"นั่นคือลานกลางแจ้ง เอาไว้ฝึกการต่อสู้" ท่านพี่เอลิออทเอ่ยเสียงเรียบ
"หืม ท่านพี่คะ? ปกติเหล่าขุนนางก็มาฝึกด้วยอย่างนั้นเหรอคะ?" ฉันเอ่ยถามความสงสัย แต่สายตาก็จับจ้องไปยังเด็กผู้ชายคนนั้น
"ก็นะ เหล่าขุนนางที่อยู่ในเมืองหลวงต่างก็ส่งลูกหลานเข้ามาที่นี่ โดยมีเป้าหมายอื่นนอกจากการเรียนเป็การหาคอนเนกชั่นล่ะนะ การเข้าสังคมของขุนนางที่นี่อาจจะต่างจากอาณาจักรอื่นๆเสียหน่อย" ท่านพี่เอลิออทพูดปนหัวเราะ ก่อนจะมองลงไปในลานฝึกทหาร
"เอ้านี่ มาถึงห้องเรียนแล้ว ห้องเรียนของพวกเราอยู่ที่ชั้นสี่ห้องไดมอนด์ ที่อาคารตะวันออกนี้มีการแบ่งห้องตามความสามารถ ระวังอย่าให้ไปอยู่ท้ายๆล่ะ ถึงแม้จะเป็เชื้อพระวงศ์แต่ก็ไม่ได้การันตีในความสามารถ" ท่านพี่เอลิออทเอ่ยเตือน
ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีการแข่งขันภายในชั้นเรียนด้วยอย่างนั้นสินะ แต่ก็ไม่ใช่เื่แปลกอะไร ไม่ว่าจะที่ไหนย่อมมีการแข่งขันเพื่อพิสูจน์คุณค่าและความสามารถของตัวเอง อีกทั้งยังเพื่อกระตุ้นให้ขยันมากยิ่งขึ้น
"เข้าใจแล้วค่ะ" ฉันตอบรับ ก่อนจะมาคิดเกี่ยวกับตัวเอง
แต่ตอนนี้ระดับพลังเวทของฉันอยู่ที่ผู้เริ่มต้นขั้นสุดท้าย ยังไงก็ห่างไกลจากท่านพี่เอลิออทตั้งสองขั้น ถ้าหากว่าเหล่าขุนนางในอาณาจักรนี้เป็อัจฉริยะกันเหมือนท่านพี่ บางทีระดับพลังเวทของฉันอาจจะน้อยเกินไปหน่อย
"ไม่ต้องทำหน้ากังวลขนาดนั้นก็ได้ พี่จะช่วยเท่าที่ทำได้นะ" เมื่อเอ่ยจบท่านพี่เอลิออทก็เลื่อนมือมาขยี้ผมฉันจนฟู
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ" ฉันตอบรับหน้ามุ่ย ก่อนที่จะจับผมของตัวเองให้เข้าทรง
เมื่อเข้ามาภายในห้องเรียน ฉันก็เห็นโต๊ะเก้าอี้ทั้งหมด 10 ที่ ซึ่งแบ่งเป็แถวละ 5 ตัวสองแถว ด้านหน้ามีโต๊ะตัวใหญ่หนึ่งตัวกับกระดานดำที่มีชอล์คเขียนชื่อของนักเรียนทั้งสิบคนเอาไว้ และชื่อของฉันก็อยู่เป็ลำดับสุดท้าย
"มาแล้ว นั่นไงเด็กเส้น ลูกสาวคนใหม่ของพระาา~" เด็กผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะที่สามแถวหลังเอ่ยขึ้น เมื่อฉันมองไปก็เห็นเด็กผู้ชายผมสีน้ำตาลยาวอายุน่าจะพอๆกับท่านพี่ ที่เอวคาดซองดาบสีน้ำตาล ขาเหยียดวางบนโต๊ะเรียน
"ระวังคำพูดหน่อยไนเจล ดยุคไรเซนคงไม่พอใจเมื่อรู้ว่านายพูดแบบนั้น" ท่านพี่เอลิออทเอ่ยเสียงเรียบ
"เหอะ แถมยังพึ่งพาบารมีของพี่ชายตัวเองอีกสินะ" เด็กผู้ชายที่ชื่อไนเจลไม่ยอมหยุดง่ายๆ ตวัดสายตาเย้ยหยันมาทางฉันราวกับว่า้าส่งคำท้าสู้
"ไนเจล!" ท่านพี่เอลิออทเอ่ยย้ำ
"คร๊าบ ค๊าบ ฉันไม่ทำอะไรองค์หญิงน้อยที่อ่อนแอหรอกน่า แค่ขยับตัวขู่ฟ่อๆฉันก็กลัวแล้ว" ไนเจลยกมือสองข้างขึ้นทำท่ายอมแพ้ แต่ว่าก็ยังคงมองฉันด้วยสายตาเหยียดหยามว่ายังไงก็สามารถชนะฉันได้โดยที่ไม่ต้องเปลืองแรง
ท่านพี่เอลิออทถอนหายใจออกมา ก่อนจะจับที่ใหล่ของฉันเพื่อบอกให้ไปนั่งในที่ของตัวเอง แต่ฉันปัดมือของท่านพี่เอลิออทออก ก่อนจะมองไปยังเด็กผู้ชายผมสีน้ำตาลตรงหน้า
"แหมๆ เก่งในด้านการยั่วให้คนอารมณ์เสียเหมือนกันนะคะเนี่ย ไม่รู้ว่าความสามารถจะเก่งแบบนี้เหมือนกันไหม?" ฉันเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะปรายตากลับไปยังเด็กน้อยที่นั่งอยู่ตรงหน้า
อ่อนแอ? จริงๆฉันก็ไม่เถียงว่าอ่อนแอหรอกนะ แต่แค่กับเด็กน้อยตรงหน้าฉันก็ซัดให้สลบเหมือดได้ในท่าเดียว! ไม่ต้องเปลืองแรงใช้เวทมนตร์อีกด้วย!
