ของต้องห้าม

"อื้ออ" ผมพยายามลืมตาด้วยความยากลำบาก ความปวดเเล่นไปตามขมับจนถึงสมอง ได้ยินเสียงสมองเต้นดังตึกๆ อยู่ในหู อ่าาานี้ผมเเฮงค์เหล้าขนาดนี้ได้ไงกัน ผมจำเ๱ื่๵๹เมื่อคืนไม่ได้เลยสักอย่าง เเล้วใครพาผมมาส่งที่ห้องล่ะเนี่ย อ่าาาชั่งก่อนเถอะ ปวดหัวเป็๲บ้าเลย ผมนึงพลางควานมือไปตามพื้นราบของเตียงนอนเพื่อควานหาโทรศัพท์ เเต่ทว่าสิ่งที่๼ั๬๶ั๼ได้กลับไม่ใช่ไอโฟนเครื่องหรู ผมลืมตาขึ้นอีกครั้งพร้อมกับหันมองด้านข้าง ภาพตรงหน้าทำให้ตาทั้งสองข้างผมเบิกกว้างทันที เชี่ยยย!!! อะไรวะเนี่ย? ทำไมพี่มันมานอนตรงนี้? เมื่อคิดได้ดังนั้นผมรีบกวาดสายตามองรอบห้องทันที ห้องนอนสี่เหลี่ยมดูเเปลกตาทั้งข้าวของเฟอร์นิเจอร์ รวมถึงของใช้ต่างๆ ยืนยันได้ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่ห้องผม ผ้าม่านสีดำตัดกับผนังสีเทาปลิวไสวจากลมด้านนอก.... เเล้วนี่ผมมาอยู่นี้ได้ไง? โว้ยยยย ยิ่งนึกก็ยิ่งปวดหัว

" อ่าาา ปวดหัว.... "

ผมพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ พยุงร่างให้ลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายให้สะอาด ผมใส่เสื้อยืดตัวเดิมที่สวมอยู่ตอนตื่นนอน คงเป็๲เสื้อของพี่มันถึงได้ใหญ่ซะขนาดนี้

พอออกมาจากห้องน้ำก็เห็นพี่มันตื่นพอดี ร่างสูงเอนพิงหัวเตียงในสภาพเปลือยท่อนบน เอาไงดีวะ? ไม่รู้ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นบ้างผมถึงได้มาอยู่ที่นี้ในสภาพเเบบนี้ พี่มันตวัดหางตามามองผมนิดๆ ก่อนจะลุกออกไปสูบบุหรี่ด้านนอกระเบียง ผมถอนหายใจดังเฮือกด้วยความโล่งใจ ผมคงตระหนักไปเองว่าไปก่อเ๹ื่๪๫อะไรให้พี่มันหรือเปล่า เเต่ดูเเล้วก็ไม่เห็นมีอะไร งั้นกลับเลยดีไหมนะ .....

เมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็ถือวิสาสะเดินตามพี่มันออกไปยังนอกระเบียงทันที กลิ่นบุหรี่ยี่ห้อดังลอยคลุ้งให้ได้กลิ่นทันที ผมยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดจมูกเพราะไม่ชอบกลิ่นมันเท่าไรนัก .... ผมไม่ชอบให้คนรอบข้างเเตะมันเลยด้วยซ้ำ พ่อผมเสียชีวิตเพราะสูบบุหรี่มากเกินไป จนทำให้มีอายุสั้นเเละจากครอบครัวไปในที่สุด

พี่มันหันมองผมนิดๆ ก่อนจะเดินหนีไปอีกฟากของระเตียงพร้อมกับดับควันบุหรี่ทิ้งกับกระถางต้นไม้

" ไปรอกูในห้อง"

" ไม่เป็๞ไรครับ...ผมเเค่จะมาขอบคุณ "

" เ๱ื่๵๹? "

" ก็....เ๹ื่๪๫ที่พี่พาผมมาที่นี่ไงครับ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งผมไว้ที่ร้านนะครับ "

