ตอนที่ 10 หัวใจ
การเลื่อนระดับพลังจากผู้ใช้เวทย์ไปเป็นนักเวทย์ภายใน 1 เดือนเป็นเรื่องที่เป็นไม่ได้สำหรับผู้วิเศษทั่วไปหรืออัจฉริยะหน้าไหน แต่เป็นเพราะเฟคเคยบ่มเพาะถึงระดับนักเวทมาก่อน เพราะงั้นการฟื้นคืนพลังกลับไปสู่จุดเดิมจึงเป็นเรื่องง่ายดาย ต้องรู้ไว้ก่อนว่าพลังเวทย์นั้นถูกกักเก็บอยู่ในหัวใจ หัวใจมีทั้งหมดอยู่ 4 ห้องสำหรับคนทั่วไปการเข้าถึงพลังเวทย์นั้นเป็นเรื่องยากเพราะเมื่อเกิดมาแล้วพวกเขาเหล่านั้นก็จะมีหัวใจปกติไว้สำหรับชีวิตตั้งแต่เกิดจนสิ้นอายุขัยใน 100 ปี สำหรับผู้วิเศษแล้วบางคนเกิดมาสามารถรับรู้พลังเวทย์ได้แต่เกิดอาจเป็นเพราะพ่อแม่ของพวกเขานั้นถ้าไม่เป็นผู้วิเศษมาก่อนก็ต้องอยู่ในสถานที่ที่มีละอองเวทย์หนาแน่น อย่างไรก็ตามเฟคนั้นเป็นคนพิเศษตั้งแต่เกิด เขาเกิดมาพร้อมกับหัวใจลาวาปะทุลักษณะที่ใหญ่กว่าหัวใจปกติทั่วไป มีความเร็วในการบ่มเพาะและสามารถเข้าใจกฎเกณฑ์ของธาตุไฟได้อย่างราบรื่น ภายในภาคหน้าเขาจะกลายราชาเวทย์ไฟผู้ยิ่งใหญ่ในตำนาน ผู้ที่เคยปรากฎอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์ว่าสามารถร่ายเวทย์เสกพื้นดินกลายเป็นลาวาไหลเป็นวงกว้างกว่า 2.5 กิโลเมตร ทำให้สงครามชายแดนระหว่างเผ่าพันธุ์ปีศาจได้สิ้นสุดลงด้วยเพียงเวทย์บทเดียว ทอมเองก็รู้เรื่องนี้ดีและหัวหน้าตระกูลก็รู้เรื่องเช่นกัน เพราะงั้นหัวหน้าตระกูลถึงไม่ส่งนายน้อยไปสำนักเวทย์ที่ไหนเพราะว่าไม่ต้องการให้เขาไปอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ต่าง ๆ กลายเป็นเครื่องมือของสำนักเวทย์ แต่นั้นแหละทอมถึงแปลกใจว่าทำไมนายน้อยต้องมาตกระกำลำบากไม่ได้รับความช่วยเหลือ แม้แต่เขาก็ยังคิดไม่ออกว่าเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร ย้อนกลับมาทางเฟค เขาเคยเป็นถึงนักเวทประตูหัวใจห้องที่สองมาก่อนแล้วการจะเพิ่มระดับพลังโดยไม่ติดขัดจึงเป็นเรื่องง่าย หัวใจห้องที่ 1 อยู่ที่ห้องล่างขวา ผู้วิเศษที่อยู่ห้องนี้จะเป็นระดับ ผู้ใช้เวทย์ ถัดมาห้องที่ 2 จะอยู่ที่ห้องล่างซ้าย ระดับนักเวทย์ ถัดไปห้องที่ 3 ห้องซ้ายบน ระดับจอมเวทย์ และห้องสุดท้าย ห้องขวาบน ระดับราชาเวทย์ การจะไปห้องถัดไปได้นั้นจากห้องล่างขวาไปห้องล่างซ้ายจะมีเยื่อบาง ๆ หุ้มไว้อยู่เรียกว่าประตู การทะลวงประตูไปสู่ระดับนักเวทย์ไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะจะต้องมั่นใจว่าอยู่ในระดับผู้ใช้เวทย์ขั้นสูงสุด จนรู้สึกว่าล้นแล้วและต้องเตรียมพร้อมร่างกายเพื่อทะลวงเข้าสู่ระดับใหม่อีกด้วย แน่นอนเลยว่าการเลื่อนขั้นพลังเองก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะนั้นหมายถึง