แม้เวทมนตร์จะสู้ไม่ได้ แต่ฉันพอจะคุ้นชินกับทักษะการต่อสู้ระยะประชิดอยู่ ในตอนที่เป็เอรินฉันก็ฝึกเื่พวกนี้มาตลอดก่อนที่จะเรียนเวทมนตร์ด้วยซ้ำ
"อุหวา~ ขู่ฟ่อๆเหมือนลูกแมวเลย แต่ไม่เป็ไรดีกว่า ฉันไม่อยากโดนตราหน้าว่ารังแกคนอ่อนแอน่ะ!" ไนเจลเอ่ยขึ้นก่อนที่จะหันกลับไปคุยกับเด็กๆที่นั่งอยู่แถวหลัง
คำก็อ่อนแอ สองคำก็อ่อนแอ ยอมใจจริงๆในการกวนโมโหชาวบ้านเนี่ย ฉันหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมา
ในการต่อสู้จริง เื่อารมณ์เป็เื่ที่สำคัญอย่างมาก ถ้าหากว่าโกรธหน้ามืดอาจจะเปิดช่องโหว่บางอย่างออกไปให้โดนสวนกลับได้ดังนั้นแล้วต้องฝึกในการควบคุมอารมณ์ของตััวเองให้ดีเพื่อไม่ให้ใช้อารมณ์มากจนเกินไป
เมื่ออารมณ์เย็นลงแล้ว ฉันก็เดินไปนั่งที่นั่งข้างๆท่านพี่เอลิออทแล้วไม่สนใจในคำพูดยั่วยุของไนเจลอีก
"สวัสดีครับ องค์หญิงริริน ผมชื่อไพลิสนะครับ เป็ลูกชายของมาร์ควิสดีแลนครับ" เด็กผู้ชายชุดขาวท่าทางสุภาพเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นมือมาทางฉัน
"ริริน เดอ ไอดราเวียค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก" ฉันหันไปยิ้มให้เด็กผู้ชายชุดขาว ไม่คิดว่าจะมีคนที่มารยาทดีอยู่เหมือนกัน อย่างไรเสียผูกมิตรเอาไว้ย่อมไม่เสียหาย
แต่ทว่าความจริงกลับไม่เป็เช่นนั้น เมื่อฉันยื่นมือไปตอบรับก็โดนเด็กผู้ชายตรงหน้าดึงเข้าหาตัวเองอย่างเต็มแรง หมายจะให้ฉันล้มแล้วขายหน้าต่อหน้าเด็กคนอื่นๆ
ไม่ยอมให้เป็อย่างที่หวังหรอกน่า! โชคดีที่ฉันไหวตัวได้ทัน ในขณะที่ตัวเองจะล้มนั้น ฉันกำมือที่จับอีกฝ่ายเอาไว้แน่น ก่อนจะหักข้อศอกเข้าชิดตัวแล้วใช้แรงที่โดนดึงในการหมุน โดยใช้ขาขวาเป็จุดหมุนแล้วส่งให้ร่างของไพลิสให้ลอยไปทางไนเจล
พลั่ก อั่ก
ร่างในชุดขาวปลิวไปกระแทกกับร่างของไนเจลเต็มๆ ไนเจลที่กำลังนั่งพาดขาอยู่บนโต๊ะไม่ทันได้ปรับสมดุล ส่งผลให้เสียหลักแล้วล้มลงไปตามแรงและน้ำหนักของเด็กหนุ่มชุดขาว
หึ กับกลแค่นั้นฉันไม่หลงกลง่ายๆหรอกน่า ฉันยิ้มในใจ
"โอ๊ย นี่เธอทำอะไรน่ะ!" ไนเจลบันดาลโทสะที่ตัวเองโดนลูกหลงไปด้วย
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้นายกวนบาทาฉันเมื่อครู่กันล่ะ
"อ็อค" ไพลิสนอนหมดสติทับอยู่บนร่างของไนเจล
ฉันปรายสายตาแบบเดียวกับที่ไนเจลมองฉันในตอนแรก มองกลับไปยังร่างของเขาที่กำลังนั่งอยู่บนพื้น ใช่แล้วสายตาเหยียดหยามที่มั่นใจในพลังของตัวเอง!
ท่านพี่เอลิออทมองฉันด้วยสายตาประหลาดใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อมองไปทางไนเจล
หึ วันแรกที่ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนฝึกทหารสาขา1 ฉันก็โดนเพื่อนในห้องเรียนหาเื่ซะแล้ว ดูท่าหลังจากนี้คงจะมีเื่ราวสนุกๆมากมายตามมาล่ะนะ
4K