" นี่มึงจำอะไรไม่ได้เลย? " พี่มันคิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็๲ปม

" ก็...ครับ " ก็ผมจำไม่ได้จริงๆ นี่ เเล้วคนอย่างผมถึงจะเมาเเค่ไหนก็ไม่เคยทำตัวเป็๞อันธพานหาเ๹ื่๪๫ใครก่อนอยู่เเล้ว

" มึงอ้วกใส่เสื้อกู....ราคาก็...เกือบเเสน " ว้อทททททท นี่มันเสื้อหรืออะไรวะ เเพงโคตร เเต่เดี๋ยวก่อน....ผมไปอ้วกใส่พี่มันตอนไหน?

" พี่จะอำผมเล่นเหรอ? ผมไม่ตลกด้วยนะพี่ ....ถ้าอยากให้สำนึกบุญคุณ...ผมก็ขอบคุณเเล้วไง ....ผมกลับล่ะ "

“สัสกัลป์…..ทำหน้าแบบนั้นทำไม? จารย์สอนไม่รู้เ๹ื่๪๫อ่อ?”

โชคดีที่วันนี้ผมมีเรียนบ่าย จึงไม่มีปัญหากับการแต่งตัว หลังจากบอกลาพี่มันแล้วผมก็ถีบตัวเองออกมาจากห้องพี่มันทันที พี่มันไม่ได้พูดอะไรนอกจากยืนหล่อยิ้มมุมปากใส่ผม

“แล้วเมื่อคืนมึงกลับไง?” ไอ้แพมถามคำถามที่ผมกะว่าจะไม่พูดถึงอีกในวันนี้ แต่เมื่อเพื่อนไม่เป็๞ใจ “ก็……..”

“ก็บอกมันไปสิ๊ว่ามึงกลับกับพี่พาก “ไอ้จินเอ่ยตัดหน้าผมทันที ว่าแต่มันรู้? หรือว่ามันไม่ได้เมา อ่าาาา … ซวยแล้วไอ้กัลป์กะว่าจะให้เป็๲ความลับสักหน่อย

“จริงเหรอกัลป์?”

“เอ่ออ…. คืองี้นะเอม คือเราเมามากแล้วก็…….....”

“เราก็เลยอ้วกใส่พี่เขาด้วย…. ใช่ไหมกัลป์? “ไอ้จินหันมายกยิ้มใส่ผมเหมือนผู้ชนะ นี่ผมอ้วกใส่เสื้อตัวละเกือบแสนของพี่มันจริงดิ

“โห่!! อัพเกรดนะมึงอะ…ว่าแต่พี่พากไม่ได้ทำอะไรมึงใช่ไหม? “ไอ้แพมเอ่ยถามอย่างส่งสัย

“มึงหมายถึงเ๹ื่๪๫อ้วกน่ะเหรอ…ไม่อะ” ผมตอบพลางจดงานลงบนกระดาษ

“เชี่ย!!! ได้ไงวะ พี่พากโหดนะเว้ย!!”

“เออ…ว่าแต่มีใครเห็นพาร์ทบ้างไหม? “ผมรีบเปลี่ยนเ๹ื่๪๫ทันที อารมณ์ตอนนี้ไม่พร้อมพูดถึงพี่มันหรอกนะ ไหนจะเ๹ื่๪๫อ้วกนั้นอีก

“มึงอยู่ห้องเดียวกันมาถามพวกกูทำไม”

“พาร์ทไม่ได้อยู่ที่ห้อง กูก็คิดว่ามาเรียนแล้ว “ผมกลับไปอาบน้ำแต่งตัวที่ห้องแต่ไม่เห็นพาร์ทเลย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้กลับห้องด้วย

โรงอาหาร

“เออ พวกมึงเดี๋ยวกูมานะ “ผมเอ่ยบอกกลุ่มเพื่อนทันทีที่เดินมาถึงโรงอาหาร

“จะไปไหนเหรอกัลป์ ให้เราไปเป็๞เพื่อนไหม?” “ไม่เป็๞ไรหรอกเอม เราไปชมรมบาสน่ะ “เอมพยักหน้ารับก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน

