แล้วก้มลงค้นเอาบัตรยืมหนังสือห้องสมุดขึ้นมาดูรายการยืมหนังสือ แล้วก็พบเื่น่าประหลาด เมื่อในบัตรยืมนั้นมีรายการหนังสือที่ยืมซ้ำชื่อเื่กันสองชุดจริงๆ “เื่บ้าอะไรเนี่ย แล้วฉันจะยืมมาซ้ำกันได้ยังไง”
จิ๊ดกับโหม่งหัวเราะร่า “ท่าทางจะเบลอหนักแล้วนะนิอร เธอนี่ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวขนาดนี้ มัวคิดถึงใครอยู่หรือเปล่า”
แล้วเสียงแซวโห่ฮาของเพื่อนรวมทั้งสายตาจับจ้องแปลกๆจากพศินที่นั่งอยู่หลังห้องก็ทำนิอรโกรธและอายจนลืมๆเื่นี้ได้จนได้...
หลังจากนั้นนิอรรู้สึกว่าตนเองอ่อนเพลียลงอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ใจลอย ไม่ค่อยมีสมาธิ ไม่ว่าจะตอนเรียนหรืออยู่บ้าน บางครั้งรู้สึกเหมือนกำลังเคลิ้มจะหลับ แล้วแว่วได้ยินเสียงใครบางคนพูดข้างๆหู
เดินไปทางซ้าย
เดินไปทางขวาแล้วเลี้ยวอีกที
ข้างหน้าเป็ฟุตบาท ระวัง
คำแนะนำและคำพูดเหล่านี้ เกิดจากเธอเดินใจลอย เธอเคยถึงกับเดินใจลอยข้ามถนนไม่รู้ว่ารถแล่นมาใกล้ จนกระทั่งเสียงบีบแตรแผดดังขึ้นจึงสะดุ้งและรอดพ้นมาได้หวุดหวิดบางครั้งก็เหมือนเธอบังคับขาตัวเองไม่ได้ ต้องเดินไปตามเสียงทีก่ระซิบข้างหู
แม้ในระหว่างเรียนนิอรก็เคยรู้สึกหน้ามืดเป็อย่างนี้อยู่หลายครั้ง เช่นนี้วันนี้ที่โลกหมุนจนนั่งอยู่แทบไม่ไหว เธอจึงขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าและหาน้ำดื่มให้สดชื่น
ขณะเดินผ่านกระจกตรงที่พักบันไดบานนั้นใจนิอรกำลังคิดถึงเื่แปลกๆที่เกิดขึ้นกับเธอแล้วหัวใจก็เต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุเต้นถี่เสียจนเธอรู้สึกถึงความสั่นะเืออกมาที่ผิวเนื้อนอกหน้าอก นิอรหยุดยืนนิ่งหน้ากระจกบานนั้น
ทั้งๆ ที่ยืนหันข้างให้กระจกอย่างนี้หางตาของเธอกลับเห็นเงาใครบางคนจ้องมองออกมาจากกระจก ดวงตาคู่นั้นเธอไม่รู้สึกคุ้นเคยอย่างที่ควรจะรู้สึกกับเงาสะท้อนของตนเอง
นิอรตัดสินใจหันกลับไปช้าๆ มือและเท้ามีเหงื่อซึมออกมาจนชุ่ม เงาสะท้อนของคนแปลกหน้าที่มีใบหน้าเหมือนเธอทุกกระเบียดนิ้วในกระจกจ้องมองกลับมาที่เธอ ยืนนิ่งสงบด้วยสีหน้าราบเรียบเหมือนยืนรอเธออยู่ในท่านั้นมานาน