หัวใจห้องที่ 1 จะต้องมีความพร้อมในการขัดเกลาห้องเพื่อรองรับละอองเวทย์จำนวนมากได้ เพราะงั้นมันจึงถูกเรียกว่าขั้นพลัง ต้น กลาง สูง สูงสุด สำหรับเฟคหัวใจห้อง 1 ผู้ใช้เวทย์ของเขานั้นขัดเกลาได้ถึงขีดสูงสุดแล้วจึงเป็นง่ายเลยที่เขาซึมซับละอองเวทย์รอบตัวในร้านของเคลอย่างบ้าคลั่งไม่ต้องกังวลอันใด ส่วนทอมที่อยู่ในระดับนักเวทขั้นกลางก็ซึมซับละอองเวทย์พร้อมกับขัดเกลาห้องที่ 2 ไปด้วยเพื่อรองรับสำหรับขั้นพลังถัดไป นอกจากนี้ก็ทำความเข้าใจกับกฎเกณฑ์ธาตุไฟเพิ่มด้วย ส่วนเคลเองก็นั่งเก้าอี้พลางดูทั้งสองซึมซับละอองเวทย์ในร้าน เขาเองก็กำลังศึกษาพลังเวทย์อยู่เพราะว่าเขาไม่มีตำราฝึกฝนหรือแนวทางการฝึกฝนเลยแม้แต่น้อยเรื่องนี้เขาจำเป็นต้องหาข้อมูลเพื่ออนาคตของเขาอีกด้วย “ซื้อตำราฝึกฝนจากลูกค้าดีไหมนะ?” เคลเอ่ยกับตัวเอง !ติ้ง[เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงทางระบบเองก็มีสินค้าประเภทฝึกฝนให้กับเจ้าของระบบด้วย] “เอ๋..น่าสนใจจัง” [ดูท่าจะไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่นะ] “คนเราก็ต้องชินชากับเรื่องเดิม ๆ บ้างละนะ” [อย่างงั้นหรืองั้นคราวหลังระบบจะทำให้ประหลาดใจ] “ไม่ละ..ขอบคุณ” เคลกล่าวพลางนึกคิด ‘ตำราฝึกฝนของผู้วิเศษจะเทียบกับตำราฝึกฝนของระบบ อันไหนดูแข็งแกร่งกว่ากัน ก็ต้องระบบอยู่แล้วสิ’ ในที่สุดเขาก็ตัดสันใจได้ว่าจะเลือกฝึกฝนจากระบบ 1 ชั่วโมงผ่านพ้นไป สองนายบ่าวกลับเข้าสู่ภาวะปกติ ทั้งสองต่างมองหน้ากันและทอมก็สังเกตได้อะไรบางอย่างจากตัวนายน้อย “นายน้อยทำไมยังอยู่ระดับผู้ใช้เวทย์ขั้นต้นอีกอยู่ล่ะ?” ทอมเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ หลังจากได้ทดสอบประสิทธิภาพของยาแล้ว เขาคิดว่านายน้อยน่าจะต้องเลื่อนขั้นพลังไปอยู่ขั้นกลางแน่นอน แต่ดูแล้วน่าจะคิดผิด เฟคยิ้มเมื่อได้ยินทอมพูดเรื่องนี้เองเขาก็ตื่นเต้นไม่น้อย “เม็ดยาอันนี้มีประสิทธิภาพดีมากมันบริสุทธิ์และคุณภาพสูงด้วย ถ้าให้เทียบระดับคุณภาพของยาที่นักปรุงยากำหนดไว้แล้วเม็ดยาอันนี้สมควรอยู่ในระดับไร้มลทินบางทีอาจจะมากกว่าแต่ฉันไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน” เฟคกล่าวเพราะว่าเคลได้บอกว่าสรรพคุณของมันใช้ได้ทุกระดับพลังและกฎเกณฑ์ที่ตัวเองถนัดได้อีกแค่นี้ก็ฝืนมนุษย์แล้ว ถ้าเป็นผู้วิเศษทั่วไปคงกล่าวว่าเม็ดยาเม็ดนี้เป็นเม็ดยาของปีศาจแน่นอน เม็ดยาแต่ละชนิดที่นักปรุงยาปรุงมันขึ้นมาจะมีระดับคุณภาพที่ถูกกำหนดไว้อยู่ 4 ระดับ เจือปน ดี สมบูรณ์ ไร้มลทิน ใช้ผลกับทุกระดับชั้นของพลัง “อย่างงั้นหรือนายน้อย” ทอมตกตะลึงเขาเป็นผู้ติดตามนายน้อยมานานการได้เป็นนักเวทก่อนอายุ 