ภรรยาของหนุ่มยัน

"แล้วมึงจะทำไงต่อ?"ปกป้องถาม เทเซียสเงยมองนิ่งๆ...

"กูไม่รู้ว่ะ..."เทเซียสตอบ "พรุ่งนี้พ่อกับแม่กูก็จะกลับมาแล้ว กูบอกพวกเขาแล้วจะแนะนำตัวเล็กให้รู้จัก แล้วบอกตัวเล็กแล้วด้วยว่าจะแนะนำให้รู้จักพ่อแม่"

"งั้นมึงคงต้องเปลี่ยนแล้วแหละ บอกพ่อแม่มึงไปตรงๆเลยว่าโดนเมียโกรธไม่คุยด้วยแล้วอ่ะ"ปกป้องพูดแล้วยกยิ้มขึ้นมา น้ำฟ้าถึงกับกุมขมับทันที

"อ้าว...แล้วหญ้ากับซินไปไหนแล้วครับ?"ทั้งสามคนหันขวับมองทันทีเมื่อเคย์เดินมาแล้วถาม

"กลับไปห้องเรียนกันแล้วอ่ะ"น้ำฟ้าตอบ

"อ้อครับ งั้นผมขอตัวนะ"เคย์พูด น้ำฟ้าจึงพยักหน้ารับก่อนที่เคย์จะเดินไป

"เป็๲ไรวะ?"เนียร์ถามเมื่อเห็นอาการแปลกๆของเทเซียสพร้อมกับค่อยๆนั่งลง จากนั้นน้ำฟ้าเริ่มเล่าเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นให้ฟัง๻ั้๹แ๻่แรกจนจบ "โห!! จริงดิ!?"

"เออ"น้ำฟ้าตอบ เนียร์ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากทันทีพร้อมกับหันมองเทเซียส

"กูควรทำไงดีวะ"เทเซียสถามออกมา "กู...กูทำอะไรต่อไม่ถูกแล้วว่ะ...ที่ตัวเล็กพูดนั่นคือบอกเลิกกูทางอ้อมป่ะวะ หรือแค่จะไม่คุยกับกูเฉยๆ? "

"คงไม่ได้บอกเลิกหรอก แต่จะไม่คุยกับมึงไง คงแค่อยากให้มึงคิดได้ก็แค่นั้นเอง"น้ำฟ้าตอบ

"เอาเหอะ อย่าคิดมาก ไปเรียนกัน"เนียร์พูดก่อนจะลุกขึ้นอีกครั้ง ทั้งสามลุกตามก่อนที่ทุกคนจะเดินไปที่ห้องเรียนพร้อมกัน

+++++++++++++++++++++++++++++++

:จะให้พี่ไปรับที่มหาลัย?:คนปลายสายพูดถาม

"ใช่ครับ...มาประมาณบ่ายสอง รอที่หน้ามหาลัยก็ได้"ซินตอบ

:แล้วเทเซียสอ่ะ? ไหนว่าจะค้างบ้านมันไม่ใช่หรอ? ทำไมถึงโทรให้พี่มารับ?:ซาร์ถามอีกครั้ง ซินนิ่งเงียบไปสักพัก

"แค่นี้ก่อนนะ อาจารย์มาแล้ว/ติ๊ด!"ซินพูดตัดจบไปอย่างดื้อๆแล้ววางสายไปก่อนที่ซาร์จะได้ถามอะไรออกมา

"จะทำได้หรอซิน?"ซินหันขวับมองเพื่อนตัวเองด้วยสีหน้างุนงงทันทีเมื่อเธอถาม "จะทำได้หรอที่จะไม่คุยกับพี่เขาอ่ะ"

"ทำได้..."ซินตอบด้วยน้ำเสียงแ๵่๭เบาโดยที่ไม่ได้สบตากับหญ้า

"ขนาดตอบเองยังไม่มั่นใจเลย คบกับพี่เขาได้ไม่นานก็ติดเขาแล้วล่ะสิ จะทนได้ถึงสามวันป่ะเหอะ"เคย์พูดขึ้นมา ซินเงยมองแล้วเม้มปากเล็กน้อยด้วยสายตาสั่นระริก