ผมเดินเลี่ยงออกมาจากโรงอาหารพลางก้าวเดินไปทางชมรมบาสอย่างที่บอกเอมไป สาเหตุที่ต้องมานะเหรอ ก็เมื่อวานก่อนผมดันทำกาแฟหกใส่เสื้อนักศึกษาไอ้พี่พากไว้นะสิ ตอนนี้ทำความสะอาดเสร็จแล้วเลยต้องเอามาคืน ถึงจะไม่อยากเจอหน้าพี่มันก็เถอะ แต่ผมก็มีจิตสำนึกความเป็๲คนอยู่นะ ทำผิดก็ต้องมาขอโทษอยู่แล้ว ส่วนเ๱ื่๵๹ที่รู้ได้ไงว่าพี่มันอยู่ชมรมบาส ผมถามพี่แซมในไลน์น่ะครับ เราแลกไลน์กันเมื่อวานในร้านเหล้า

ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าประตูชมรมแล้ว แต่แอบไม่แน่ใจเหมือนกันแหะว่าพี่มันอยู่ชมรมหรือว่าอยู่ที่สนาม ผมยืนลังเลอยู่สักพักเสียงโหวกเหวกของพี่แซมก็ดังขึ้นด้านหลัง

“มาหาไอ้พาเหรอ?”

“อ้ะ!!! โห่พี่ ๻๷ใ๯หมด “ผมทะลึ่งตาใส่พี่แซมไปนิดๆ โทษฐานที่ทำให้ผม๻๷ใ๯

“แหม่!!! ขวัญอ่อนจริงนะมึง ว่าไง มาหาไอ้พาก?” “ครับ พี่รู้ไหมว่าเขาอยู่ไหน”

“มันอยู่สนามนู้น!! แต่มึงไม่ต้องไปหามันหรอก” ” อ้าววว ทำไมล่ะพี่ เขาแข็งบาสอยู่เหรอ?”

“เปล่า มึงเข้าไปรอมันในห้องเหอะเดี๋ยวมันก็มา “พี่แซมว่าพลางหยิบมือถือขึ้นมากดอะไรสักอย่างแล้วหันหลังกล้องมาทางผมพร้อมเสียงชัดเตอร์ดัง แช๊กกก!!!!

“พี่ถ่ายรูปผมเหรอ?” ผมยกมือขึ้นหวังจะคว้าโทรศัพท์ แต่พี่แซมหลบทัน

“อยากรู้ก็ไปอยู่ในห้อง ไม่เกินสิบนาที..ไอ้พากมาแน่”

ไม่ทันได้คัดค้านอะไร พี่แซมจัดการดันหลังผมให้เข้าไปด้านในทันที พอเข้ามาก็๱ั๣๵ั๱ได้ถึงสายตานับสิบที่มองมายังผม บ้าชิบ ทำไมต้องมองผมกันด้วย พี่แซมลากผมมานั่งโต๊ะไม้มุมนึงของห้อง ผมแอบเห็นพี่บิ๊กถอดเสื้อโชว์กล้ามอยู่ไม่ไกล เอาจริงๆ ก็แทบไม่มีใครใส่เสื้อเลยด้วยซ้ำ ถึงใส่ก็หลุดลุ่ยออกนอกกางเกง สภาพดูเหนื่อยหอบกันแทบจะทุกคน คงจะเล่นบาสกันมาสินะถึงได้มีสภาพแบบนี้

แกร๊กกก!!!

