ณ สนามบินอินชอน เกาหลีใต้
ร่างสูงเดินเข้าเกทด้วยความเร่งรีบที่จะเจอคนรักให้เร็วที่สุด อีกไม่กี่วันอยากจะทำเซอร์ไพรส์ขอเธอแต่งงานเพราะคบกันมานานแล้วั้แ่ม.ต้น เลยอยากจะแต่งงานก่อนเข้ามหาลัยเพื่อที่จะทำให้ใครๆ รู้ว่าเธอเป็ภรรยาของเขาแต่เพียงผู้เดียว การเดินทางกลับมาในครั้งนี้จะเป็การขอแต่งงานอย่างจริงจัง เพราะตอนกลับไปไต้หวันนั้นได้บอกครอบครัวเอาไว้หมดแล้วว่าอยากแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้
ตรู๊ด... ตรู๊ด...
(ไคชัวร์)
"ว่าไงไอ้ชัวร์ นึกยังไงถึงได้โทรมาหาฉันตอนนี้" ไคชาร์ถามด้วยความแปลกใจ ถึงอีกฝ่ายจะเป็แฝดพี่แต่ทั้งสองตกลงกันไว้แล้วว่าจะเรียกกันเหมือนเพื่อนเพราะว่าเกิดก่อนแค่ไม่กี่นาทีแค่อยู่ต่อหน้าพ่อแม่หรือญาติให้เรียกชื่อเฉยๆ นอกนั้นตามสะดวก
"แกจะกลับมาเกาหลีตอนไหน เมียแกถามฉันหลายรอบมากแล้ว" เสียงจากปลายสายติดจะรำคาญมากกว่ายินดีเพราะหล่อนค่อนข้างจุกจิกทุกคนไม่เว้นแม้กระทั่งคนรัก
"ฉันอยู่เกาหลีแล้ว กำลังจะไปบ้านเมียฉันเนี่ย"
"ดีแล้ว งั้นฉันนอนต่อล่ะ"
"อืม" ทำไมวันนี้มาแปลกที่โทรมาถามแต่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก รีบไปบอกเื่สำคัญกับคนสำคัญน่าจะดีกว่า รถขับมาจอดเทียบหน้าบ้านหลังหนึ่งในเขตบ้านจัดสรรขนาดกลางซึ่งเป็บ้านที่เขาไปมาอยู่หลายปีทีเดียวและจะไปหาตลอดชีวิต
"จะให้ผมมารับกี่โมงครับ คุณชายไคชาร์" คนขับรถถามพลางมองดูนาฬิกาข้อมือ
"อีกสักสองชั่วโมงมารับก็แล้วกัน" เสียงทุ้มต่ำบอกพลางหยิบข้าวของออกมาจากรถแล้วเดินตรงเข้าบ้านไปอย่างกับเ้าของบ้านเพราะรู้รหัสอยู่แล้วแต่ก็ยังเคาะบอกเป็มารยาท
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
"เซอร์ไพรส์! ผมกลับมาแล้วที่รัก" เสียงทุ้มต่ำเรียกหาคนรักด้วยความคิดถึง เขาไปดูงานที่ไต้หวันนานแล้ว กว่าจะได้กลับมาเกาหลีก็ใช้เวลาค่อนข้างนาน
ไม่มีเสียงตอบรับ บรรยากาศเงียบเหมือนไม่มีใครอยู่ ร่างสูงใหญ่เดินขึ้นชั้นบนแล้วส่งเสียงเรียกก็ยังไม่มีใครตอบกลับมา พลันได้ยินเสียงบางอย่างอยู่ชั้นบนจึงเดินตามเสียงขึ้นไป ปรากฎว่า.....มีเสียงเตียงกระทบกับพื้นไปมารวมถึงเสียงครางกระเส่าของคนรัก มันหมายความว่ายังไงกัน ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มันไม่มีความหมายเลยใช่ไหม ทำไมถึงทำแบบนี้กับเขา
แอ๊ด!
