขั้น นี้มา 2 ปีหน้าเสียดาย ถ้าเป็ข้าได้กินโอสถพวกนั้น ป่านนี้ข้าคงบรรลุไป ถึงระดับ 7-8 ของขั้นพื้นฐานแล้ว”
ส่วนหลงหยุนนั้นไม่มีการพูดอะไรกับหลงจุนเพราะ มันคือเื่จริงทุกปราการที่ตัวของหลงจุนได้ทำการกล่าวออกมา ทั้งที่ตัวของเขาตั้งใจในการฝึกมาอย่างยาวนานแสนนาน
แต่เป็เพราะอะไรกัน ระดับพลังของเขานั่นยังไม่ทะลวงระดับอีกอย่างนั้นเหรอ ทั้งที่บิดามารของเขานั้นต่างหาโอสถมาให้กินเเท้เชียว แต่เหมือนกับว่าโอสถพวกนั้นจะเสียเปล่า
เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ก่อนที่ตัวของเขานั้นไม่อยากยุ่งกับพวกนี้อีกต่อไปได้ทำการจะหันหน้าเมินเฉยกับคำถามของหลงจุน ก่อนที่จะทำการค่อยก้าวเดินหนีไปจากวายตาของหลงจุนเดินหนีไปแล้วตอนนี้
“นี่เดียวก่อน หลงหยุน !!”
เสียงนั้นได้ทำการบอกให้กับตัวของเขาที่คิดจะทำการเดินหนีออกไปจากทั้ง 3 คน ให้ทำการหยุดการเคลื่อนไหวของเขา เขาก็ได้ทำการหันกับไปมองไปเจอต้นตอของเสียงที่ได้ทำการบอกให้กับตัวของเขาหยุด ก็คือชายที่อยู่ข้างๆ ของ หลงชุน ที่เป็คนผอม ไม่สนใจแล้วนิ่งสงบมาั้แ่ตะกี้นี้แล้ว
“เ้ามีอะไร หลงกัง”
ทาง หลงหนุนนั้นได้เปิดสนทนาก่อนทันที เพราะปรกติตัวของหลงกังนั้นจะไมว่ายุ่งคุยกับใครง่ายแท้ๆ ทางหลงกังหลังจากหลงหยุน หันมาเขาก็ทำสีหน้าดูถูกพร้อมกับ อ่ยทันที
“ท่านผู้นำตระกูลได้บอกให้ข้านั้นมาบอกเ้าว่า ตอนเย็นนี้ให้รีบไปหาเขากับผู้าุโ อื่นๆด้วยนะ ”
หลังจากหลงหยุน นั้นได้ฟังก็ใเป็อย่างมากที่ผู้นำตระกูลนั้นเรียกตัวเองให้ไปหาอย่างนั้นเหรอ ทำให้ตัวของเขานั้นมีความสงสัยเกิดขึ้นภายในจิตใจของเขาในทันที เพราะอะไร ถึงผู้นำตระกูล้าเรียกเขาไป ทางด้านหลงกังนั้นก็ยิ้มให้ด้วยสีหน้าสบาย แต่แฝงไว้ด้วยหน้าเ้าเล่ห์
“ ไม่แน่นะหลงหยุน วันนี้เขาอาจจะไล่เ้าออกไปก็ได้นะในข้อหาที่เ้านั้นเป็ขยะของตระกูลหลงที่มีเชื่อเสียงของเรา เพราะเ้านั้นเป็ขยะยังไงล่ะ ฮ่าๆๆ”
หลงชุน หลงกัง และ ชายอีกคนก็อยู่หัวเราะ ด้วยกันทั้งหมด 3 คน ด้วยความสะใจ แต่สีหน้าของหลงหยุนนั้นโกรธ เป็ฟืนเป็ไฟแล้วในตอนนี้ เมื่อได้โดนบอกว่าเขาต้องถูกไล่อออกจากตระกูลอย่างงั้นเหรอ แถมยังมาหัวเราะใส่ตัวของเขาอีก
“ หลงกัง ถ้าวันนี้ข้าไม่ได้ต่อยหน้าเ้า อย่ามาเรียกข้าว่า หลงหยุนอีก”
กล่าวจบ หลงหยุนนั้นได้พุ่งเขาไปทำการคิดจะชกไปที่หลงกัง สักหมัดก็ยังดี แต่ทันใดนั้นเอง เมื่อหมัดของเขานั้นกำลังจะเข้าถึงตัวของหลงกัง ก็ได้มีชายที่กำลังกินขนมอยู่ ก็ได้มาบังหน้าหลงกังไว้พร้อมกับซัดหมัดเข้าปะทะกับหมัดของหลงหยุน
ตู้ม!
