(1)
มุกจันทร์เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธอใส่เสื้อคลุมอาบน้ำเดินออกมาจากห้องน้ำในห้องนอนส่วนตัวเธอเดินเลยไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดนอนในตู้เสื้อผ้ามาใส่เธอมองหาชุดที่ค่อนข้างรัดกุมหน่อย เพื่อจะได้... อืม จะได้อะไรน่ะเหรอ เฮ้อ คิดแล้วก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา ต้องอย่าลืมใส่ชุดชั้นในด้วย
เธอได้ชุดนอนที่้าแล้ว เตรียมตัวจะสวมใส่แต่เธอสังเกตว่าเสียงภายในบ้านเงียบลง
“หรือปรางจะกลับไปแล้ว”
ปราง หรือ มะปราง คือชื่อแม่บ้านอายุน้อยของเธอมะปรางยังเป็สาวอายุไม่ถึงยี่สิบ หน้าตาไม่จัดว่าสวยหยาดเยิ้มแต่ก็ถือว่าสวยหมดจดดูแล้วสบายตา ปกติมะปรางจะมาอยู่บ้านเป็เพื่อนเธอและช่วยทำงานบ้านรอจนเวลาค่ำๆ ถึงจะลากลับบ้าน บ้านของมะปรางอยู่ไม่ไกลจากบ้านของมุกจันทร์มากนักเดินด้วยเท้าเปล่าก็ถึง
ในทุกๆ วัน หลังจากทำงานบ้านเสร็จหมดแล้วมะปรางจะชอบขอดูทีวี ทีวีที่บ้านมุกจันทร์เป็สมาร์ททีวีที่สามารถเชื่อมต่อกับอินเตอร์เน็ตได้ทำให้เลือกดูช่องต่างๆ ในยูทูปได้ ตอนแรกมุกจันทร์ไม่อยากอนุญาตเพราะคิดว่ามะปรางจะดูคลิปที่ไม่เหมาะสมแต่พอมุกจันทร์ลองให้มะปรางเปิดให้ดูว่าอยากดูอะไร มุกจันทร์พบว่าสิ่งที่มะปรางเปิดดูคือช่องเกี่ยวกับการทำอาหารทั้งช่องของคนไทยเอง ช่องของคนฝรั่ง และช่องของคนจีน ดังนั้นมุกจันทร์จึงอนุญาตให้มะปรางเปิดทีวีดูได้หากมะปรางทำงานเสร็จหมดแล้วบางครั้งมุกจันทร์เองก็มานั่งดูกับมะปรางบ้างเหมือนกัน ช่องรายการพวกนี้ทำออกมาได้น่าสนใจมีวิธีทำอาหารของคนพื้นถิ่น ทำแบบบ้านๆ และยังมีเคล็ดลับต่างๆ ในการทำอาหาร เรียกได้ว่าดูเพลินเลยทีเดียว
มุกจันทร์ใส่ชุดนอนเสร็จแล้วก็เดินออกจากห้องนอนมาดูว่ามะปรางยังอยู่หรือไม่หรือว่ากลับบ้านไปแล้ว ปกติหากมะปรางจะกลับบ้านจะต้องบอกเธอก่อน เพราะหน้าที่หนึ่งของมะปรางคือมาคอยอยู่เป็เพื่อนเธอ
เธอเดินออกมาที่ห้องโถง ซึ่งเป็ห้องนั่งเล่นที่ปกติมะปรางจะนั่งดูทีวีอยู่ที่นี่เธอพบว่าไม่มีใครอยู่ ไม่มีเงาของมะปราง
“กลับไปแล้วเหรอ แปลกจัง ทำไมกลับไปเงียบๆ ล่ะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ”
มุกจันทร์เดินไปที่ประตูเพื่อจะล็อกบ้าน อยู่ๆ ก็มีมือแข็งแรงฉุดเธอไปด้านหลังและกอดเธอไว้แน่น
“ว้าย ”
เธอส่งเสียงร้องออกมาเพราะใพลางเอามือทุบลงบนท่อนแขนแข็งแรงคู่นั้น
“ปล่อยนะ”
“โอ๊ย คุณมุกครับ ทำไมใช้กำลังกับสามีแบบนี้ หืมมีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากันสิครับ”
ร่างใหญ่ที่โอบกอดเธออยู่ร้องวิงวอนออกมาอย่างออดอ้อนและเขายังเอี้ยวตัวมาหอมแก้มเธอซะฟอดใหญ่
มุกจันทร์ได้ยินก็รู้ว่าเ้าของร่างใหญ่ที่กอดเธอไว้นั้นเป็ใครแต่แทนที่เธอจะรามือเลิกตบตีเขา เธอกลับหยิกที่หลังมือเขาอย่างแรง
“นี่แน่ะ อยู่ดีไม่ว่าดี มาทำให้มุกใทำไมคะ”
ชายหนุ่มโดนหยิกอย่างแรงจนสะดุ้งรีบเอาสองมือกุมมือเธอไว้อย่างอ่อนโยนเพื่อปรามไม่ให้เธอมีโอกาสหยิกเขาอีก ตัวเล็กๆแค่นี้ แต่เวลาหยิกนี่เจ็บน่าดูเลย
“ยอมแล้วครับ อย่าใช้ความรุนแรงกับผมเลยผมแค่อยากแหย่เลยเอง“
เขาตัดพ้ออย่างน่าสงสาร ทั้งที่ยังคงกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