เหมือนว่าคนข้างในจะรู้ว่ามีคนเข้ามาทั้งคู่ใพากันขยับตัวออกห่างจากกันแต่ทำได้ไม่สะดวกนักเนื่องจากยังติดส่วนที่เชื่อมกันอยู่ข้างล่าง ช่างเป็ภาพบาดตาบาดใจที่สุดในชีวิตของไคชาร์ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยนอกใจเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทำตัวเป็แฟนที่ดีมาโดยตลอด นอกจากทำงานแล้วไม่เคยทำตัวเหลวไหลที่ไหนทั้งนั้น นี่หรือสิ่งตอบแทนที่ควรได้รับ
"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ไคชาร์ คุณกำลังเข้าใจผิด" คนรักพยายามขยับตัวออกห่างจากชายอีกคนแต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟัง ช่างเป็สภาพที่เวทนายิ่งนัก
"คุณไม่ต้องอธิบายอะไรผมแล้วนะ ไลลา เราเลิกกันเถอะ" ร่างสูงเดินลงบันไดอย่างคนไร้จิติญญา สมองไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว อนาคต ความฝัน ความหวังที่ทำลงไปทั้งหมดมันพังทลายไปแล้ว น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ข้าวของทุกชิ้นที่หยิบลงมาจากรถมือหนาได้เก็บกลับไปทั้งหมดไม่เหลือไว้แม้แต่ชิ้นเดียว เขาโบกเรียกแท๊กซี่ด้วยความหมดอาลัยตายยาก
"ไปไหนครับ"
"ไปที่ไหนก็ได้ที่ใกล้ทะเลแถวนี้ครับ ราคากลางๆ เป็ส่วนตัวหน่อย ค่ารถเท่าไหร่ก็ได้ ผมจ่ายไม่อั้น"
ได้ตามคำขอจากคุณชายผู้ไร้ิญญาทันที แท๊กซี่พามาส่งตามที่บอกไว้ทุกอย่างไม่มีผิดพลาดแม้แต่อย่างเดียว เมื่อรู้ตัวว่าถึงสถานีดังกล่าวก็จ่ายเงินให้กับคนขับโดยไม่รับเงินทอนแม้แต่วอนเดียว จนกระทั่งมาถึงบาร์ประจำรีสอร์ทก็นั่งลงทันที
"ขอน้ำอะไรก็ได้ที่ทำให้ผมแก้เครียดหน่อยครับ" บาร์เทนเดอร์หนุ่มพยักหน้ารับแล้วผสมให้เ้าตัวทันที แก้วแล้วแก้วเล่าจนกระทั่งมันเริ่มมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เกือบหนึ่งโหล ดวงตาไร้แวว สีหน้าหม่นหมอง ท่าทางไร้เรียวแรง
ใบหน้าหวานมองเห็นแล้วรู้สึกไม่เข้าใจว่าทำไมพนักงานหน้าบาร์ถึงไม่ห้ามปรามลูกค้าในการรับประทานน้ำผลไม้กึ่งแอลกอฮอล์ หากดื่มมากไปกว่านี้อาจจะเมาจนหลับคาโต๊ะเลยก็ได้ เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปถามด้วยความสงสัยทันที
"ทำไมถึงไม่ห้ามลูกค้าว่าควรเลิกดื่มได้แล้ว ก็รู้ว่ามันกึ่งแอลกอฮอล์"
"ขอโทษครับ คุณชายจินฮวน" ถึงแม้จะได้ฟังคำขอโทษแล้วแต่ก็ยังไม่ได้รับการให้อภัย
"สงสัยว่าผมคงให้เข้าคอรส์อบรมไม่มากพอ ถึงได้ไม่ขอดูบัตรประชาชนของลูกค้าก่อนที่จะให้ดื่มเครื่องดื่มแบบนี้" ดวงตากลมโตมองอย่างเอาเื่ หลายต่อหลายครั้งก็เข้มงวดเื่อายุในการดื่มแล้วทำไมถึงไม่ฟัง หากจะแอบกินนั้นต้องไม่ใช่ที่โจ่งแจ้งเช่นรีสอร์ทแบบนี้ การแอบกินที่อื่นมันไม่ใช่การดูแลของเขา แต่การทำแบบนี้ถือเป็เื่ไม่ถูกต้อง ถ้ามีการตรวจสอบภายในรีสอร์ทขึ้นมาจะเป็เื่ใหญ่ขนาดไหนไม่มีใครรู้ได้
"ขอโทษครับ คุณชายจินฮวน ต่อไปจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกแล้วครับ" พนักงานประจำบาร์เทนเดอร์พยายามขอร้องด้วยการโค้งศรีษะให้
"เพื่อไม่ให้มีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอีก ผมจะสั่งหักเงินเดือนคุณ 5% จากฐานเงินเดือนทั้งหมด 12 เดือน และงดรับทิปของลูกค้าที่เป็ทิปรวมตลอด 1 ปี หากต่อไปนี้ใครยังไม่รู้จักกฎในการให้บริการบาร์เทนเดอร์อีก จะมีการลงโทษที่ร้ายแรงมากกว่านี้" เสียงทุ้มนุ่มะโเพื่อให้ทุกคนในบาร์เทนเดอร์รับรู้รวมกันและรับผิดชอบร่วมกัน การลงโทษแบบนี้ถือว่าเบามากแล้วเมื่อเทียบกับความเสียหายที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
จินฮวนสั่งให้คนมาพาแขกไปยังห้องพักที่ยังว่างอยู่ รวมถึงยกข้าวของทั้งหมดมาให้ครบอย่างให้ขาดแม้แต่อย่างเดียว ทุกอย่างถูกจัดการอย่างเรียบร้อยไม่ว่าจะเป็การเช็คอินหรือการให้ที่พักเพราะค่าใช้จ่ายทั้งหมดเขาเป็คนเองออก เป็การขอโทษที่เสียมารยาทกับแขกไปเพราะไม่มีใครรู้ว่าอายุเท่าไหร่แถมยังกินไปไม่ใช่น้อยอีก
"คุณชายจินฮวน้าให้พวกเราทำอะไรอีกหรือไม่ครับ" พนักงานโรงแรมถาม
"จัดการทำความสะอาดกับจัดข้าวของเข้าไปในห้องพักแล้วใช่ไหม"
"ใช่ครับ"
"ถ้างั้นไปได้ เดี๋ยวผมอยู่เช็คความเรียบร้อยแล้วจะกลับ"
"ครับ คุณชายจินฮวน"
ประตู หน้าตา ห้องน้ำ ห้องนอน ห้องรับแขก ห้องครัว ทุกอย่างครบหมดแล้ว ถึงเวลาที่ต้องกลับแล้วเหมือนกัน
หมับ!
475