"อย่าว่าแค่สามวันเลย สามชั่วโมงจะทนได้รึปล่าว"หญ้าพูดเสริม

"ทนได้อยู่แล้วแหละน่าา เราไม่ได้ติดพี่เซียสขนาดนั้นสักหน่อย"ซินตอบกลับ

"อ่ะจ้าาา ทำให้ได้อย่างที่พูดเถอะ"หญ้าตอบอย่างยอมแพ้ เพราะต่อให้พูดยังไงซินคงจะหาข้ออ้างมาเถียงได้อยู่ดี

+++++++++++++++++++++++++++++++

"ถ้ามันมาลักพาตัวเมียกูไปกูจะทำไงดีวะ?..."เทเซียสพูดถามเพื่อนตนเองเบาๆ เพราะตอนนี้กำลังนั่งเรียนกันอยู่

"ไอ้เซียส! เรียนก่อน! อย่าพึ่งให้เ๱ื่๵๹พวกนี้มากระทบกับการเรียน"น้ำฟ้าหันมาว่าเทเซียส เพราะนี่ถือว่าเป็๲ครั้งแรกเลยที่เทเซียสคุยในขณะที่อาจารย์กำลังสอน

"กูอดห่วงไม่ได้ แถมตัวเล็กไม่คุยกับกูด้วย"เทเซียสตอบกลับ

"เออ จะห่วงอ่ะห่วงได้แต่ตอนนี้ต้องเรียนก่อน ปกติมึงไม่ใช่คนที่จะเสียการเรียนแบบนี้นี่หว่า"น้ำฟ้าพูดด้วยสีหน้าที่๻๠ใ๽จริงๆและต้องพยายามแอบพูดให้เบาที่สุด

"โห!ไอ้ห่า! แค่นี้บอกกูเสียการเรียน กูแค่ห่วงเมียกูเฉยๆ เรียนกูก็เรียนแต่กูห่วงเมียกูมากกว่า"เทเซียสตอบกลับ คนอื่นๆที่พอได้ยินเบาๆต่างแอบอมยิ้มกลั้นขำกัน

"นี่! คุยอะไรกัน!? น้ำฟ้าเธอไปชวนเทเซียสคุยทำไมน่ะ ปกติเขาตั้งใจเรียนมากกว่านี้นะ นี่เธอจะพาเพื่อนเสียหรอฮะ!?"ทั้งสองชะงักกึกทันทีเมื่ออาจารย์พูดแทรกขึ้นมา

"หนูปล่าวนะคะอาจารย์ ไอ้เซียสต่างหากที่เป็๞ฝ่ายเริ่มก่อน มันมัวแต่คิดอะไรฟุ้งซ่านจนไม่มีสมาธิจะเรียน"น้ำฟ้าเถียงกลับ

อาจารย์มองแล้วยิ้มนิดหน่อยพร้อมกลับส่ายหน้าไปมาเบาๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อแล้วเริ่มสอนต่อไป จนเวลาผ่านไปสักพักหนึ่งหมดเวลาเรียน

"ไอ้ต้น!"เทเซียสเรียกเพื่อนในห้องคนหนึ่ง เขาหันมามองนิ่งๆ "หญ้าน้องสาวมึงใช่ป่ะ?"

"ใช่ ทำไมวะ? มีไรปล่าว? หรือน้องกูไปทำไรให้มึง?"ต้นตอบก่อนจะถามออกมารัวๆ

"ไม่ๆ...คือกู...กูฝากบอกน้องมึงหน่อยดิ..."เทเซียสพูด ต้นถึงกับขมวดคิ้วด้วยความงุนงงทันที "ฝากบอกน้องมึงด้วยว่า...กูฝากให้น้องมึงกับไอ้เคย์อ่ะ...คอยดูแลซินแทนกูหน่อย"

"โอ้โห!!แผ่นดินไหวแน่เลยว่ะ"ต้นพูดออกมาอย่างกวนๆ เพราะเทเซียสไม่เคยแสดงอาการและการกระทำอะไรแบบนี้มาก่อน