เด็กสาวเบิกตากว้าง ได้ยินเสียงหัวใจเต้นถี่รัวตุบตับอยู่ในหู ยกมือสั่นๆขึ้นัักับพื้นผิวกระจกตรงหน้า เธอรู้ดีว่าตัวเธอเองไม่ได้้าทำเช่นนั้น แต่อะไรบางอย่างกำลังสั่งร่างกายของเธอให้ทำตาม และเมื่อปลายนิ้วของนิอรัักับผิวกระจกที่ควรจะเย็นเรียบลื่น เธอกลับรู้สึกนุ่มหยุ่นและอุ่นเหมือนััผิวเนืุ้์
หัวใจเต้นถี่แรงขึ้นอีก ภาพในดวงตาของเธอเริ่มเลือนรางด้วยสีเหลืองอมส้มเจิดจ้าเธออยากจะดึงมือกลับแล้วหันหลังวิ่งหนีไปเสียแต่ก็ทำเช่นนั้นไม่ได้
นิอรไร้อำนาจในการควบคุมตนเองโดยสิ้นเชิงเมื่อนิ้วมือของคนในกระจกค่อยๆ เลื่อนออกมาจากผิวกระจกมาที่ข้อมือของเธอช้าๆ ก่อนจะกำรวบข้อมือของเธอไว้แน่น แล้วค่อยๆ ดึงตัวเองออกมาจากกระจก โดยเริ่มจากหัว คอและส่วนลำตัว
ร่างนั้นยิ้มอย่างเยือกเย็น ในขณะที่เด็กสาวได้แต่ลืมตาเบิกโพลงหัวใจเต้นถี่เร็วจนจับจังหวะแทบไม่ได้แล้ว ร่างที่ออกมาจากกระจกเงานั้นมีรูปร่างหน้าตาเหมือนเธอทุกกระเบียดนิ้ว ออกมายืนจ้องหน้าเธอนิ่ง แล้วยิ้มมุมปากอีกครั้งเหมือนผู้ที่กำลังจะกำชัยชนะ
ทันใดนั้นเอง นิอรถูกคว้าตัวเหวี่ยงไปที่กระจกเด็กสาวรู้สึกได้ถึงหายนะที่กำลังจะเกิดกับเธอหากเธอต้องหลุดเข้าไปในนั้น เธอจะไม่มีวันได้กลับออกมาอีกแน่ โอ้ไม่นะ ไม่ ไม่ เธอร่ำร้องบอกตัวเองแล้วพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงสู้กับแฝดสยองของเธอสุดกำลัง
แฝดนั้นมีเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหนก็ไม่รู้ เธอพยายามยื้อแฝดพยายามยุด รั้งดึงเธออยู่ตลอด ด้วยแรงกระทำต่อกันนั้นเอง จนนิอรเริ่มไม่ไหวเธอสู้แรงแฝดไม่ได้
พศินวิ่งเข้ามาในตอนนั้นพอดี เด็กหนุ่มตกตะลึงกับภาพตรงหน้า สิ่งที่เขาเห็นคือนิอรกับนิอรกำลังต่อสู้กันอย่างชุลมุน เขาใแต่พยายามควบคุมสติ
“สินช่วยฉันด้วย” เสียงร้องเรียกมาจากปากของร่างเด็กสาวทั้งสองพร้อมๆ กันในจังหวะจะโคนและเนื้อเสียงตระหนกแบบเดียวกันทุกอย่าง
พศินมองไปมองมาไม่รู้จะทำอย่างไรดี
“ฉันตัวจริงสิน เธอเชื่อฉัน” ประโยคนั้นก็เป็เช่นเดิมอีก
พศินได้แต่มองกลับไปมาที่นิอรตัวจริงและตัวปลอมอย่างตื่นตระหนก แล้วจู่ๆ เขาก็คว้าเข้าที่ข้อมือของแฝดมรณะดึงเข้าหาตนเอง
นิอรร้องครางขึ้นอย่างอ่อนแรงหัวใจของเธอกำลังจะหยุดเต้น “ไม่นะพศิน”เธอทรุดลงนั่ง มองดูพศินและร่างเสมือนของตนอย่างสิ้นหวังราวกับโลกทั้งใบฉาบไปด้วยสีส้มแดงเจิดจ้า เธอรู้ตัวว่ากำลังจะหมดสติ
แฝดนั้นยิ้มอย่างผู้มีชัยชนะ!