แล้วเมื่อหมัดนั้นได้ปะทะเข้ากับหลงหยุนที่กำลังพุ่งมาทำให้หลงหยุนนั้น ถึงกลับกระเด็นไปจากแรงหมัดอันทรงพลังของของชายคนนี้ที่มีระดับพลังมากกว่าตัวของเขา จนทำให้ตัวของเขากลิ้งไถลไปกับพื้นดินหลายตลบนอนติดพื้น ทำให้ร่างกายเขสได้รับาเ็สาหัส ทางด้านหลงหยุน นั้นก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วกล่าว
“ เ้า หลงหนาน เข้ามายุ่งทำไมกับการต่อสู้ของข้ากัน”
“เ้ามันก็แค่ขยะไม่ต้องถึงฝีมือของศิษย์พี่หลงกังก็ได้แค่ข้าก็พอแล้วล่ะ”
กล่าวจบ หลงหนานนั้นได้พุ่งไปเตะหน้าของหลงหยุนอย่างรวดเร็ว ที่นอนอยู่กับพื้นได้เด็นไปติดขอบสนามทันที ทำให้หลงหยุนนั้นาเ็สาหัส ก่อนที่สติของเขาได้ค่อยๆหายไปสลบไปในที่สุด แล้วทั้ง 3 คน ก็ได้ทำการไปดูหลงหยุนที่ตอนนี้นั้นได้สลบไปแล้วนั้นเอง
“ หือ เ้านั้นสลบไปแล้วเหรอเนี้ย ขยะจริงๆซะด้วย งั้นชั่งมันและกัน ปล่อยมันไว้อย่างนี้นี่แหละ ไปกันเถอะครับ ศิษย์พี่หลงชุน หลงกัง ”
“ ได้ไปกันเถอะ หลงหนาน ”
หลังจากที่ หลงชุนบอกให้ไปแล้วทั้ง 3 คนก็ไปแล้วในตอนนี้ปล่อยให้คนในตระกูล หลงนั้น ดูหลงหยุนนอนอยู่อย่างนั้น และ ทำให้เวลานั้นผ่านพ้นไป เวลา 3 ชั่วยาม ทำให้ถึงตอนเย็นจนได้ในตอนนี้ จนเจาที่กำลังสลบอยู่ได้การลืมตาขึ้นมาแล้ว ก็ค่อยๆได้สติแล้ว หลงหยุนก็ได้ค่อยๆลุกขึ้นมาพร้อมกับอาการาเ็สาหัสในที่สุด
“ นี้มันเกิดไรขึ้น ข้าจำได้ว่า ข้านั้นได้ต่อสู้อยู่กับหลงหนาน ”
เมื่อเขาได้สติกลับมาความทรงจำ ก็ค่อยกลับจนทำให้หลงหยุนนั้นได้นึกออกในที่สุดว่ามันเกิดอะไรขึ้นมาบ้างใน่เวลาที่ผ่านมาทั้งหมด
“นี้ ข้ามันอ่อนแอ ขนาดนี้เลยเหรอเนี้ย”
หลงหยุนนั้นได้ร้องให้ออกมาเพราะเสียใจที่ตัวเองนั้นเกิดมาอ่อนแอ ขนาดนี้ แต่แล้ว เขานะต้องรีบทิ้งความเศร้านี้ไปก่อนเพราะว่าในตอนนี้เขามีเื่สำคัญเป็อย่างมากที่ต้องทำ หลงหยุน ก็เริ่มสังเกตุแล้วว่าบนท้องฟ้านั้นตอนี้กำลังเย็นแล้ว
“ แย่แหละ ต้องรีบไปพบท่านผู้นำตระกูล นี้หน่า”
หลงหยุนได้สติ ก็ ได้รีบไปที่ห้องโถงของผู้นำตระกูลทันที เพียงเขาใช้เวลาไม่นานนัก ก็มาถึงตำหนักของผู้นำตระกูล แล้วหลงหยุนไม่รอช้า ได้รีบเปิดประตูเข้าไปทำให้หลงหยุน