“ฮึ ถ้ามุกเกิดหัวใจวายตายไปจะมาร้องไห้หาก็ไม่มีแล้วนะ”
“โอ๋ๆ อย่างอนน่า ผมแค่ล้อเล่นเอง หืม”
เขาเห็นเธอโกรธก็เริ่มแสดงท่าทีออดอ้อนเธอแล้วยังเอี้ยวตัวไปหอมแก้มเธออีกฟอดใหญ่
“อา... ที่รักของผมหอมที่สุดเลย”
มุกจันทร์นิ่งเงียบ เธอโกรธจริงๆแม้จะรู้ว่าเขาล้อเล่น แต่ต้องให้เขาจำให้แม่นว่าอย่าทำแบบนี้อีก เมื่อกี้เธอใมากจริงๆคิดว่าเป็โจรร้ายที่ไหนปีนขึ้นบ้าน
“คุณดิน มุกไม่ชอบให้ทำแบบนี้นะคะ”
“หืม คุณมุกที่รักไม่ชอบให้ผมหอมแก้มเหรอ”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงแสดงท่าทางประหลาดใจกับสิ่งที่มุกจันทร์เพิ่งเอ่ยปากบอก
“ทราบแล้วครับ ทราบแล้ว”
มุกจันทร์กำลังซ่อนรอยยิ้มร้ายกาจ ฮึต้องจัดการให้รู้ซะบ้างว่าอะไรควรไม่ควร จะล้อเล่นก็ต้องมีขอบเขตกันบ้างถ้าเธอยอมเขาบ่อยๆ จะเสียระบบหมดตอนนี้ที่เธอยังถือไพ่เหนือกว่าต้องวางระบบให้เขาชินที่จะทำตามเธอ
“ในเมื่อคุณมุกไม่ชอบที่สามีอย่างผมหอมแก้มงั้นเราก็มาทำอย่างอื่นกันเถอะ”
เขาพูดพลางใช้มือสองข้างหมุนตัวมุกจันทร์หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาเธอจ้องเขาเขม็งด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ นี่เธอเพิ่งเอ็ดเขาไปเองนะเขายังจะกล้าทำแบบนี้อีก เขาช่างไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวจริงๆ
เขายิ้มแป้น ซ้ำยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอ เธอเงยหน้ามองเขาเพราะว่าเขาสูงกว่าเธอเกือบยี่สิบเิเเธอยังยกมือขึ้นดันหน้าอกของเขาไว้เพื่อกางอาณาเขตไม่ให้เขาเข้าใกล้เธอมากเกินไป เมื่อมือเรียวเล็กของเธอนาบลงกับเนื้อกายที่หน้าอกของเขากล้ามเนื้อแน่นๆ ของเขาทำให้เธอก็หน้าแดง เธอรีบกำมือแล้วดันอกเขาไว้แทนแบบนี้จะได้ไม่ต้องััและรับรู้ถึงกล้ามเนื้อแน่นๆ ของเขาอีกเธอตีสีหน้าบึงตึ้งใส่เขา บ่งบอกให้รู้ว่าไม่ชอบใจ
“อ่ะ งอนมากๆ ระวังหน้าแก่นะครับ” เขายังหยอกเย้าเธอไม่เลิก
เธอแสนจะระอากับความทะเล้นของเขาก่อนนี้เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็คนแบบนี้ ตอนเธอพบเขาใหม่ๆ เขาเงียบขรึม สุขุมพูดน้อย แต่พอมาตอนนี้ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงเขาถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้หรือว่านี่จะเป็นิสัยจริงๆ ของเขา ที่ผ่านมานั้นคือภาพที่เขาแค่จงใจสร้างไว้ให้คนอื่นเห็นเท่านั้น
เธอมั่นไส้เขาจนทนมองหน้าเขาไม่ได้ จึงก้มหน้าลงเขาเห็นแบบนั้นแทนที่จะทำตัวดีขึ้นเขากลับก้มลงมาจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากนูนสวยของเธอก้มลงสูดดมกลิ่นหอมจากเรือนผมของเธอ
“หยุดเลยนะคะ” เธอส่งเสียงแหวใส่เขา
“หยุดอะไรครับ หยุดทำแบบนี้เหรอ”เขาพูดแล้วก้มลงมาหอมแก้มซ้ายของเธอ
“หรือว่าหยุดทำแบบนี้” และคราวนี้ก็หอมแก้มขวาของเธออีก
“นี่ คุณดิน”
“หรือว่าแบบนี้”คราวนี้เขาแนบริมผีปากลงกับหน้าผากเธออีกครั้ง
“หรือว่าจะเป็... แบบนี้”เขาเอียงตัวก้มหน้าซบลงข้างๆ ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ และใช้ริมปีฝากงับเข้าที่ติ่งหูของเธอเบาๆ
“คุณดิน” มุกจันทร์สะดุ้งเล็กๆ ทุบอกเขาเบาๆเป็การประท้วง
“หืม คิดถึงผมเหรอ เรียกผมตั้งหลายครั้งแล้ว”เขาพูดทั้งที่ใบหน้ายังวนเวียนอยู่แถวๆ ซอกคอของเธอ
8K