ทว่าทันใดนั้นเอง!!พศินเหวี่ยงร่างแฝดมรณะกลับเข้าไปในกระจกอย่างรวดเร็ว
กระจกทั้งบานแตกเปรี้ยงเสียงดังสนั่น!!! แทบจะกลบเสียงหวีดร้องของคนในกระจกที่ดังขึ้นเพียงแวบเดียวก่อนจะค่อยๆจางไป
พศินย่อตัวลงประคองกอดนิอรไว้แน่นทั้งสองยังคงนั่งอยู่บนพื้นที่มีเศษกระจกร่วงเกลื่อน
ในขณะที่ครูและเพื่อนนักเรียนอีกหลายคนวิ่งกรูกันมาตามเสียงกระจกแตก
“เกิดอะไรขึ้นใครก็ได้เล่าให้ครูฟังที” ครูแหม่มครูสอนวิชาเลขร้องอย่างใ
หลายคนหวีดร้องขึ้นด้วยความหวาดเสียวเมื่อมองเห็นที่ข้อเท้าขวาของพศินถูกกระจกบาดจนเืสีแดงสดไหลชุ่มถุงเท้านองออกมารอบๆพื้นบริเวณนั้น
ในขณะที่นิอรมีใบหน้าซีดเซียวเหมือนกำลังจะเป็ลม “พศิน ตายแล้ว พศินเป็อะไรมากหรือเปล่า”
ครูแหม่มรีบถอดถุงเท้าของพศินออกเพื่อดูาแก็เห็นเืจำนวนมากไหลพรั่งพรูออกมาจากปากแผลลึกที่ยังเปิดอยู่ นักเรียนหญิงหลายๆคนที่มุงอยู่ทำท่าใเหมือนจะเป็ลมตามๆ กันไปอีก
“อย่าเข้ามามุงกันใกล้ เดี๋ยวเพื่อนหายใจไม่ออกเธอที่ยืนข้างนิอรน่ะ ประคองเพื่อนออกไปหน่อย พาไปห้องพยาบาลก่อนเลยพวกผู้ชายสองคนตรงนั้นน่ะมานี่”
ครูแหม่มร้องสั่งพัลวันขณะที่ดึงผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วกดลงบนปากแผลของพศินเด็กหนุ่มกัดฟันด้วยความเ็ป แล้วครูแหม่มก็ใช้ถุงเท้านั้นพันทับาแแน่นๆอีกที
“รีบไปเอาเก้าอี้นักเรียนมาเร็วเข้า”
นักเรียนชายสองคนที่ถูกชี้ตัวรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องเรียนยกเก้าอี้นักเรียนแบบที่มีพนักมาตัวหนึ่ง วางลงข้างๆ พศิน
“เอ้าพศินนั่ง ค่อยๆ ลุก ระวังอย่าลงน้ำหนักข้างที่มีแผล เธอยกด้านพนัก เธอยกขาด้านหน้า เข้าใจใช่ไหม เอาเธอตรงนั้นอีกคนน่ะ คอยประคองด้านข้าง รีบพาไปห้องพยาบาลเร็ว คนอื่นๆกลับเข้าห้องเรียนไปได้แล้ว เอ้า พวกนี้ยังไม่ได้กันอีก รีบไปสิเดี๋ยวครูจะโทรบอกครูที่ห้องพยาบาลให้เอง” ครูแหม่มร้องสั่งทิ้งท้ายก่อนกลับเข้าไปดูแลนักเรียนในห้องต่อ
ที่ห้องปฐมพยาบาล ครูพยาบาลได้ปฐมพยาบาลเบื้องต้น ล้างแผลด้วยน้ำเปล่า และทายาฆ่าเชื้อรอบๆ าแที่กำลังเริ่มบวม
พศินรู้สึกปวดหนึบๆที่แผลตามจังหวะการเต้นของหัวใจ ถี่รัวจากความตื่นเต้นในเื่ที่เกิดเมื่อครู่
“ ถึงแม้ครูจะเอาเศษกระจกออกให้หมดแล้วแต่ครูว่าเธอไปหาหมอที่โรงพยาบาลเถอะนะ แผลมันดูลึกมาก ปากแผลก็กว้างครูว่าบางทีหมออาจจะต้องเย็บก็ได้”
“ครับครู”พศินตอบ พลางก้มลงมองแผลตัวเองอย่างพินิจพิจารณา
“งั้นเดี๋ยวครูจะโทรบอกผู้ปกครองมารับเธอไปหาหมอนะรอตรงนี้แหละ เอายาแก้ปวดไปกินก่อน” ครูพยาบาลบอก