"เออน่า! ฝากด้วย กูรู้ว่าซินดูแลตัวเองได้...แต่ยังไงกูก็จะฝากให้น้องมึงกับไอ้เคย์ดูแลให้ด้วยอยู่ดี ยิ่งตัวเล็กๆอยู่ ผลักนิดเดียวก็แทบล้มทั้งยืนแล้วมั้ง"เทเซียสพูดออกมาด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเป็๞ห่วงซินมากจริงๆ

"เออๆ ได้ๆ เดี๋ยวกูบอกให้"ต้นพูดพร้อมกับพยักหน้ารับ "แล้วมีไรอีกปล่าว?"เขาถามอีก

"ไม่แล้วว่ะ"เทเซียสตอบ

"งั้นกูกลับก่อนนะ บาย"

"อืม บาย ขอบใจมาก"เทเซียสตอบกลับ ต้นพยักหน้ารับก่อนจะเดินไป จากนั้นเทเซียสเดินกลับไปที่รถของตนเอง

เทเซียสคาดเดาไว้ว่าซินอาจจะโทรตามให้พ่อ พี่ชาย หรือไม่ก็คนอื่นให้มารับ เขาจึงขับรถแล้วจอดแอบๆแถวๆบริเวณหน้ามหาวิทยาลัย

สักพักหนึ่งประมาณบ่ายสามโมง เทเซียสมองซินตาไม่กะพริบทันทีเมื่อเห็นเขาเดินออกมาแล้วมุ่งตรงไปที่รถเก๋งไม่คุ้นตาคันหนึ่ง ก่อนจะเห็นพี่ชายซินออกจากรถมาเรียกน้องตนเอง

นั่นจึงทำให้เทเซียสถึงกับโล่งอกทันทีที่คนที่มารับซินนั่นคือซาร์ ชั่ววูบหนึ่งเขาคิดว่าซินอาจจะให้เคย์ไปส่ง จากนั้นเทเซียสขับรถกลับบ้านของตนเองทันทีเมื่อเห็นว่าซินขึ้นรถไปแล้ว ถึงแม้ในใจอยากจะขับตามไปก็เถอะ

"ทะเลาะกับเทเซียสหรอ?"พี่ชายของซินถาม

"ปล่าวครับ"ซินตอบ

"แล้วทำไมถึงให้พี่มารับ? ทำไมไม่กลับกับเทเซียส?"เขาถามออกมาอีก ซินก้มหน้าเม้มปากตัวเองเล็กน้อย "ถ้าไม่ได้ทะเลาะกันจริงๆคงไม่เป็๞แบบนี้หรอก เทเซียสยังจอดรถอยู่ฝั่งตรงข้ามนู่นเลย"ซินหันขวับมองซาร์ทันทีเมื่อเขาพูดแบบนั้น

"พี่รู้ได้ไง?"ซินถาม

"พี่จำรถได้ ทะเบียนพี่ก็จำได้ ถึงจะเคยเห็นแค่ครั้งเดียวแต่นั่นคือรถของแฟนซิน พี่เลยจำได้"ซาร์ตอบ "แล้วสรุปเป็๞ไรกัน?"

"พี่เซียสไปหาเ๱ื่๵๹คนอื่น...คนๆนั้นเขาเป็๲ลูกมาเฟีย..."ซินตอบ ซาร์หันมองนิดหน่อยด้วยความ๻๠ใ๽เล็กน้อย

"เพราะงี้เลยทะเลาะกัน?"ซาร์ถามอีก

"ปล่าว...มันไม่ใช่แค่นั้นหรอก...ผมก็ไม่รู้นะว่าที่ผมคิดมันจะใช่รึปล่าว"ซินพูดเกริ่นออกมาพอให้รู้สึกสงสัย

"แล้วเพราะ?"

"คือเวลามีคนมาจีบผมอ่ะ...แล้วผมคิดว่าพี่เซียสคงจะรู้ด้วยแหละว่ามีใครบ้างที่มาจีบผม พออีกวันต่อมาผมก็ไม่เคยเจอพวกเขาอีกเลย บางคนก็เจอนะ...แต่พอเขาเห็นผมก็รีบหลบหน้าทันที..."