ผมนั่งมองนกมองไม้ไปได้สักพักประตูบานเดิมก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นผู้มาใหม่ ร่างสูงอยู่ในชุดกางเกงกีฬาขาสั้นสีขาว กับเสื้อกีฬาแขนกุดสีขาวสกรีนตัวอักษรย่อของคณะ

ผมเผลอไล่มองใบหน้าขาวใส่ของพี่มันนิดๆ ผมที่เปียกลู่ไปด้วยเหงื่อแนบลงกับกกหูพอดิบพอดี ปากรูปกระจับเผยอ้าออกนิดๆ เหมือนคนหอบหายใจหนักๆ จากการวิ่ง ดวงตารัตติกาลสบเข้ากับผมในจังหวะที่ผมเลื่อนขึ้นไปมอง

“เห็นไหม!! กูบอกแล้วว่าไม่ถึงสิบนาทีหรอกกกก” พี่แซมพูดทิ้งท้ายไว้เเค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป

" มึงมาทำไม? " อยู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตจากพี่มัน นี่อย่าบอกนะว่าเเค่เห็นหน้าผมก็มีอารมณ์อยากฆ่าคนเลยน่ะ

" เอ่อ... ผมเอาเสื้อมาคืนครับ " ผมลุกขึ้นยืนพลางยื่นถุงเสื้อให้พี่มัน

วิ๊ววววว วิ๊ตวิ๊วววววว!!!!

อะไร? ใครบวชหรือไงพวกพี่ๆ มันถึงได้ร่วมใจกันโหร้องขนาดนี้ ผมมองพวกพี่ๆ มันเเบบงงๆ เเต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร ร่างทั้งร่างก็ถูกกระชากด้วยเเรงควายจนถล่าไปด้านหน้าทันที

" เห้ยๆๆ ห่วงเว้ยๆๆๆ "

" ถนอมหน่อยนะสัสพากกก"

เเละเสียงอีกมากมายที่ดังตามหลังผมมา ไอ้พี่พากมันฉุดกระชากลากผมมาจนถึงห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านไปผ่านมาให้ได้เห็น ผมถูกดันให้เข้าไปในห้องนั้นทันทีที่ประตูเปิด

" เอ่ออ...พี่ คือ .... ผมเเค่จะเอาเสื้อมาคะ...."

พรึกกก!!!!

ผมหลับตาปี๋ทันทีที่ถูกมือใหญ่กดลงมาปิดปาก ใบหน้าของร่างสูงอยู่ไกลไม่ถึงคืบ สายตาคมกริบเหมือนกำลังมีไฟลุกพล่าน

" มึงมาอ่อยอะไรอยู่ที่นี่!!!? "

" อื้ออออ โอ้มไอ้อ้ายอ่อยยย (ผมไม่ได้อ่อย) "

" อยากตายรึไง!!? " พี่มันเพิ่มเเรงกดลงมาจนปากกับจมูกผมมันจะมัดรวมกันได้อยู่เเล้ว

" อื้ออ อี๋ โอ้มเอ็บบบบ (พี่ผมเจ็บ) "

"........"

" อ้ะ!!! .... อะไรของพี่เนี่ยย!!! ผมเจ็บเป็๞นะ " เมื่อปากเป็๞อิสระ ผมก็พ่นโประโยคใส่พี่มันทันที

" เจ็บก็จำ!! ทีหลังอย่าเสนอหน้ามาที่นี่อีก " โห่...เเรงดีว่ะ

" คิดว่าผมอยากมานักรึไง .... เเค่จะเอาเสื้อมาคืน ไม่เห็นต้องรุนเเรงเเบบนี้เลย "

" ฮืออออ!!! เอามือถือมา!! " พี่มันยื่นมือมาทางผม " มือถือผม? ทำไมต้องเอาให้ด้วยละ? "

" อย่าถามมาก ....เอามา!! " ผมลังเลอยู่สักพักก่อนจะหยิบมือถือส่งไปอย่างว่าง่าย พี่มันกดอะไรสักพักมือถือเ๯้าตัวก็ดังขึ้นก่อนจะเงียบไปเเล้วยื่นโทรศัพท์มาคืนผม

" ทีหลังถ้าจะมา ไลน์หรือมาบอกกูก่อน..เข้าใจไหม? "