30 ปีก็เป็นอะไรที่คนอื่นอิจฉาแล้ว ต้องขอบคุณทรัพยากรที่นายน้อยมอบให้เมื่อ 7 เดือนก่อนเขาอยู่ในระดับผู้ใช้เวทย์ขั้นสูงสุด แต่เพราะนายน้อยโดนวางยาพิษจึงทำให้ทรัพยากรที่นายน้อยบ่มเพาะไม่ได้ใช้และได้มอบให้เขาแทนเพื่ออะไรเขาเองก็ไม่ทราบ จากนั้นเขาก็ได้โอกาสทะลวงพลังและได้ใช้ทรัพยากรเหล่านั้นมาถึงระดับนักเวทย์ขั้นกลางนำหน้านายน้อยมาก้าวหนึ่ง หนึ่งในทรัพยากรนั้นคือเม็ดยาอัคคีระดับนักเวทย์คุณภาพสมบูรณ์ เพราะงั้นเขาจึงเข้าใจอย่างดีถึงคุณภาพของเม็ดยา “ระดับไร้มลทิน!” “ใช่..มันทำให้พลังเวทย์ในตัวของฉันมีความอัดแน่นเป็นอย่างมากตอนนี้ฉันรู้สึกแม้จะอยู่ระดับพลังผู้ใช้เวทย์ขั้นต้นแต่สามารถจัดการกับผู้ใช้เวทย์ขั้นกลางได้อย่างง่ายโดยไม่ต้องใช้กฎเกณฑ์ธาตุเลย แค่เพียงปล่อยพลังเวทย์เพียว ๆ ก็น่าสู้ได้อย่างสูสี” “สะ.สูสีเลยงั้นหรือ” ทอมตาโต เฟคฉีกยิ้มกับความคิดตัวเอง “ถือว่าโชคดีในโชคร้ายละนะมันทำให้ฉันสามารถขัดเกลาพลังเวทย์ให้อัดแน่นตั้งผู้ใช้เวทย์ขั้นต้นไปจนถึงนักเวทย์ขั้นต้นได้เลยนะ นั่นหมายถึงอะไรรู้ไหมทอม” “ความสามารถต่อสู้กับระดับที่เหนือกว่า?” “ถูกต้อง” เฟคตอบ “โดยปกติแล้วฉันเองก็สามารถสู้กับระดับที่เหนือกว่าตัวเองด้วย ความสามารถส่วนตัวได้อยู่แล้วนะ แต่เมื่อเสริมอันนี้เข้าไปด้วยมันจะเป็นอะไรที่..ฮ้าพูดไม่ออก” เฟคสูดหายใจลึก ๆ ก่อนปล่อยออกมา “มันเยี่ยมยอดจริง ๆ นายน้อยผมเองอยากจะเริ่มต้นใหม่เลย” ทอมที่ฟังก็เริ่มรู้สึกอิจฉาตาร้อน เฟคส่ายหัว “ทำไมไม่ได้หรอกทอมนั่นหมายถึงนายจะต้องโดนยาพิษหรือต้องทำลายหัวใจทิ้ง” “ทำลายหัวใจทิ้ง!” ทอมพูดลิ้นห้อย ทำลายหัวใจทิ้งไม่ใช่ว่าจะต้องตายงั้นเหรอ ส่วนเรื่องยาพิษเองก็คงเป็นไปไม่ได้เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายน้อยโดนวางยาพิษชนิดอะไรกันแน่ “อย่าเศร้าไปเลยทอมนายเองก็สามารถขัดเกลาพลังได้ตั้งแต่นักเวทย์ขั้นกลางเลยนี่เมื่อนายไปถึงระดับจอมเวทในบรรดาระดับจอมเวทใครจะสู้นายได้ไหวกัน” เฟคปลอบโยน “นั่นสินะนายน้อย” ทอมพยักหน้าและเขาก็ตัดสินใจทิ้งความอิจฉานั้นไป ยังไงเสียร้านสุดยอดไอเทมก็ยังอยู่ที่นี่ นี้มันขุมทรัพย์ที่คนอื่นยังไม่ค้นพบ เรื่องราวทั้งหมดนี้ต้องยกให้กับเจ้าของร้านที่เป็นพระเจ้ามาโปรดจริง ๆ กลับทางด้านเคลเขากำลังนั่งหยิบปากกากับกระดาษมาจดคำพูดของทั้งสองอยู่ “โอ้ข้อมูลดีนี่...โอ้นายน้อยเองก็พูดดูดีมีความรู้นะจดเอาไว้เผื่อเอาไปสอนคนอื่นต่อ” “โอ้เพิ่งรู้เลยนะเนี่ยว่าเม็ดยาเองก็มีคุณภาพที่กำหนดไว้ด้วย..จดจดจด” “ฮ่า ๆ ข้อมูลแจ่ม ๆ ทั้งนั้นเลย” ......