เมื่อเขานั้นได้เข้าไปนั้นทำให้เขานั้นใเพราะ ผู้าุโ ทุกคนนั้นนั่งอยู่นี้พร้อมกับมีพ่อของเขาด้วยทันใดนั้น หลงหยุน ก็ได้เดินไป แล้วรีบไปทำการเคารพ
“ คารวะ ท่านพ่อ คารวะ ผู้าุโทุกคนและท่านผู้นำตระกูล”
หลงหยุนนั้นได้เห็นแล้วว่า คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้บนสุดต้องเป็ผู้นำตระกูลแน่นอน เป็ชายแก่ที่หน้าตานั้น เหี่ยวย่นอยู่ตรงกลางของโถงพร้อมกับใส่เสื้อผ้าเรียบง่ายดูหน้าเกรงขาม พร้อมกับให้กลิ่นอายที่ไม่ธรรมดานั้นเอง แถมเห็นบอกว่าผู้นำพวกเขาอยู่ที่ระดับก่อเกิด ระดับ 9 อีกด้วย
ส่วนชายชรา เมื่อได้เห็นท่าทีของหลงหยุนที่ทำความเคารพเขานั้น ก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่หรอกเพราะว่าเขาที่เรียกเขามาที่แห่งนี้ ก็เพื่อทำอะไรบางอย่าง ก่อนที่ทำการเปิดปากกล่าวอย่างสีหน้าเ็า
“ ไม่ต้อง มีวิธีรีความหรอกหลงหยุน เพราะต่อไปนี้เ้านั้นจะไม่ใช้คนของตระกูลๆหลง เราอีกแล้ว ”
แล้วเมื่อหลงหยุนเขาได้ยินแบบนี้นั้นทำให้เขานั้นใเป็อย่างมากกับสิ่งที่ได้ยินในตอนนี้ นั้นเอง เขาได้ยินไม่ผิดใช้หรือไม่ที่บอกว่าไม่ใช่คนในตระกูลอีกต่อไปแล้ว ไม่นึกว่าการเรียกเขามา ก็เพื่อ คือการที่ไล่เขาออกจากตระกูล แต่แล้วก็มีเสียงของชายคนหนึ่งได้ดังขึ้นมา
“ ว่าอะไรนะ!! ” ทันใดนั้นเสียงอุทานความใได้บังเกิดขึ้นมาจสกชายผู้หนึ่ง ก็ คือ พ่อหลงหยุนนั้น ที่กำลังนั่งอยู่ได้ะโขึ้นมากลางห้องโถงทัน เมื่อได้ยินว่าลูกชายของตัวเองนั้นกำลังจะโดนไล่ออกจากตระกูลอย่างงั้นหรือเขาไม่มีทางที่จะยอมรับอย่างเด็คคาด
“นี้เพราะอะไรกัน ทำไมข้าถึงไม่ใช้คนตระกูล หลง อีกแล้ว ”
หลงหยุน นั้นได้ถามออกมาด้วยความแตกตื่นถึงขีดสุดแบบไม่เคยเป็มาก่อน ในเวลานี้เหมือนเขากำลังได้เจอกับข่าวร้ายที่สุด ั้แ่ตัวของเขาได้เกิดมาลืมตาดูโลก ทางผู้นำตระกูล ก็ ได้แต่ถอนหายใจ
“ เ้าควรรู้ตัวเองได้แล้ว ผ่านไปหลายปี เ้ายังอยู่แค่ระดับ 2 ของพื้นฐาน นี้มันไม่ต่างอะไรจากขยะเลยสักนิด เ้าเลยสมควรถูกไล่ออกไงล่ะ ”
“แต่ว่า หลงหยุน ก็ ขยันหมั่นเพียรมาตลอดเลยนะครับ ”
คนที่พูดแทรกเข้ามานั้น ก็คือพ่อของหลงหยุนนั้นเอง เขานั้นไม่อยากให้ลูกชายของเขาอย่าง หลงหยุนต้องถูกไล่ออกจากตระกูลเพราะ ว่าการถูกไล่ออกไปนั้น ก็เท่ากับต้องไปเร่ร่อนอยู่ใน ป่าคนเดียว เช่นนี้เขาไม่มีทางที่จะยอมรับกับคำตัดสินแบบนี้อย่างเด็คคาด