นิอรกล่าวกับพศิน “เธอต้องลำบากเพราะฉัน ต้องขอโทษอีกครั้งนะพศิน แล้วก็ต้องขอบคุณด้วย ถ้าไม่ได้เธอมาช่วยไว้ไม่รู้ป่านนี้ฉันจะเป็ยังไงบ้าง”
“ไม่เป็ไรหรอก”พศินพูด แล้วบุ้ยใบ้ทำท่าบอกให้ไปคุยกันที่ด้านนอก นิอรพยักหน้าอายๆ
ที่ทางเดินของตึก นิอรพยุงพศินไปนั่งตรงม้านั่งหินอ่อนหน้าอาคารหน้าห้องพยาบาล บริเวณนั้นร่มด้วยไม้ใหญ่และใกล้แปลงเกษตร
“นี่ถ้าเธอไม่ได้มาตรงนั้นพอดี เื่ที่เกิดขึ้นให้ฉันไปเล่าให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อแน่ๆ แม้แต่ตัวฉันเองฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยที่ผ่านมาก็นึกว่าประสาทหลอนมาตลอด แต่วันนี้มีเธอเห็นด้วยอีกคนแถมยังจับตัวเ้านั่นได้เต็มๆ” นิอรว่า
“สยองนะ ฉันเพิ่งเคยเห็นเต็มๆตาแถมจับเนื้อจับตัวได้ด้วยก็ครั้งแรกนี่แหละ เ้านั่นเป็ตัวอะไรกันแน่นะผีก็ไม่ใช่ รู้ไหม เนื้อตัวของมันนุ่มนิ่ม อุ่นเหมือนเนื้อคนจริงๆแถมหน้าตายังเหมือนกับเธอเปี๊ยบ” เด็กหนุ่มว่า
“นี่ถ้าเป็ฉันเองเจอแบบนี้เข้าไปก็คงสติแตกเหมือนกันแต่จะว่าไป เื่ประหลาดๆพวกนี้อาจจะมีอะไรเกี่ยวข้องกันก็ได้ตั้งแค่เื่การตายของไอ้แว่นมาแล้ว”
“เธอหมายความว่ายังไง”เด็กสาวหันมามองหน้าพศินด้วยความสนใจ “เื่ของฉันมันจะเกี่ยวข้องกับเื่ของน้องแว่นยังไง”
พศินพูดต่อ “อันที่จริงฉันก็เห็นอะไรแปลกๆ มาหลายวันแล้ว วันนั้นที่ตึกเหมือนเห็นเงาคนเดินตามเธอ แต่ก็ดูไม่ถนัด
‘เฮ้ นิอร’ ฉันะโเรียกเธอ แล้วก็เดินตามไป แต่เธอหายไปตรงมุมตึก วันต่อมาฉันเห็นเธอคุยกับเพื่อนอยู่ในห้อง ตอนนั้นฉันเพิ่งเดินผ่านบันไดตึกขึ้นมาฉันเพิ่งเห็นเธอเอง ยังร้องทักไปเลย
‘เฮ้ นิอร’
แต่แปลกที่เธอไม่ตอบฉันเลย ฉันคิดว่าเธอคงอารณ์ไม่ดีแต่พอขึ้นไปถึงห้องกลับเห็นเธอนั่งคุยอยู่กับเพื่อน
‘ทำไมเดินเร็วจัง ตะกี้เห็นเดินลงไปนี่นา’ ฉันคิดแบบนี้
“แล้วก็อีกหลายคนในโรงเรียน ทั้งๆ ที่เธออีกคนก็กำลังเดินขึ้นบันไดตึกข้างล่าง ฉันกลับเห็นอีกทีตอนอยู่ชั้นบนกำลังเดินลงอีกฉันเลยไปหาปู่อีกครั้ง อ้อ ไว้ฉันจะเล่าเื่ปู่ให้ฟัง ปู่บอกว่าเป็ดอพเพลแกงเกอร์ของเธอ จากนั้นฉันพยายามจะเตือนเธอหลายครั้งแต่กลายเป็ว่าเธอเดินหนีตลอด”
“แหม ก็ฉันนึกว่าเธอ...” นิอรแก้มแดง
พศินยิ้ม “ที่จริงอันตรายนะ เขาว่ากันว่าแฝดปีศาจพวกนี้ ตามความเชื่อแล้ว อาจจะอยากออกมาแย่งชีวิตของเ้าของร่างเพราะความริษยา ไม่ว่าจะความงามหรือความรัก” พศินอธิบายยาวในระหว่างที่นิอรช่วยขยับพันแผลที่ข้อเท้าที่ทำท่าจะหลุดให้
697