“ แล้วอย่างไรล่ะ ขนาดขยันนั้น ก็ยังเป็พื้นฐานระดับที่ 2 เองนะ หลงอ้าว ถึงเ้าเป็พ่อมันก็ตาม เ้าไม่สามารถที่จะทำการขัดขวางคำสั่งนี้ได้หรอก จงยอมแพ้ซะเถอะ ”
ทางหลงอ้าวก็ กล่าวตอบกลับอะไรไม่ได้เลยสักนิด ได้แต่ก้มหน้ามองด้วยสีหน้าเจ็บใจ พร้อมกลับความโศกเศร้าที่ยากเกินบรรยาย น้ำตาของเขานั้นอยากไหลสู่ที่ดวงตา แต่เขานั้นสะกดมันเอาไว้ เพื่อไม่ให้ใครได้รับรู้
“นี้คือคำตัดสินของผู้นำตระกูล”
คนๆนี้ ก็คือพ่อของหลงซุนเอง เป็ผู้าุโอีกคน ที่อยู่ข้างๆมีนามว่าหลงอ้าว ทางหลงหยุนนั้น หลังจากได้รู้แล้วว่าตัวเองโดนไล่ออกจากตระกูลนั้น ก็ทำสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันทีพร้อมกับความเสียใจอย่างมาก ที่เขานั้นได้โดนไล่ออกไปได้เอง
“ ได้ถ้า พวกท่านอยากให้ข้าออกไปจากตระกูล ข้าจะ ออกไปตอนนี้แหละ และ อย่ามาเสียใจที่หลังล่ะ”
กล่าวจบ หลงหยุนนั้นก็ได้ทำการหันหลังแล้วเดินออกไปจากตระกูลทันที ทางด้านผู้าุโ อื่นนั้นก็ไม่เสียใจเลยสักนิดเดียว เพราะว่าถึงอย่างไร พวกเขาก็ไม่สนใจใยดีหลงหยุนแม้แต่น้อย ทางหลงอ้าวนั้นเหมือนใจสลายที่เขานั้นจะไปบอกเมียเขาอย่างไร และ แล้วข่าวตระกูล ก็ได้กระจายออกไปว่า หลงหยุนนั้นได้ถูกไล่ออกจากตระกูลไปแล้ว
“ ฮ่าๆๆ ไงล่ะเป็อย่างที่ข้าว่าไหม หลงชุน ”
“ จริงของเ้าหลงกัง เ้าขยะนั้นโดนไล่ออกไปแล้ว แต่หน้าเสียดาย ข้าไม่ปล่อยไอเ้านั้นให้อยู่รอดหรอก ”
“ หมายความว่า ไงหลงชุน ”
“ ก็พ่อข้านั้นได้ส่งยอดฝีมือไปเก็บมันแล้วล่ะ ตอนนี้”
ทางด้าน หลงหนานกับหลงกังนั้น หลังจากที่ได้ยิน ก็ หัวเราะออกมาพร้อมกันพร้อมกับความสะใจ
“ อีกไม่นาน ก็ ถึงวันเลือกศิษย์ของนิกายัฟ้าแล้วสินะ ”
“ ใช้สิหลงหนาน พวกเรา 3 คน ต้องเข้าไปนิกายให้ได้เลย เหมือนพี่ชายข้า”
ทางด้านของหลงหยุนตอนนี้นั้น หลังจากได้ออกมาจากตระกูล ก็ได้มาหาของกินในป่า ที่เป็ผลไม้ทันที เพราะเขาไม่ได้เอาอะไรออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว
2K
![[นิยายแปล] Lawless Gangster](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/83fad0ff58aeebc5d0383e88f750d824.webp)
